اشعار دفاع مقدس

عقابان، ای سبکبالان 
که بر کاخ بلند آسمان ها، آشیان دارید.
و جان میهن خود را، بزیر بال می گیرید
شما، جان وطن، روح خدا هستید
شما، دور از ریا هستید
شما، بر جان این خلق ستمدیده،
یگانه کیمیا هستید،
شما فرزند پاک خلق ما هستید
شما در قلب تاریخید
شما خون در رگ هستی فردایید
شما فرزند عشق و نور و ایمانید
شما روح خدا
چون، جان ما هستید

جنگلی بود که از جور خزان می نالید
زردی از چهره ی پاییزی آن می بارید
سر هر سرو، ز شلاق خزان خم شده بود
مرگ این جنگل سرسبز مسلّم شده بود
آسمان طعمه ی تاریکی شب ها شده بود
سر خورشید میان همه دعوا شده بود
روشنایی که نمی دید کسی در جنگل 
برگ سبزی که نمی چید کسی در جنگل
روز و شب رو به خدا پنجره وا می کردند
تا که خورشید ببینند، دعا می کردند
که سرانجام کسی آیینه ای پیدا کرد
و گره های گرفتاری شان را وا کرد
یک نفر با همه ی مردم جنگل همدرد
که به آن ها گل و خورشید تعارف می کرد
مهربان بود، و یک مزرعه آرامش داشت
سهمگین بود کمی موج اگر بر می داشت
تازه در جنگل سرسبز بهار آمده بود
و درختان پر از میوه به بار آمده بود
که زمستان به هواداری پاییز آمد
برف با هیبت غارتگر چنگیز آمد
عده ای هر چه توانستند پاییز شدند
از پلاسیدگی و زردی لبریز شدند
مثل چنگیز به تاراج درختان رفتند
با تبرها به پذیرایی آنان رفتند
عده ای نیز چنان لاله پرپر بودند
ایستادند و همه سرخ مکرّر بودند
لحظه در لحظه درختان به خاک افتاده
عابر دوش درختان صنوبر بودند
عده ای ماندند تا راوی این قصه شوند
و پریدند کسانی که کبوتر بودند
عاقبت فصل زمستان به فراموشی رفت
و غم انگیزی این فصل به خاموشی رفت
و از آن حادثه ها هر چه که باقی مانده است
خاطراتی که در خاطره ی جنگل هست

در نگاهم بهتی از آیینه های چشم توست 
این زلال آسمانی هم صدای چشم توست
ای فدای ذهن عاشورایی ات، تنها دلم
زائر بی دست و پای کربلای چشم توست
گه تو را خوانند عشق و گاه گویند آفتاب
آفتاب و عشق تنها خون بهای چشم توست
می برد با خویش جانم را نسیم سنگرت
می برد آن جا که خاکش توتیای چشم توست
ریخت روی سنگر و سجاده اشکت – سال هاست
جبهه ها یادآور حال و هوای چشم توست
پلک های خسته ات را بار دیگر باز کن
آسمان مجذوب صبح بی ریای چشم توست
خاکریز این دفتر خاکستری رنگ زمین
خاطرات ماندگاری از فضای چشم توست

براي احمد زارعي شاعر جبهه‌هاي حق
بي‌تو باز اين دل صد چاکِ فراموش شده
ريشه کرده است در آن خاکِ فراموش شده
سال‌ها حسرت سبزي به نگاهم روييد
حسرت ديدنت اي پاکِ فراموش شده
و در اين کنجِ نموري که غزل مي‌پوسد
منم اين ديده‌ي غمناکِ فراموش شده
باز امشب کمي از غربت خود زمزمه کن
با من اي دشت عطشناکِ فراموش شده!
مثل آن مرد که در بغض افق گم مي‌شد
مرد اسطوره‌ي بي‌باکِ فراموش شده
يک شب از آن طرف بيشه‌ي بارش برگرد
ببر اين داغ غزل را که فراموش شده

نام حماسي تو را
بر ياقوت حک بايد کرد
که مردان هر ايل و تبارت
تفنگ از طاقچه بر گرفتند
و خشابش را
از تير تقاص بر ساختند
پيشاني خصم زخمي عميق ديد
خرمشهر
هرگز از خاطر نخواهيم برد
صميميت سيّال تو را
بوي نخلي کتف‌هايت را
و شرجي‌ات را... 
اگر رودخانه ماهيان خويش را
و اگر ماه
دشت ستارگانش را
انکار کند
در توان جهان نخواهد بود
که تو را
اي ماه ميهن
فراموش کند
خرمشهر!
هم از خاک پاک تو بود
که جنگاوران خورشيدي ميهنم
از شانه‌هاي استوار نخل‌هايت
تا شانه‌هاي اروند
خدنگ نور
به سينه‌ي توفان کاشتند