ابیات پراکنده رودکی

ماه تمامست روی دلبرک من

وز دو گل سرخ اندر و پر گاله

ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی

گردند همه جمله و بر ریش تو شاشه

ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه

کس برنداشتست به دستی دو خربزه

باغ ملک آمد طری از رشحهٔ کلک وزیر

زان که افشک می‌کند مر باغ و بستان را طری

ندارد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز

ببرد نسل این هر دو، نبرد نسل فرزانه

آهو ز تنگ کوه بیامد به دشت و راغ

بر سبزه باده خوش بود اکنون، اگر خوری

کار بوسه چو آب خوردن شور

بخوری بیش، تشنه‌تر گردی

جهانا، همانا کزین بی‌گناهی

گنه کار ماییم و تو بی کنازی

ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی

به تیمار جهان دل را چرا باید که بخسانی؟

به چنگال قهر تو در، خصم بد دل

بود همچو چرزی به چنگال شاهین

گه ارمنده‌ای و گه ارغنده‌ای

گه آشفته‌ای و گه آهسته‌ای

نیل دمنده تویی به گاه عطیت

پیل دمنده به گاه کینه گزاری

چه نیکو سخن گفت؟ یاری بیاری

که: تا کی کشم از خسر ذل و خواری؟

شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی

مرا سینه پر انجوخ و تو چون چفته کمانی

آمد این نوبهار توبه شکن

پرنیان گشت باغ و برزن و کوی