نداى اذان

نداى اذان

اذان دو قسم است: اذان اِعلام واذان ذکر واِعظام: اِعظامُ اللّه واِعظامُ الصّلوة، وغیر از حى على الصلوة، حى على الفلاح وحى على خیر العمل، بقیه اذان همه ذکر است واعلام.

1 ـ در دنیا مؤذن، مؤمنان را به مجلس حضور ومعراج وزیارت حق دعوت می کند، همچنان که در قیامت مردم را به حضور حضرت حق می خوانند.

2 ـ فالمعرفة فى الدنیا، بَذْرُ المُشاهَدَةِ فى الدّنیا والآخرة. کسانى که در دنیا عارف باللّه بودند ومنتظر این ندا تا به مهمانى دوست بشتابند، در آخرت اهل شهودند وحضور دوست وهر که در دنیا جاهل است وغافل، در آخرت از فیض شهود، نابیناست قال اللّه: «ومَن کانَ فى هذِه أَعْمى، فَهُوفى الآخِرةِ أَعمى، وأضلّ سبیلاً»(1).

هر که امروز نبیند اثر قدرت او *** غالب آن است که فرداش نبیند دیدار

"سعدی"

وهر کس در دنیا، چشمش به نماز روشن است، فردا دلش به دیدار دوست روشن است وقال رسول اللّه: «وقُرَّةُ عَینى فى الصَّلوة»، چون انسان میهمان سفره خویش است.

دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر: *** کاى نور چشم من بجز از کشته ندروى

تذکر: کلمات اذان با اللّه آغاز مىشود وبا اللّه ختم مىشود که «هو الاَوّل والآخر» (اللّه اکبر، لا اله الا اللّه) تا از همه دل در اوبندى وبه اوبسنده کنى که عاشقان را جز تمنّاى وصال یار نیست.

پی نوشت:

(1). اسراء (17) آیه 72.