مولانا و نماز

مولانا نیز در دفتر سوم مثنوی، ضمن بیان حکایت سلوک عارفانه «دقوقی» تکبیر نماز را به قربانی شدن و کشتن نفس در برابر حق تعالی تعبیر می‏کند:

    قوم همچون اطلس آمد او طراز /     پیش در شد آن دقوقی در نماز

در پی آن مقتدای نامدار / اقتدا کردند  آن شاهان قطار

همچو قربان از جهان بیرون شدند / چونکه با تکبیرها مقرون شدند

کای خدا پیش تو ما قربان شدیم /  معنی تکبیر این است ای اِمیم

همچنین در ذبحِ نفس کشتنی /  وقت ذبح، اللّه‏ اکبر می‏کنی

(مثنوی، دفتر سوم، بیت 2140 به بعد)