رباعیات انوری

راز تو ز بیم خصم پنهان دارم

ورنه غم و محنت تو چندان دارم

گویی که ز دل نداریم دوست همی

آری ز دلت ندارم از جان دارم

ای دل ز فلک چرا نیوشی آزرم

هم بادم سرد ساز و با گریهٔ گرم

دلبر ز تو وز ناله کجا گردد نرم

آن را که هزار دیده باشد بی‌شرم

یک چند نهان از دل بی‌حاصل خویش

با صبر پناه کردم از مشکل خویش

کام دلم آن بود که سرگشته شوم

گردان گردان شدم به کام دل خویش

تاب رخ یار من نداری ای گل

جامه چه دری رنگ چه آری ای گل

سودت نکند تا که به خواری ای گل

از بار خجل فرو نیاری ای گل

من با تو که عشق جاودانی دارم

یک مهر و هزار مهربانی دارم

با من صنما چو زندگانی نکنی

من بی‌تو بگو چه زندگانی دارم

روزی که به حیلت به شب تیره برم

می‌گویم شکر و باز پس می‌نگرم

بنگر که ز عمر در چه خون جگرم

تا روز گذشته را غنیمت شمرم

در خدمت تست عقل و هوش و جانم

گر پیش برون روم ور از پس مانم

اقبال نیم که سال وماه و شب و روز

واجب باشد که در رکابت رانم

خوار و خجلم خوار و خجل باد دلم

آسیمه‌سر و پای به گل باد دلم

در دست غمم اسیری از دست دلست

چونان که منم، اسیر دل باد دلم

نام تو نویسم ار قلم بردارم

کوی تو گذارم چو قدم بردارم

جز روی ترا نبینم ای جان جهان

در عمر خود ار دیده ز هم بردارم

آخر ز تو چون روی به خون تر دارم

در عشق ز هیچ روی باور دارم

بردار ز روی پرده ورنه پس از این

من پرده ز روی راز دل بردارم

ای خورده به واجبی چو مردان غم علم

در تحت تصرف تو بیش و کم علم

در عمر دمی نازده الا دم علم

هم عالم عالمی هم عالم علم

بازیچهٔ دور آسمانم چه کنم

سرگشتهٔ گردش جهانم چه کنم

از هرچه همی کنم پشیمان گردم

آیا چه کنم تا که بدانم چه کنم

نام تو نویسم ار قلم بردارم

کوی تو گذارم چو قدم بردارم

جز روی ترا نبینم ای جان جهان

در عمر خود ار دیده ز هم بردارم

بفروختمت سزد به جان باز خرم

ارزان بفروختم گران باز خرم

باری خواهم ز دوستان ای دلبر

تا بو که ز دشمنان ترا باز خرم

چون حرب کنم هیج محابا نکنم

چون عفو کنم هیچ مدارا نکنم

من سایهٔ یزدانم و نیکو نبود

گر قدرت و رحمت آشکارا نکنم