رویدادهای روز هیجدهم
- دولت انقلابی وزارتخانه ها را توسط کارمندان به دست می گیرد
- بازرگان در دفتر جدید نخست وزیری موقت مستقر شد
- ملاقات گروهی از نظامیان با امام خمینی
- رادیو لندن در دو خبر مختلف گفت: "گفت و گو میان جنبش آیتالله خمینی و ارتش آغاز شده است. گروهها و اقشار مختلف مردم، از جمله دانشگاهیان، از دولت موقت مهندس بازرگان پشتیبانی و حمایت کردند."
- روحانیون و مردم زنجان و بخشهای تابعه در یک راهپیمایی بیسابقه پنجاه هزار نفری، حمایت قاطع خود ار از امام خمینی و نخست وزیر منصوب او اعلام داشتند.
- آسوشیتدپرس خبر داد: "دیپلماتهای غربی نزدیک به ارتش معتقدند که ژنرالها به این نتیجه رسیدهاند که برای کودتا قوی نیستند."
- رادیو لندن و رادیو مسکو، هر دو خبر دادند: "صدها تن از افسران سابق، از جمله چند تن از امرای ارتش که به علت مخالفت شاه از ارتش اخراج شدهاند، پشتیبانی خود را از آیتالله خمینی اعلام کردند."
- فرماندار نظامی تهران به این دلیل که مردم به مقررات حکومت نظامی اهمیت نمیدهند، ساعات منع عبور و مرور را کاهش داد.
- سیزده نفر دیگر از نمایندگان مجلس استعفا دادند.
- جمعی از هواداران رژیم به طرفداری از قانون اساسی، در یکی از سالنهای ورزشگاه امجدیه اجتماع کردند.
- شرکتهای مهم حمل و نقل هوایی به علت نا امن بودن قلمرو هوایی ایران، پروازهای خود را به ایران قطع کردند.
- مجمع عمومی سازمان ملل متحد از اوضاع ایران اظهار نگرانی کرد.
- "انور سادات" رییس جمهوری مصر، با شاه در مراکش تماس گرفت.
یک تبعه آمریکا که در اصفهان رانندهای را مضروب کرده بود، توسط محکمه شرعی مردم، پس از پرداخت دیه، آزاد شد. (طبق قانون کاپیتولاسیون، محاکم ایران حق محاکمه هیچ یک از افراد تبعه آمریکا را نداشتند. تشکیل این دادگاه مردمی نشانه قوت یافتن روز افزون مردم مسلمان بود.)
وقایع 18 بهمن ماه
طی هفت روز بین انتصاب مهندس بازرگان و پیروزی انقلاب، بختیار همچنان از مشروعیت و قانونی بودن نخست وزیری خود دفاع می کردو بازرگان را تهدید می نمود، وی روز 18 بهمن گفت:«تا زمانی که این شوخیها ادامه دارد.با آنها کاری ندارم، اما اگر پا را از این فراتر نهند، به قدرت قانون پاسخ آنها داده خواهد شد.»(1) وی در جای دیگر مدعی شد که:«آیت الله خمینی حق تعیین نخست وزیر را ندارند [...] آنها در جستجوی هیاهوی خیابانی وشعارهای بی معنی، که با فریادهای گوش خراش تکرار می شود، هستند.آنها به این ترتیب می خواهند بگویند ما اکثریت داریم، در حالی که اکثریت باید متین، آرام وخاموش باشد»(2)