رباعیات انوری

گفتی چه شود کار فراقت یک‌سو

چون اشک چو شمع گرم باشم بی‌تو

آن روز ز روبهای اشکت به کجا

وان گرم سریهای چو اشکت پس کو

ای لشکر تو روی زمین بگرفته

نام تو دیار کفر و دین بگرفته

روزی به بهانهٔ شکاری بینی

از روم کمین کرده و چین بگرفته

زین جور اگر گذر توان کرد بکن

در حال من ار نظر توان کرد بکن

با بنده ز روی مردمی آشتی‌ای

یکبار دگر اگر توان کرد بکن

ای دل چو غم نوت دهد چرخ کهن

چون کار ندیدگان مشو بی‌سر و بن

یا عشوهٔ کودکانه می‌خر به سخن

یا تن زن و عاقلانه صبری می‌کن

ای نامتحرک حیوانی که تویی

ای خواجهٔ رایگان گرانی که تویی

ای قاعدهٔ قحط جهانی که تویی

ای آب دریغ کاهدانی که تویی

ای دل به غم عشق بدین دشواری

آسان آسان پرده مگر برداری

ور هست وگر نیست به کامت باری

آن دم که به کام دل یاری یاری

شاها ز خزانهٔ تو ریحان و سمین

دارند نهان ذخیره درهای ثمین

کو زر که همین بر سر گنج است و همان

کو سر که همان از در تیغست و همین

آن ماه که ماه نو سزد یارهٔ او

خورشید می نشاط نظارهٔ او

چون گیرد عکس از لب می‌خوارهٔ او

سر برزند از مشرق رخسارهٔ او

آیا گهر وصل تو یارم سفتن

راه تو امیدوار یارم رفتن

می‌روشن و حجره خالی و موسم گل

ای گلبن نو شکفته یارم گفتن

ای عشق در آفاق بسی تاختیم

تا از دل و دلدار برانداختیم

آخر حق صحبتی که با تست مرا

بشناس و همان گیر که نشناختیم

ای دل بنشین به عافیت کو داری

تا باز نیفکنی مرا در کاری

از تلخی عیش اگر ترا سیری نیست

من سیر شدم ز جان شیرین باری

می‌سوز تو خرمن شکیبایی من

تا می‌نهم از غم تو خرمن خرمن

دامن به حدیث درد من باز مزن

من دانم و اشک لعل دامن دامن

ما با این همه غم با که گساریم آخر

وین غصه دمی با که برآریم آخر

کس نیست که با او نفسی بتوان زد

تنها همه عمر چون گذاریم آخر

دیروز که در سرای عالی بودی

رمزی گفتی اشارتی فرمودی

گر هست بده ورنه در آن بند مباش

انگار که از من این سخن نشنودی

شاهان ممالک تو مودود و معین

دارند خزانها نهان در ثمین

گوهر که همین بر سر گنجست و همین

باهر که همان از در تیغست و همین