رباعیات سیف فرغانی

ای نور تو آمده نقاب روح تو

خورشید زکاتی ز نصاب رخ تو

هر دل که هوای تو بر و سایه تو فگند

در ذره ببیند آفتاب رخ تو

ای جوهر دینت بزرو سیم گرو

بانقد نبهر نزد صراف مرو

روسکه بدل کن که در آن دارالضرب

این ناسره دینار تو نرزد بدو جو

ای سلسله عشق تو اندر پایم

بندیست ز گیسوی تو برهر پایم

این شعرا اگر بدستت افتد روزی

گردن مکش وبنه سری بر پایم

هر بوسه کز آن تنگ دهان می خواهی

عمریست که از معدن جان می خواهی

در ظلمت خط او نگر زیر لبش

از آب حیوه اگر نشان می خواهی

گر زان توام هردو جهانم بستان

باکی نبود سود و زیانم بستان

باز آی بپرسش و ببین چشم ترم

لب برلب خشکم نه و جانم بستان

آنی که منورست آفاق از تو

محروم بماندم من مشتاق از تو

این محنت نو نگر که در خلوت وصل

تو باد گری جفتی ومن طاق از تو

ای کرده غم عشق تو غمخواری دل

درد تو شده شفای بیماری دل

رویت که بخواب درندیست کسش

دیده نشود مگر بیداری دل

دل را چو بعشق توسپردم چکنم

دل دادم و اندوه توبردم چکنم

من زنده بعشق توام ای دوست و لیک

از آرزوی روی تو مردم چکنم