ابیات پراکنده رودکی

فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

جامهٔ جامه به نیک فاخته گونست

با دل پاک مرا جامهٔ ناپاک رواست

بد مر آن را که دل و دیده پلیدست و پلشت

معذورم دارند، که اندوه و غیشت

و اندوه و غیش من ازان جعد و غیشت

چه گر من همیشه ستا گوی باشم

ستایم نباشد نکو جز به نامت

بودنت در خاک باشد، یافتی

هم چنان کز خاک بود انبودنت

راهی آسان و راست بگزین، ای دوست

دور شو از راه بی کرانهٔ ترفنج

زین و زان چند بود برکه و مه؟

مر ترا کشی و فیزین و غنوج

ز مهرش مبادا تهی ایچ دل

ز فرمانش خالی مباد ایچ مرج

از جود قبا داری پوشیده مشهر

وز مجد بنا داری بر برده مشید

بخت و دولت چو پیشکار تواند

نصرة و فتح پیشیار تو باد

زین و زان چند بود برکه و مه؟

مر ترا کشی و فیزین و غنوج

به تو بازگردد غم عاشقی

نگارا، مکن این همه زشتیاد

ایا بلایه، اگر کارت تو پنهان بود

کنون توانی، باری، خشوک پنهان کرد

گوسپندیم و جهان هست به کردار نغل

چون گه خواب بود سوی نغل باید شد

مرده نشود زنده، زنده بستودان شد

آیین جهان چونین تا گردون گردان شد