اشعار دفاع مقدس

رفتي سبد سبد گل پرپر بياوري

مرهم براي زخم كبوتر بياوري

 

ردِّ  هزار چلچله را پر كشيده اي

تا از شب طلائيه سر در بياوري

 

كنج كدام خاطره جا مانده غربتت

رفتي نشاني از غم مادر بياوري

 

اين قطعه خاك ، بوي ملائك گرفته است

اي كاش هديه ، تربت سنگر بياوري

 

مي شد كه در مسير رهايي شكوفه داد

بوي بهشت از دل معبر بياوري

 

از پشت خاكريز ، نه از پشت ميز ها

شمعي به ياد غربت حيدر بياوري

 

زخمي ترين نشانه‌ي پرواز در تو بود

رفتي كه تا دو بال سبك تر بياوري

 

شهدا و دفاع مقدس

 

گرمای سوسنگرد اگر بالای چل بود

آب و هوای شهر تهران معتدل بود

خورشید هم، همدرد با بی کاریِ او

در آسمان پر غبار کوچه ول بود

چیزی که دنبالش نبوده سهمش از نفت

ارزانی کمپانی توتال و شِل بود

همسنگر خوبش که روزی جفت او بود

در پشتِ میز، اکنون ضمیر منفصل بود

می خواست تا درخواستی... رویش نمی شد

می خواست حرفی، نامه ای... اما دو دل بود

حاجی مرا یادت می آید؟ کربلای...

هم رزم از پیشینه اش گویی خجل بود

حاجی، نه! دکتر روی برگرداند و حل شد

در قهوه اش که مثل بهمن شیر گل بود

آیینه دار زخم های نسل او شد

اشکی که کنج چشم هایش مشتعل بود

سیم بسیجی وصل بود اما ندانست

حاجی خودش شخصاً به بالا متصل بود

خوشا آن روز را که سنگری بود

شبی ، میدان مینی ، معبری بود

خوشا آن روزهای آسمانی

که شوری بود ، سودا و سری بود

**

خوشا روزی که دل را دلبری بود

غزل خوان نگاه آخری بود

خوشا آن روزها در خط اروند

هوای روضه های مادری بود

**

و اهل آسمان بودیم آن روز

که قدری بی نشان بودیم آن روز

و نای دل نوای نینوا داشت

و با صاحب زمان بودیم آن روز

**

و کاش آن روزگاران گم نمی شد

هوای خوب باران گم نمی شد

صفای جبهه ها می ماند ای کاش

صدای پای یاران گم نمی شد

 

فریادشان به گوش فلک گوشواره است

مثل اذان که راز ِ مگوی مناره است

آنجا که عشق حکم فدایی شدن دهد

عقل ِ برون ِ منطق ِجاهل چکاره است؟

پروانه اقتدا نکند جز به شمع خود

خورشید مقتدای هزاران ستاره است

خورشید روی نیزه به یک عدّه یا داد

بی سر شدن برای سرافراز چاره است

خمپاره ای که آمد وهم سنگری که رفت

مشکل ترین وظیفه ی جبهه نظاره است

این کربلای چندم جانهای خاکی است

اینجا که جان پیاده و جانان سواره است

سوگند خورده بود که عطشان شود شهید

آری مدال نوکریش اشک پاره است

سرباز زیر صفر حسینم دگر نپرس

از این که این پلاک چرا بی شماره است

 

شاعر : پیمان طالبی

اسم شناسنامه ای ات جا به جا شده

یک گوشه چسب خورده و جایی جدا شده

 

 اصلا درست نیست که تو دست برده ای ....

اصلا چطور سن تو این گوشه جا شده ؟

 

 حالا بلند قد تر و زیباتر و بزرگ

 مردی جسور جای تو از عکس پا شده

 

 تو توی این لباس نظامی عقاب نه

یک غنچه بین این همه گل های وا شده

 

 دل جزء کوچکی است برای رها شدن

وقتی که ذره ذره تنت مبتلا شده

 

 دستت منوری شده در بادهای داغ

دستی که خسته از قفس شانه ها شده

 

 امواج رادیو سر هم جیغ می زنند

صالح شهید ..نه..نشده ..یا چرا شده

 

در آخر تشهد مادر خبر رسید

جبران چند سال نماز قضا شده ؟

 

زن های خانه کفش تو را جفت می کنند

پایت اگرچه طعمه خمپاره ها شده

 

مردان بر آب روان حجله ساختند

دستان خواهر تو سرخ از حنا شده

 

حالا شناسنامه تو سنگ ساده ای است

آن جا به نام کوچک تو اکتفا شده

 

این گونه تکه های اونیفرم خونی ات

پرچم برای صلح در این روستا شده

 

وقتی که جنگ نیست شهادت غنیمت است

در شهر مرده عطر قیامت غنیمت است

 

جایی که حرفها همه از جنس عقل شد

دیوانگی قشنگ و حماقت غنیمت است

 

شهر از امامزاده و از بقعه خالی است

دور دلت بگرد،زیارت غنیمت است

 

از خنده های مصلحتی،اخم بهتر است

لبخند اگر بدون سیاست غنیمت است

 

تنها نمان که پشت سرت حرف می زنند

یک دوست با هزار مصیبت غنیمت است

باتفنگش نتوانسته شکارم بکند                         رفته با مطرب و اینترنت وسازآمده است                                                                  

ناوگانش نتوانسته مهارم بکند                         رفته با لُعبتک؟ چشم نواز آمده است   

                                                                        

بمب وموشک نتوانسته بترسانندم                   فیس بوک و توییتر شایعه ساز آمده است   

                                                             

شیمیایی زد ومن باز عقب ننشستم                  با کراک و هروئین تاخت و تاز آمده است  

                                                               

  چون لگن شد اثر ناو هواپیمابر                    پخش مه پاره زمه واره به ناز آمده است                                                                     

بس که از نغمه قرآن و دعا می ترسد               با رپ و عربده و تپ تپ جاز آمده است 

                                                                   

فتنه هایش به بصیرت همه خنثی کردم             رفته با ساحر و با شعبده بازآمده است  

                                                                

ایسم ها شرقی وغربی همه رسوا گشتند            فرقه پردازی وعرفان مجازآمده است   

              

من جوانم چوعلی اکبری الگوی من است             مشق و تدبیرم از او روح نواز آمده است

 

 بنگر، چشم جهان رو به حقیقت واشد                موج اسلام محمد به فراز آمده است                                                  

بینم آنروز شودبمب ومسلسل خاموش            

زائر کرخه زائر زهراست

بی گمان اشک دیده می گوید

چون که اول خوش آمد را

مادر قد خمیده می گوید

همه ی خستگی راهم را

امشب این جمله از تنم برده

بر جواز عبور زائر ها

مهرو امضای فاطمه خورده

همه مهمان روضه اند امشب

شهدائی که دعوتم کردند

با وجود ی که پر گناه بودم

لایق این زیارتم کردند

زائرانی که می رسند اینجا

اول احرام کرخه می پوشند

همه از دست مادر سادات

شربت و چای روضه می نوشند

زائرانی که می رسند اینجا

مثل امواج کرخه پر شورند

همگی برگزیده ی زهرا

راهیان همیشه ی نورند

اگر که مهمان شهیدانی

آبرو کرده خرج تو زهرا

عطر و بوی شلمچه می آید

هر که خواهد مدینه بسم الله

و حرف، باز فقط حرف مادرم باشد

و قول داده‌ام اين بار آخرم باشد

خيال...نه ننويسم! خيال ... نه نكنم!

خيال خوب تو ديگر نه در سرم باشد

نه در دلم... دل تنگم ... ولي مگر مي‌شد؟!

مدام قاب نگاهت برابرم باشد

ویک غريبه صدايت كنم، كه «بابا...آب»

فقط توقع يك برگ دفترم باشد

چه مي‌شد آه اگر محض امتحان يك بار

تو‌مي‌شدي‌پدري‌كه ... كه باورم باشد

كه از زبان تو يك بار بشنوم... يك بار!

كه بر زبان تو يك لفظ «دخترم» باشد

تو مرد خانه شوي! مهربان و نان‌آور

و مادرم فقط اين بار مادرم باشد

پدر! بيا پدري كن! به قهرمان... نه خيال

فقط...فقط به تو ايمان بياورم... باشد!

و تو كه مي‌شكني باز و ... مي‌روي در قاب

و من كه باز از اين‌خواب‌مي‌پرم باشد

همين خيال برايم بس است! اما حيف ...

كه قول داده‌ام اين بار آخرم باشد...

فائزه امنی

 وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ یُقْتَلُ فِی سَبیلِ اللّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْیَاء وَلَکِن لاَّ تَشْعُرُونَ

آنان را که در راه خدا کشته می شوند ، مرده مخوانید آنها زنده اند و، شما در نمی یابید  -بقره، آیه 154

 

 چه زيبا ملائك شدند زيستند

همان ها كه هستند ولي نيستند !

کسانی كه در جمع ما بوده اند

ولي حيف نفهميده ايم كيستند

.......................

اي شلمچه ، تو شقايق هاي پرپر ديده اي

گريه هاي حضرت زهراي اطهر ديده اي

ياد داري روزگاري در ميان دشت خون

سروها بي شاخ و برگ ، زخمي و بي سر ديده اي

یاسر مسافر

وابسته و بی قرار ثاراللهیم

مختارندیده همگی خونخواهیم

کوری دو چشم دشمن خامنه ای

ما عاشق روز نهم دی ماهیم

---------------------------------------------------------------------------------------

روزی که گرفت حال بت ها ،نه دی

تاریخ حماسه سازی ما ،نه دی

یک بار دگر اگر بیاید فتنه

هر روز شود به عشق آقا، نه دی

رزق سفر کرب و بلایی بدهید

پرواز چو مرغان هوایی بدهید

افسوس که جا مانده ی راهیم هنوز

ما را ته این قافله جایی بدهید

زیر آفتاب چشاتون سایه بون کوچیک میزارم

بین مروارید اشکهام کسی جز شما ندارم

دل من به آسمون نگاه نهفتتونه

درد فاصله تو دنیا سختی نگفتمونه

شب به شب صدای دوری میون صدای بارون

نذری نماز شکرم بعد دیدن چشاتون

حرفی نیست با رفتناتون درد من جداییمونه

این جفای دوستیهاتون به یاد دلم می مونه

حرف من همون یه حرفه تو نماز توی عبادت

بنویس به اسم الله بنویس فقط شهادت

تا بسیجی ها ز جان خط دفاع محورند

رهبری را حامی و پشت نظام و کشورند

سرنگونی حتمی است بر لشگر کفر و جهود

وعده از حق آمده پیروزی حق بر یهود