و روي انه ذكر عند عمر بن الخطاب في ايامه حلي الكعبه و كثرته، فقال قوم: لو اخذته فجهزت به جيوش المسلمين كان اعظم للاجر، و ما تصنع الكعبه بالحلي؟ فهم عمر بذلك، و سال عنه اميرالمونين، عليه‏السلام. فقال:
ان القرآن انزل علي النبي صلي الله عليه و آله و سلم والاموال اربعه: اموال المسلمين، فقسمها بين الورثه في الفرائض. والفي‏ء، فقسمه علي مستحقيه. و الخمس، فوضعه الله حيث وضعه و الصدقات، فجعلها الله حيث جعلها.
و كان حلي الكعبه فيها يومئذ، فتركه الله علي حاله و لم يتركه نسيانا، و لم يخف عليه مكانا. فاقره حيث اقره الله و رسوله.
فقال له عمر: لولاك لافتضحنا، وترك الحلي بحاله.
روايت شد كه نزد عمر بن خطاب در ايام خلافتش از زيورهاي كعبه و بسياري آن سخن به ميان آمد. جمعي گفتند: اگر آن را بر مي‏داشتي و با آن سپاهيان مسلمان را تجهيز مي‏كردي اجز آن عظيم‏تر بود. كعبه زيور مي‏خواهد چه كند؟! پس عمر به اين كار اهتمام ورزيد. ولي پيش از انجام آن از امير مومنان علي، عليه‏السلام، نيز در اين باره پرسش كرد. امام، عليه‏السلام، فرمود:
قرآن بر پيامبر، صلي الله عليه و آله، نازل شده و بر اساس تعاليم آن اموال چهار نوع بود:
-اموال شخصي مسلمانان، كه آن‏ها را بين ورثه به گونه مقرر تقسيم كرد.
-في‏ء (غنيمت جنگي) ، كه آن را بين مستحق‏ها تقسيم كرد.
-خمس، كه خدا آن را در همن جا كه خواست، نهاد.
-صدقات، كه خدا آن را در همان جا كه خواست، قرار داد.
در آن روز، زيور كعبه در آن وجود داشت. و خدا آن را به حال خود رها كرد. از روي فراموشي رها نكرد و مكان آن نيز بر خدا پوشيده نبود. يعني در مورد زيور كعبه حكمي صادر نكرد. چنان كه در مورد پنج قسم ياد شده صادر كرد، با آن كه در مقام صادر كردن حكم هم بود. از اين نتيجه گرفته مي‏شود كه خدا به وضع سابق زيور در كعبه رضايت داشته است. پس تو نيز آن را در جايي قرار بده كه خدا و رسول قرار دادند.
در اين جا عمر به امام علي، عليه‏السلام، گفت: اگر نبودي، رسوا مي‏شديم.
و آن گاه زيور را به حال خود رها كرد.
كلمات قصار مولا علي (ع) مهدي عليزاده