تسبیحات اربعه
تسبیحات اربعه
تسبیح در لغت به معنای حرکت سریع در آب یا هوا است و در فرهنگ قرآن به معنای پاک دانستن خداوند از هر گونه عیب، نقص و حاجت است.1
در قرآن حدود 92 آیه با ماده «س ب ح» و مشتقات آن وجود دارد که همگی دلالت دارند بر این که عالم هستی با آن نظام عجیبش، با آن همه رازها و أسرارش، با آن عظمت خیره کننده و آن ریزه کاری های تعجب آورش، همگیتسبیح و حمد خدا را میگویند.
محمد بن عمران از حضرت صادق(ع) سوال کرد که: به چه علت تسبیحات اربعه در رکعات آخر نماز افضل از قرائت است، حضرت فرمودند: تسبیحاتدر رکعت سوم و چهارم از آن جهت افضل است که حضرت رسول(ص) در دو رکعت آخر، عظمت و بزرگی خداوند را مشاهده کردند و دلشان بهراسید و زبان به تسبیح پروردگار گشودند و گفتند: «سبحان الله والحمدلله لا اله الا الله والله اکبر» و از این رو تسبیح پروردگار در رکعات آخر نماز أفضل از قرائت گردید.2
[1] . مفردات راغب، ذیل ماده سبح.
[2]. من لایحضره الفقیه، ج1، ص480.