لرزش در نماز

یکی از نزدیکان مرحوم شفتی رحمه الله می گوید: روزی همراه ایشان به سوی روستایی می رفتیم. در بین راه، شب فرا رسید و پس از قدری طی مسافت، برای استراحت و خوابیدن توقف کردیم. چون آن مرحوم گمان کرد که من به خواب رفته ام. برخاست و وضو ساخت و به نمازِ شب ایستاد و من از نزدیک شاهد بودم که شانه هایش از شدت گریه حرکت می کرد و بندهای بدنش می لرزید و دندان هایش به هم می خورد و برای آنکه کلمات نماز را به طور صحیح و بی حرکت ادا کند، گاهی کلمه ای را چند بار تکرار می کرد.1