رباعیات انوری

هستم ز تو دلشکسته‌ای عهد شکن

وز دوستی تو با جهانی دشمن

گیرم نبود دست من و دامن تو

بتوان کردن دست من و دامن من

در دام غم تو بسته‌ای هست چو من

وز جور تو دل‌شکسته‌ای هست چو من

برخاستگان عشق تو بسیارند

در عهد وفا نشسته‌ای هست چو من

از غم صدف دو دیده پر در دارم

وز حادثه پوستین به گازر دارم

دردا که تهی دامنم از زر درست

وز دست شکسته آستین پر دارم

چشمم ز همه جهان فرازست اکنون

وین دیده به دیدار تو بازست اکنون

گفتار همه جهان مجازست اکنون

ما را به جمال تو نیازست اکنون

ای گنده دهان چو شیر و چون گرگ حرون

چون خرس کریه شخص و چون خوک نگون

چون بوزنه سخره و چو کفتار زبون

چون گربه دهن دریده و چون سگ دون

ای راحت آن نفس که جان زد با تو

یک داو دلم در دو جهان زد با تو

هجر تو چنین است اگر وصل بود

یارب که چو عیشها توان زد با تو

بوطالب نعمت ای همه دولت و دین

در خود نگر و جمله جهان نیک ببین

کز همت و جود آفتابی و سحاب

وز رفعت و حلم آسمانی و زمین

بر چرخ رسید از تو دم سرد دلم

بر دامن غم فشاندهٔ گرد دلم

خون دلم از دیده بپالود دلم

دردا دل فارغ تو از درد دلم

ای چرخ نفور از جفای تو نفیر

وی بخت جوان فغان از این عالم پیر

ای عمر گریزان ز توام نیست گزیر

وی دست اجل ز دست غم دستم گیر

ای ساخته گشته از تو کار دگران

من یار غم تو و تو یار دگران

من کرده کنار پر ز خون دیده

از بهر تو و تو در کنار دگران

چون روی حیل نبود پایاب جهان

یکباره ورق بشستم از تاب جهان

گفتم چو مقیم نیست اسباب جهان

خاکش بر سر که خوش خورد آب جهان

گر هیچ سعادتم رساند بر تو

جان پیش کشم مباش گو در خور تو

گاهی چو زمین بوسه دهم بر پایت

گاهی چو فلک گردم گرد سر تو

رفتم چو نماند هیچ آبم بر تو

در چشم تو خوارتر ز خاک در تو

با این همه روز و شب بر آتش باشم

زان بیم که باد بگذرد بر سر تو

از بهر هلال عید آن مه ناگاه

بر بام دوید و هر طرف کرد نگاه

هرکس که بدید گفت سبحان‌الله

خورشید برآمدست و می‌جوید ماه

چون باز کنی ز زلف پرتاب گره

احسنت کند چرخ و فلک گوید زه

بر چشم جهانیان نگارا که و مه

هر روز نکوتری و هر ساعت به