شهرهای ایران(کجا بریم ؟)

غَرق‌آباد شهري است در شهرستان ساوه استان مرکزي ايران. غرق‌آباد در بخش نوبران اين شهرستان و در مسير جاده همدان به ساوه قرار دارد.
غرق‌آباد در فاصله 55 کيلومتري جاده ساوه به همدان واقع شده وداراي آب وهوايي معتدل و مطبوع است.اين شهر کوچک بعد از انقلاب اسلامي از نظر تقسيمات سياسي از روستا به شهر تبديل شدو به لحاظ اينکه در انتهاي استان مرکزي به سمت غرب واقع شده همواره بدان کم‌توجهي شده‌است. غرق آباد با توجه به شرايط مناسب اقليمي وجغرافيايي خود مانند قابليتهاي خوب کشاورزي، داشتن زمينهاي مناسب براي احداث کارگاههاو کارخانه‌هاي توليدي، واقع شدن در مسير جاده ترانزيتي ومرکزيت روستاهاي مجاورو همچنين وجود نيروي انساني جوان از پتانسيل‌هاي بالاي رشد و توسعه برخوردار است.

جمعیت : 4503
کد تلفن : 256

کُمِيجان شهري است در بخش مرکزي شهرستان کميجان استان مرکزي ايران.
کميجان شهري در 75 کيلومتري شهر اراک است.اين شهر از سمت شمال با شهرستانهاي زرنديه،تفرش فز غرب با استان همدان،از جنوب با خنداب واراك واز شرق باتفرش همسايه است .كميجان و كليه روستاهاي شهرستان داري گويش محلي تركي است.از آثار تاريخي آن مدرسه لاميه ميرزا اصغر رجيل(عصر صفويه-در حال تخريب)،قلاع روستاهاي وفس،آقجه كهريز،فامرين،چهرقان،قلاع كميجان،غار قلعه جوق(عصر ساسانيان) ،
امامزادگان:درويشان،امامزاده عباس
اين شهر از سال 1359 داري شهرداري و داراي كليه ادارات دولتي و سابق استقرار بخشداري از سال 1305 بمدت 83 سال و اولين مدرسه ابتدائي از سال 1307 در آن مستقر گرديده است.اين شهر در محل تافي محور همدان -سلفچگان،واراك-همدان قرار گرفته واز قديم الايام داراي مركزيت سياسيو تجاري بوده است.اين شهر زادگاه عارف فرزانه شاعر بزرگ فرن هفتم استاد فخرالدين كميجاني همداني استاد لسان الغيب حافظ ومركز ايل بزچلو يكي از ايلات بزرگ ايران به فرماندهي سردار آدور بادور كه در جنگي سپاه عثماني را به سركردگي شيبك خان شكست داده و سربريده شيبك رابه شاه عباس ارمغان ميدهد اين ايل در تاسيس سلسله صفويه نقش اصلي را داشت. كوهستانهاي رسوبي وآهكي اين شهر كلكسيون سنگوارهها و عرصه هاي مطالعات زمين شناسي است.
از روستاهاي تابعه اين شهر :سمقاور،فتح آباد،فضل آباد ،آمره،چهرقان،فامرين،خسروبيگ،سوران،محمودآباد،خيرآباد،سبزآباد،اسفندان،چلبي،كلوان،خمارباغي كه داراي مردمان خونگرم وميهمان نواز هستند نام برد(سوغات شهر شامل گردو،بادام ،كشمش،شيره انگور ،ودر گذشته صنايع دستي و سفال)

جمعیت : 7722
کد تلفن : 862

لِنده شهري است در استان کهگيلويه و بويراحمد ايران. اين شهر در بخش لنده از توابع شهرستان کهگيلويه قرار گرفته‌است.

جمعيت اين شهر در سال 1385، برابر با 10,666 نفر بوده است. لنده در 30 کيلومتري شمال باختري دهدشت قرار دارد و رودخانه مارون از جنوب آن مي‌گذرد. کوه سياه (1805 متر) و کوه سفيد دو کوه مهمي هستند که در 40 کيلومتري شهر لنده واقع شده‌اند.

بخش لنده از قديمي‌ترين بخش‌هاي استان کهگيلويه و بويراحمد بوده‌است، به طوري که در سال 1305 با نام بخش ثلاث و زير نظر فرمانداري کل بهبهان فعاليت مي‌کرد. از علل عدم پيشرفت لنده کمبود فضاي مناسب جهت گسترش شهرنشيني مي‌باشد. در فرهنگ عمومي از معنا و جه تسميه لنده به عنوان مکان پست نام برده مي‌شود که اين به دليل پايين بودن ارتفاع اين شهر نسبت به مناطق پيرامونش مي‌باشد. بقاياي قلعه حکومت خوانين در بخش ثلاث (نام قبلي بخش لنده) از آثار تاريخي لنده مي‌باشد.

دهدشت يکي از شهرهاي استان کهگيلويه و بويراحمد مي‌باشد. اين شهر در قسمت گرمسيري استان واقع شده‌است و تابستان‌هايي گرم و زمستان‌هايي سرد دارد. قدمت بافت تاريخي دهدشت معروف به «شهر قديم دهدشت» (بلاد شاپور) به‌دوران ساساني مي‌رسد. مردم اين شهر از اقوام لر هستند و بافت سنتي عشيره‌اي هنوز ارتباطات داخلي مردم را تعيين مي‌کند.

جمعيت دهدشت برپايه سرشماري عمومي نفوس و مسکن در سال 1385 خورشيدي بالغ بر 49,995 نفر بوده‌است که از اين تعداد 24,909 نفر مرد و 25,086 نفر زن بوده‌اند. همچنين تعداد خانوارهاي اين شهر 9,628 خانوار بوده‌است.

این شهر مرکز بخش پاتاوه در شهرستان دنا در استان کهگیلویه و بویراحمد است. فاصلهٔ آن از یاسوج ۴۵ کیلومتر است.

در نزدیکی این شهر یک آبشار نیمه‌بلند وجود دارد.

در حاشیه شهر پاتاوه آثاری از چند پل قدیمی وجود دارد. این ناحیه به دلیل ویژگی اقلیمی و جغرافیایی یکی از راه‌های اصلی تیسفون، استخر و شوش، بهبهان و اصفهان بوده بر همین اساس پل‌های زیادی در همین مکان احداث شده‌است.

پل‌ها به دوره پیش از اسلام تعلق داشته و در دوره‌های بعدی بازسازی شده‌است. بزرگ‌ترین این‌ها که آثار آن بهتر به‌جا مانده دارای اتاق‌ها پایه‌ها و مصالحی است که مشابه پل‌های خیرآباد بوده و مربوط به دوران صفوی است.

فَهرَج از شهرهاي استان کرمان در جنوب شرقي ايران است.اين شهر در شهرستان بم قرار گرفته است.جمعيت فهرج در سال 1385، برابر با 6,382 نفر بوده است.
شهر فهرج داراي چهار شهر معروف بوده و در زمان سلاجقه اهميت زيادي داشته به گونه اي كه جاده ابريشم از آن مي گذشته و به سرتاسر دنيا مي رسيده است در گذشته هاي دور پرورش كرم ابريشم در فهرج رواج بسيارداشته حتي نادرشاه پس از فتح هندوستان به حاكم بم و فهرج نامه مي نويسدكه درازاي پيش كش هندي ها از حنا و پارچه هاي ابريشمي فهرج برايشان ارسال كنند براساس شواهد موجود قدمت فهرج به پيش از ساسانيان مي رسد در كتاب جغرافياي كرمان تاليف احمد علي خان وزيري كرماني (1291ه) آمده است .« فهره از قراء معتبر قديمي است كه در سرراه سيستان واقع شده و جمع كثيري در آن سكونت دارند و فهرجي ها ازساير سكنه نرماشيربم ثروتمندترند . »
صنايع دستي
صنعت قالي بافي در اين شهرستان از رونق خوبي برخوردار است اندازه هاي قالي بافته شده در شهر2*5/1 و3*2 و همچنين قطعات پشتي مي باشد كه مواداوليه آنها ازشهركرمان وياتوسط خودبافندگان تامين مي گردد . قالي هاي بافته شده جهت فروش به شهرهاي بم و كرمان صادر مي گردد .

شهرستان فهرج در جنوب شرق استان كرمان درحاشيه كوير لوت در يك ناحيه بياباني قرار گرفته است طبيعت آب و هواي گرم وخشك بوده و ميزان تبخير و تعرق چندين برابر بارندگي است اختلاف شديد درجه حرارت بين شب و روز و فصل ها نامنظم و كم باران طولاني بودن دوره گرما و وزش بادهاي تند و ايجاد طوفانهاي شني از خصوصيات كلي آب و هواي اين منطقه خشك است شهرستان فهرج در 55 كيلومتري جنوب شرق شهر بم دريك موقعيت دشتي واقع شده است مساحت اين منطقه 5000كيلومتر بوده و از سمت غرب به بم و و از شرق به استان سيستان و بلوچستان واز جنوب به ريگان محدود مي شود . در حال حاضر داراي داري دوبخش مركزي ونگين مي باشد

وجه تسميه :
• شهرستان فهرج در طول تاريخ به اسامي مختلفي معروف بوده بطوري كه در ابتدا به نام پورا و سپس به علت قرار گرفتن در حاشيه كوير به نام گوشي و بعد از آن به نام پهره يا فهره و پس از مدتي به پهرگ و بعد از ورود اعراب به ايران به خاطر عدم وجود حروف پ و گ در زبان عربي به فهرج تغيير نام پيدا كرده است

فاریاب شهری است در استان کرمان در جنوب شرقی ایران. این شهر مرکز شهرستان فاریاب می‌باشد. وباشهرستان هائ حاجئ اباد رودان جئرفت گهنوج ارزوئه همسائه هست جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۴٫۸۶۹ نفر بوده است در امار جدید جمعیت شهری حدود ۹۰۰۰نفر و جمعیت کل این شهرستان حدود ۳۰۰۰۰ نفر می‌باشد[۱] طایفه غالب در این شهر شکوهی و جلالئ تاجیک می‌باشد که ساکن در بخش هور و مرکزی و زهمکان می‌باشند. خاک حاصلخیز و آب فراوان از ویژگی‌های منحصربه‌فرداین منطقه می‌باشد که جز ۱۰ منطقه حاصلخیر در دنیا می‌باشد ودارای محصولات کشاورزی متنوع که شامل هندوانه ذرت خیار سبز گوجه پیاز خرما مرکبات و دیگر محصولات کشاورزی می‌باشد. قدمت تاریخی برابر با جیرفت دارد و شهر قدیم فاریاب به دلیل سیلابی عظیم در زیر خاک مدفون شده است. از مناظق گردشگری این شهرستان می‌توان به جنگل سرسبز مهروییه و روستای زیبای اب بید و همچنین تنگ میش پدام و دشت گلهای بابونه دمیل وتنگه دول دول موردان نارمندو روستای زهمکان اشاره کرد.

شهر جوپار در حدود 25 کیلومتری جنوب شهر کرمان قرار دارد که در دامنه رشته‌کوه‌های مرکزی ( کوه جوپار) واقع شده‌است. این شهر از سوی شمال به کرمان، از سوی شرق به ماهان، از طرف جنوب به کوه جوپار و از طرف غرب به شهر گلزار و روستای بهرامجرد منتهی می‌شود.
از تاريخ پيدايش جوپار اطلاع دقيقي در دست نيست ولي در كتب تاريخ محلي كرمان از قرن 6 به بعد به دفعات از كوه جوپار و قلعه جوپار ياد شده است و نشان دهنده آن است كه جوپار بخشي بزرگ بوده . سياحان و جهانگردان و دانشمندان زيادي از اين محل ديدن كرده اند . ژنرال سايكس كه در جنگ جهاني اول فرماندهي لشكر جنوب را داشته و آنتوني اسميت دانشمند انگليسي به همراه تعداد ديگري از همكارانش مدتي را در اين شهر به تحقيق و پژوهش پرداخته اند و يا از اين شهر ديدن كرده اند.
وجود قنات گوهرريز در اين شهر از زمان آناهيتا ملكه باران حكايت از اين دارد كه جوپار از زمان هاي بسيار دور بعنوان شهر و مكاني آباد از زمين هاي حاصل خير بوده. در منطقه جوپار 22 رشته قنات قدیمی وجود دارد که آب جوپار و مناطق اطراف را برای آشامیدن و کشاورزی تامین می‌کند.

از مهم ترین نقاط شهر جوپار می توان به مقبره شاهزاده حسین (ع) این شهر اشاره نمود. اين امام‌زاده از بناهاى دوران صفويه در جوپار است. ارزش زيارتى آن برابر شاه‌چراغ در شيراز گزارش شده است. اين امام‌زاده معمارى و بناى جالب توجهى دارد.ساختمان اين امام‌زاده در فضاى مشجّرى قرار گرفته و از زيارتگاه‌هاى معتبر کرمان محسوب مى‌شود.
گنبد آبي رنگ آن با خط هاي سفيد كه شكل هاي هندسي منظمي را به وجود آورده است مانند نگيني در وسط شهر مي درخشيد . اين بنا در دوره قاجاريه تعمير و تكميل گرديده است و داراي حرم ، صحن ، رواق و دو زائر سرا ، بازارچه . سرويس هاي بهداشتي مي باشد . زائر سرا قديمي در دو طبقه بنا شده وجود حوض و درختهايي در وسط آن و اتاقهاي دور تا دور آن جلوه خاصي را به اين مكان بخشيده است . كاشي كاري و آئينه كاري داخل رواق ها فضاهاي روحاني بر اين محل حاكم كرده است . داخل ضريح قبر سه امامزاده كه از فرزندان امام موسي بن جعفر (ع) مي باشند ديده مي شود . امامزاده حسين – امامزاده قاسم و امام زاده عبدالله . از سال تولد و شهادت امامزاده ها اطلاعي در دست نيست ولي مي توان گفت در حدود سالهاي بعد از شهادت امام رضا (ع) در اين محل به شهادت رسيده اند. بدون شك مرقد مطهر امامزاده حسين (ع) در شهر جوپار ، پيشنه جوپار را تأييد مي كند .

ازدیگرجاهاي ديدني شهرجوپار:
1. چاه ومساجد صاحب الزمان(ع) كه درانتهاي خيابان 17شهريورواقع شده است . در داخل مسجد چاه آبي قرار داردكه آب قنات گوهرريز از زير آن عبورمي كندويكي ازچاهاي زيارتي مردم مي باشد،عاشقان حضرت مهدي (عج) براي گرفتن حاجات خودبه اين مكان مقدس مي آيند . در بيرون اين مسجدمظهرقنات گوهرريز است،قنات آبي كه ازبه هم پيوستن چند قنات ديگر به وجودآمده است و آب صاف وضلال را در جلوي چشم زايرين قرارمي دهد
2.شش مقسم؛ آب قنات گوهرريز بعد از طي مسافتي حدود100متربه محلي به نام شش مقسم مي رسد . دراينجا آب قنات به 6 قسمت تقسيم ميشودكه آب كشاورزي شهرچوپار را تامين مي كند .نحوه تقسيم آب در اين محل بسيار حائز اهميت است در قديم بنا به نياز هر منطقه آب كشاورزي تقسيم شده و هنوز هم بعد از گذشت سالها به همان طريق زمينهاي كشاورزي آبياري مي شوند .
3.مسجد عباس بن علي (ع) معروف به عباسعلي گذرگاه حضرت ابوالفضل (ع) نيز معروف مي باشد اين مسجد در حدود 4 كيلومتري از شهر جوپار قرار دارد .
4.در جوپار و روستاي اسماعيل آباد دو بادگير نيز و جود دارد كه از سالهاي بسيار دور باقي مانده كه در تابستانها وظيفه خنك كردن فضاي داخل خانه ها را بر عهده داشته اند و مي توان گفت كه بادگير روستاي اسماعيل آباد از بزرگترين بادگيرهاي استان به شمار مي رود .
5. در طرف شرق جوپار دهي مصفا قرار دارد بنام ده ( هنري )كه داراي درختان سرسبز و حوض آبي در وسط بود و در ايام تعطيل پذيراي مسافرين مي باشد .
6. پارك جنگلي كه برروي تپه هاي مشرف به شهر احداث شده است.

بزنجان شهری است کوهستانی در شهرستان بافت استان کرمان(پهناورترین استان ایران).فاصله این شهر تا شهر بافت ۸ کیلومتر و تا شهر کرمان ۱۵۲کیلومتر فاصله دارد. بزنجان در بخش مرکزی شهرستان بافت قرار دارد.

محلات این شهر

باغ راهوئیه , سرتل , توده(مرکزشهر) , باغتک, رفعت اباد (باغشاهعلی), قلعه, باغفتک ,باغ گردوییه
امامزاده سید سلطان فقیه الدین بزنجان

آب و هوا

آب و هوای شهربزنجان کوهستانی و سردسیر است.زمستان های پربرف و تابستان های خنکی دارد.

محصولات کشاورزی

بزنجان از نواحی اصلی برداشت گردوی ایران است.علاوه بر آن سیب، زردآلو، هلو، آلبالو، گیلاس، به و انار وانگور نیز در آن یافت می‌شود.
مشاهیر

فرخنده حاجی‌زاده، ناشر، نویسنده، شاعر و سردبیر ماهنامه “بایاً در ایران که انجمن قلم آمریکا نخستین جایزه جهانی آزادی انتشار را در سال ۲۰۰۳ میلادی به وی اهداء کرد از اهالی بزنجان است.
محمد نصیری و پیمان نصیری به ترتیب قهرمان آسیایی پرورش اندام و قهرمان جهان دومیدانی والمپیک2012 نیز اهل همین شهر میباشند
دکتر فریدون نوحی بزنجانی رییس بیمارستان قلب تهران

جبالبارز مرکز بخش جبالبارز شهرستان جیرفت است. مرکز بخش جبالبارز تا سال ۱۳۷۵ تحت عنوان روستای محمدآباد مسکون و پس از آن به نام شهر جبالبارز نامیده شد.[۲] شهر جبال‌بارز در حدود ۴۶ کیلومتری شمال شهر جیرفت و در راه اصلی جیرفت – کرمان و در خاور بخش جبال‌بارز قرار دارد.

موقعیت اقلیمی

این شهر در دامنه غربی رشته کوه بارز واقع است و با کوه‌های گودِ سرخ از شمال باختری، بُنه رَمی از سوی خاور، و سروتمین از جنوب خاوری احاطه شده‌است. رود سقدر در جنوب شهر جریان دارد. آب و هوای شهر معتدل و متمایل به سرد است. در جنوب شهر، چند معدن و در اطراف شهر چشمه‌های آب گرم وجود دارد.

ویژگی های انسانی

اهالی جبال بارز شیعه دوازده امامی‌اند و به فارسی با لهجه جبال بارزی گویش می‌کنند.نام جبالبارز ترجمه عربی نام اصلی فارسی منطقه یعنی «کوه‌های پارچ» است

آبشارسرندکوه

آبشارسرندکوه، بلندترین آبشار خاورمیانه با ۱۷۷ متر ارتفاع در منطقه جبالبارز واقع شده است

شهر انار در شهرستان انار استان کرمان قرار دارد که در ۳۰ درجه و ۵۳ دقیقه عرض شمالی و ۵۵ و ۱۸ دقیقه طول شرقی واقع شده‌است. این شهر در بین جاده یزد – رفسنجان و بر سر دوراه تهران – بندرعباس و تهران – کرمان قرار گرفته و به علت همین وضعیت از موقع نسبی ویژه‌ای برخوردار است. فاصله این شهر تا مرکز استان(شهر کرمان) ۲۱۰ کیلومتر می‌باشد.یک چهارم پسته ایران از این شهر صادر می شود.

پیشینه تاریخی

قدمت انار بر اساس آثار باستانی موجود به قبل از دوره اسلام می‌رسد. نام اول این شهر ابان (aban) بوده که اکثر جغرافیدانان قرون سوم و چهارم هجری، این شهر را با همین نام در کتب خود ذکر کرده‌اند که در این زمینه در کتاب سرزمینهای خلافت شرقی تالیف لستریج صفحه ۳۰۷ (ترجمه محمود عرفان) چنین ذکر شده‌است:

در ۷۵ مایلی شهرستان یزد نیمه راه یزد شهربابک، شهر انار قرار گرفته‌است که در جهت خاوری ۶۰ مایل تا بهرام آباد (رفسنجان امروزی) فاصله دارد. اکنون انار و بهرام آباد از توابع ایالت کرمان هستند ولی این ولایت در قرون وسطی از توابع فارس بوده‌است و آن را ولایت روذان (rozan) می‌نامیدند.

سه شهر مهم ولایت عبارت بودند از:

اَبان
اَذَکان محل آن نامشخص است
اناس (ONAS) که حوالی بهرام آباد (رفسنجان فعلی) می‌باشد.

وجه تسمیه

نام انار بیشتر از عهد صفویه رایج شد در اکثر کتب تاریخی مثل المسالک و الممالک، احسن النفاسیم فی معرفت اقالیم ذکر شده و در مورد چگونگی تبدیل ابان به انار در کتب تاریخی مطالبی وجود ندارد. مردم انار خود را از چند طایفه می‌دانند.

بومی یا فارسی
طایفه عرب
طایفه جدیدی
طایفه سادات

موقعیت جغرافیایی

شهر اناردر ۳۰ درجه و ۵۳ دقیقه عرض شمالی و ۵۵ و ۱۸ دقیقه طول شرقی واقع شده‌است. این شهر در بین جاده یزد – رفسنجان و بر سر دوراه تهران – بندرعباس و تهران – کرمان قرار گرفته و به علت همین وضعیت از موقعیت نسبی ویژه‌ای برخوردار است. فاصله این شهر تا مرکز استان(شهر کرمان) ۲۱۰ کیلومتر می‌باشد.
اماکن تاریخی

از اماکن تاریخی شهر می‌توان به قلعه انار، ، یخدان، بقعه امامزاده محمد صالح، خانه ابوالحسن‌خانی، کاروانسرای شاه عباسی اشاره کرد.

شهر بابک يکي از شهرهاي استان کرمان است.شهربابک مرکز شهرستان شهر بابک نيز مي‌باشد.جمعيت اين شهر بنا بر سرشماري سال 1385 مرکز آمار ايران، برابر 45751 نفر است.مردم اين شهر از اصيلترين مردمان فارس زبان هستند.

وجه تسميه شهر:

بر اساس برخي از منابع تاريخي، بابک ساساني فرزند ساسان و پدربزرگ مادري اردشير بابکان که حاکم ايران در اواخر حکومت اشکانيان بوده‌است، اين شهر را بنا نهاده‌است و به همين دليل آن را شهربابک ناميده‌اند.
بیشتر مورخین بنای شهربابک را به بابک پدر اردشیر ساسانی نسبت می دهند. ولی این که از قبل نیز آبادی در این ملک بوده یا نه اطلاع دقیقی در دست نیست.
احمدعلی وزیری صاحب تاریخ کرمان می نویسد:
« … چون محل نشو و نمای اردشیر، شهربابک کرمان بوده و به این جهت در آبادانی این مملکت سعی بلیغ میفرمود.» (احمد علي وزيري، تاريخ كرمان، صفحه97)
و در جایی دیگر درکتاب جغرافیای کرمان آورده است:
«… شهربابک از ابنیه ی بابک پدر مادر اردشیر بابکان است که اول پادشاه طبقه ی ساسانیان بود و ملوک الطوایف را برانداخت. درزمان ملوک الطوایف که اردوان پسر نرسی از طبقه ی اشکانی در دارابجرد سلطنت داشت، این شهر را بنا نهاده و دارالحکومه قرار داد. و در اینجا دختر خود را به ساسان بداد و اردشیر متولد شد. و این شهر از همه شهرهای کرمان اقدم است.» (احمد علي وزيري، جغرافياي كرمان، صفحه 128)
آن چه از مجموع اظهار نظر تاریخ نویسان بر می آید، اوج عمران و آبادانی شهربابک در دوران حکومت ساسانیان بوده و اسامی قنات ها، آبادی ها و روستاها نیز حکایت از همان زمان دارند. حتی اظهار نظر شواهد محلی(تحقيقات آقاي عباس فارسي نژاد يكي از شعراي شهرستان شهربابك) نیز با نظر تاریخ نویسان هماهنگی دارد.
مثلاً درجنوب شهربابک گود لشکرکش را محل جنگ معروف اردشیر ساسانی و اردوان پنجم می دانند که به شکست اردوان می انجامد و باعث ایجاد سلسله ساسانی می گردد.
آثار دیگری نیز وجود دارد که عمران و آبادانی این ولایت را به قبل از ساسانیان می رساند. از جمله روستای میمند، معبد اَوِستا در کوه پیش اوستا و آتشکده آذربغ در کهتوکرها و … .
این شهر در زمان ظهور حضرت زرتشت شهری آباد بوده و دارای آتشکده ی بزرگ و مشهوری بوده است که آتش آتشکده ی یزد را از این آتشکده که بر روی تل خاکستر کنونی قرار داشته برده اند.
در تاریخ مروج الذهب نوشته شده:
« قباد پدر انوشیروان پس از کناره گیری از سلطنت برای عبادت به آتشکده ی شهربابک رفت و دو حکیم بزرگوار به نام بوذرجمهر و بزرگمهر برای دیدار او به شهربابک آمدند و دو مزرعه به نامهای «مهرجرد» و «بوذرجمهر» و نیز دو قلعه (کوشک) مستحکم در دو طرف راه کرمان به فارس که در آن زمان از شهربابک می گذشته، ساختند که در حال حاضر به نام «کوشک مردان» و «کوشک بُرزی» از آثار آن دو قلعه یاد می شود.»
(به نقل از روزنامه ی كيهان ويژه ی استان كرمان، دوشنبه 6 شهريور 1374، صفحه 1)
به استناد نوشته ی استاد باستانی پاریزی و شواهد دیگر:
«… اینکه سلسله ساسانیان شهربابکی بوده اند و ساسان رییس قبیله ای از عشایر منطقه «خور» شهربابک یعنی مزرعه «مرائ خبر» بوده و پسرش بابک وقتی به صدارت می رسد، در مرحله ی اول بر دو منطقه ی یزد و کرمان تسلط پیدا می کند و چون زادگاه پدرش ساسان موبد عشایر، مرائ خبر بود، در همان بدو ریاستش این شهر را که امروز شهربابک است و در حمله اسکندر مقدونی ویران شده بود، مرمت می کند و از آن زمان است که شهر سمنکان ویران شده و به نام بابک نامگذاری و به شهربابک مشهور گردیده است.» (محمد ابراهيم باستاني پاريزي، كوچه ی هفت و پنج، صفحه 88)
به هر حال آثار و شواهد و دلائل، حاکی از آن است که سابقه ی تاریخی این شهر حتی به قبل از دوره ی ساسانیان نیز رسانیده شده است. و بنا به قولی این شهر نامش سمنکان بوده که فردوسی نیز از آن یاد کرده و مادر سهراب را دختر پادشاه سمنکان دانسته است.
تا حدودی می توان گفت که مطالب فوق از صحت برخوردار باشند، زیرا دو عامل اصلی باعث از بین رفتن این اثار ارزنده، با توجه به وضعیت اقلیمی منطقه در شهربابک گردیده است:
آ) هجوم اجانب قبل از اسلام و قبل از ساسانیان مانند حمله ی اسکندر مقدونی و بعد از اسلام هم مغول، بنی امیه، بنی عباس، محمود افغان و … .
ب‌) حوادث جوی مانند زلزله ها و بارانهای سیل آسا و طوفانهای سهمگین به واسطه آبرفتی بودن منطقه و … .

وضعيت جغرافيايي:

مساحت: 9,761 کيلومتر مربع
موقعيت جغرافيايي:جنوب شرق ايران – 55درجه و 8 دقيقه طول شرقي از نصف النهار گرينويچ و 30 درجه و8 دقيقه عرض شمالي
همسايه‌ها : از شمال با استان يزد از غرب با استان‌هاي يزد و فارس از شرق با شهرستان رفسنجان و از جنوب با شهرستان سيرجان همجوار مي‌باشد.
ارتفاع از سطح درياهاي آزاد: 1845 متر

شهرستان شهربابک در غربی ترین نقطه استان کرمان و در همسایگی استانهای یزد و فارس و در 55 درجه و 8 دقیقه طول شرقی و در30 درجه و7 دقیقه عرض شمالی واقع گردیده است.
این شهرستان از شمال به استان یزد، از جنوب به شهرستان سیرجان، از شرق به رفسنجان و از غرب به استان فارس و یزد محدود است. مساحت آن در حال حاضر 12524 کیلومتر مربع است.
شهربابک امروز در حاشیه ی راه استراتژتیک کشورهای میانه و جمهوری اسلامی ایران به دریای آزاد (خلیج فارس و دریای عمان) قرار دارد.
جاده ی ترانزیتی تهران-بندرعباس بعد از یزد به انار و از آنجا از طریق شهربابک به سیرجان و بندرعباس متصل می شود.

این شهرستان از سه مسیر با کرمان (مرکز استان) ارتباط دارد.
1- مسیر کرمان- بردسیر- سیرجان- خاتون آباد- شهربابک:
طول این مسیر280 کیلومتر و از نظر تردد به ویژه در فصول سرد و یخبندان سال با مشکل چندانی مواجه نیست.
2- مسیر کرمان- رفسنجان- سرچشمه- شهربابک:
طول این مسیر 258 کیلومتر است ولی علیرغم کوتاهی مسیر در فصول سرد سال به علت وجود گردنه های مرتفع و برفگیر حوالی سرچشمه با مشکلاتی مواجه است.
3- مسیر کرمان- رفسنجان- انار- شهربابک- طول این مسیر295کیلومتر است و از نظر تردد در فصول یخبندان به علت گذر از گردنه های جوزم ممکن است مشکلاتی وجود داشته باشد ولی به دلیل عبور جاده ی ترانزیتی تهران- بندرعباس از این گردنه ها این مشکل چندان قابل ملاحظه نیست.
نزدیکترین مسیر هوایی به شهربابک از طریق فرودگاه سیرجان حاصل می شود. خوشبختانه پروازهای مستقیم سیرجان تهران نیز به طور منظم و حداقل هفته ای سه بار (رفت و برگشت) انجام می شود.

وضعيت زيست محيطي:

پوشش گياهي :بادام کوهي – بنه(پسته کوهي)- ارچن – درمنه ودر دشتها گز – تاغ
آب وهوا : گرم و خشک نيمه صحرايي
زيست محيط : کوهپايه‌اي

مرکز شهرستان شهربابک از سطح دریا 1834 متر ارتفاع دارد.
کوه های این شهرستان دنباله ی رشته کوه های مرکزی ایران می باشند که از گردنه رزن در همدان شروع و به چاله ی جازموریان ختم می شوند. قله های مهم آن عبارتند از:
عاج، محمد آباد ، بیدسوخته، ایوب، خورین، پا قلعه، شهربابک(مساحم یا مزارجم).

مهمترین رود دائمی این منطقه رود چاورچی جوزم می باشد. که از کوه های محمدآباد و بیدسوخته سرچشمه می گیرد و به چاله ی انار می ریزد. بقیه ی رودهای این شهرستان حالت فصلی دارند و آب مناطق کوهستانی را تأمین می نمایند. آب مناطق دشتی در گذشته از طریق قنات و امروزه با حفر چاه عمیق و نیمه عمیق تأمین می شود.
در بخش زراعی (زراعت آبی، دیم، باغات و ایش)، 2هکتار را مراتع نسبتاً خوب، 1250هکتار را مراتع درجه 3و4، و حدود10% از کل مراتع شهرستان را جنگل ها و چمنزار ها و 15% را مناطق کویری غیر قابل بهره برداری به خود اختصاص داده اند.

پوشش گیاهی:
پوشش گیاهی شهرستان بیشتر از نوع استپ کوهپایه ای است. با توجه به بوته های کوتاه و درختان جنگلی پراکنده مانند درختان ارژن (ارچن)، بادام کوهی(مَر)، بنه(پسته کوهی)، اسکنبیل، گز، قیچ و گیاهان کوتاه قد مانند: جاز، کوشترک، جفنه، ترقو، ریواس، کنگر، ارسلان(سرشو)، جاشیر، قُمس، تَلّه، کاه کوتی،گوده و … و در ارتفاعات، مَرغزار که مورد استفاده ی دامداران قرار می گیرد.
در باغ های شهرستان درختانی مثل: بادام، گردو، انگور، آلو، انار، توت، آلبالو، زردآلو، پسته و … و در زمین های کشاورزی گندم، جو، یونجه، اسپرس، پنبه و … به عمل می آید.

زندگی جانوری:
در نواحی کوهستانی شهربابک جانورانی از قبیل: بُز کوهی، قوچ، پلنگ، یوزپلنگ، گور، گرگ، روباه، خرگوش، سنجاب، آهو، سیخور و گراز یافت می شود.
همچنین حیوانات اهلی مثل: میش، بز، بره، گاو و الاغ و … و پرندگانی مثل: آهوبره، عقاب، تیهو، سینه سیاه، کبک، کبوتر، گنجشک، کلاغ، دارکوب و …یافت می شود.

آبها:
در حال حاضر تعداد 172حلقه چاه عمیق،590 چاه نیمه عمیق، 399 رشته قنات و هشت چشمه، کار آبیاری 05/15728 هکتار از اراضی زراعی و باغی را در سطح شهرستان زیر پوشش دارند، و تعداد 11 حلقه چاه پس از استخراج 60 هزار مترمکعب آب، روزانه پمپاژ و به وسیله ی لوله به مصارف صنعت مس سرچشمه می رسد. علاوه بر این با شروع به کار معدن مس میدوک، طرح ذوب خاتون آباد، ارایه ی سیلیس و … تعداد 20 حلقه چاه به میزان 125 هزار متر مکعب آب، روزانه از سفره های زیر زمینی شهرستان برداشت و به مصارف صنعتی می رسد.( اطلاعات داده شده توسط كارشناسان شركت آب منطقه اي شهرستان شهربابك)

خصوصیات اقلیمی:

آب و هوای نواحی دشت شهرستان شهربابک از نوع نیمه بیابانی و آب و هوای مناطق کوهستانی آن معتدل کوهستانی می باشد. آب و هوای نیمه بیابانی بیشتر در نواحی دشت حکومت دارد و مقدار باران سالانه ی آن کم است (حدود140-120میلیمتر) که باعث رطوبت ناکافی در منطقه و اختلاف شدید درجه حرارت بین سردترین و گرمترین ساعات شبانه روز می شود. کمی باران سبب فقر پوشش گیاهی و مراتع گشته و فرسایش بادی نیز در آن به چشم می خورد.
آب و هوای کوهپایه ای بیشتر در مناطق کوهستانی شهربابک حکمفرمایی دارد که از ویژگی های آن زمستانهای سرد و یخبندان و تابستانهای معتدل می باشد. نزولات آسمانی بیشتر به صورت برف و تگرگ بوده و ارتفاعات بلند بعضی از کوه های شمال و شمال غربی شهرستان را در بر می گیرد. میزان بارش در نواحی کوهستانی شهربابک بیش از340 تا 400 میلیمتر به ثبت رسیده است.(جغرافياي عمومي نوشته ی منصور ملك عباسي صفحه 63)

باد:
جهت غالب باد 270 درجه با میانگین سرعت 5 متر بر ثانیه است.

بارندگی:
نمودار میانگین ماهیانه بارندگی شهربابک در یک دوره آماری (1384-1366) نشان می دهد که بیشترین باران در شهربابک در طول ماههای آذر تا اردیبهشت می بارد و در همچنین در ماههای خرداد تا آبان کمترین مقدار بارندگی وجود دارد که از این میان در شهریور بارندگی به کمترین مقدار خود یعنی حدود 2/0 میلیمتر، و در دی ماه به بیشترین مقدار یعنی 6/36 میلیمتر می رسد.
همچنین طبق نمودار بارندگی به طور متوسط میزان بارندگی سالیانه شهربابک در حدود 162میلیمتر می باشد که در این میان بیشترین میزان بارندگی در سال 71 به 2/358 میلیمتر رسیده است.

رطوبت نسبی:
نمودار متوسط ماهیانه رطوبت نسبی شهربابک در یک دوره ی آماری نشان می دهد که میانگین رطوبت نسبی ماهیانه در شهربابک درحدود 34درصد بوده است و بیشترین رطوبت نسبی در دی ماه به 53 درصد رسیده است و کمترین آن در تیر ماه به20درصد رسیده است.
همچنین میزان تبخیر سالیانه 5/2462 میلیمتر می باشد.

درجه حرارت:
نمودار میانگین ماهیانه ی درجه حرارت شهربابک در دوره ی آماری(1366-1385) نشان می دهد در تیرماه میانگین حداکثر دمای شهربابک به 8/ 26درجه سانتی گراد می رسد و کمترین آن در دی ماه به میانگین حداقل 9/3 درجه سانتی گراد می رسد.
از مجموع نمودارهای دمای سالیانه این نتیجه بدست می آید که در طول سال درجه حرارت شهربابک از حداکثر مطلق 4/40 درجه سانتی گراد در تیرماه، تا حداقل مطلق 8/17- درجه سانتیگراد در بهمن ماه متغیر است.
در یک نتیجه گیری کلی از نمودارهای میزان بارندگی و درجه حرارت شهربابک مطابق نمودار منحنی امبروترمیک شهربابک در یک دوره آماری (1385-1366) مشخص می شود در این شهرستان از اردیبهشت تا آبان با فصل خشک (بارندگی کم و درجه حرارت زیاد) مواجه هستیم و تنها در 5 ماه از سال (از آذر تا فروردین) شهرستان با فصل خشک مواجه نیست که بر این اساس آب و هوای شهرستان شهربابک در نوع آب و هوای سرد و خشک قرار می گیرد.

تعداد روزهای یخبندان:
طبق آخرین آمار تعداد روزهای یخبندان سالیانه 89 روز است که این موضوع شهرستان شهربابک را به یکی از سردترین شهرستانهای استان کرمان تبدیل کرده است.
(آمار فوق توسط اداره ی کل هواشناسی استان کرمان در تاریخ 9/10/1386 اعلام شده است.)

وضعيت فرهنگي:

2 دانشگاه آزاد و پيام نور
4 مرکز ISP
دريافت 6 کانال تلويزيوني سيما
داراي يک نشريه، (هفته نامه بابک زمين)

لهجه و زبان:
زبان رایج مردم شهربابک فارسی است همراه با لهجه های متفاوت و مخصوص هر منطقه از قبیل: میمندی، دهجی، قنات النوجی، مدواری، پیرجلی، محله خالویی و … .

نژاد:
اکثر مردم این خطه سفیدپوست می باشند و از نژاد آریایی ایران مرکزی.

مذهب:
دین اکثر قریب به اتفاق مردم شهربابک اسلام و مذهب آنها شیعه است، که بیش تر آنها شیعه ی جعفری بوده و شمار بسیاری از شیعیان، پیرو مذهب شیعه ی اسماعیلی اند. جمعیت بسیار کم مسلمانان اهل تسنن را اتباع خارجی تشکیل می دهند. فرقه ی بهائیت نیز پیروانی مخصوصاً در منطقه ی دهج دارد که پس از انقلاب رکود داشته است. آیین میترا و زرتشت نیز پیروانی داشته که امروزه اثری از آنها در شهربابک به چشم نمی خورد.

خدمات فرهنگی و آموزشی:
این شهرستان دارای یک واحد دانشگاه آزاد اسلامی ، یک واحد دانشگاه پیام نور ، یک واحد دانشگاه علمی کاربردی ، یک واحد پژوهشکده فنی پسرانه ، سه کتابخانه ی عمومی (شهید بهشتی ، فرهنگیان و ولی عصر(ع))، دو استادیوم ورزشی (استادیوم تختی و باشگاه مس (در حال ساخت))، دو سالن آمفی تئاتر جهت گردهمایی ها و جشنها، یک کانون هنر ، یک کانون مجهز فرهنگی هنری (امام خمینی(ره)) ، یک سالن سینما می باشد.
همچنین یک شعبه از دانشگاه شهید باهنر کرمان در آینده ای نزدیک در این شهر مستقر خواهد شد.

فناوری اطلاعات و ارتباطات:
زیرساخت های فناوری اطلاعات و ارتباطات شهربابک عبارتند از: 3مرکزISP ، 3کافی نت، یک مرکز اینترنت بی سیم (WireLess)، اینترنت ADSL.
ضریب نفوذ اینترنت در شهربابک در چند سال گذشته پیشرفت قابل توجهی داشته که پیش بینی می شود با توجه به این پیشرفت ضریب نفوذ اینترنت در شهرستان جایگاه مناسبی را در کشور به خود اختصاص دهد. راه اندازی چندین سایت اینترنتی و ده ها وبلاگ نقطه ی عطفی در فناوری اطلاعات و ارتباطات شهربابک است که برای تداوم، حمایت دستگاه های دولتی و تشکیل انجمنی مردمی را می طلبد.

امکانات بهداشتی و درمانی:

شهرستان شهربابک دارای یک بیمارستان 95 تختخوابی ( ولی عصر) ، 10 مرکز بهداشتی درمانی ، یک کلینیک تخصصی فرهنگیان ، یک مرکز درمانی تامین اجتماعی دارا می باشد.

اوضاع اقتصادی:

اقتصاد عمده ی شهرستان شهربابک بر اساس باغداری و دامداری استوار است.
در سطح شهرستان قریب7000 هکتار اراضی مزروعی و20014 هکتار باغ وجود دارد. محصول عمده ی زراعت، گندم، جو، علوفه و یونجه است. محصولات باغات را عمدتاً پسته (به مساحت حدود7000 هکتار) و بقیه را بادام، گردو، انگور، زردآلو و… تشکیل می دهند.
با راه اندازی کارخانجات صنعتی در شهرستان ، صنعت نقش بسزایی در اوضاع اقتصادی این شهرستان ایفا می کند.
دامداری نیز در سطح شهرستان رایج است و یکی ازمنابع اصلی درآمد شهرستان را لبنیات تشکیل می دهد.

تأسیسات زیربنایی:
از نظر تأسیسات زیربنایی شهربابک دارای شبکه ی لوله کشی آب، برق، گاز و مخابرات است.

جاذبه‌هاي گردشگري:

غار ايوب (بزرگ‌ترين غار آذرين ايران)
عمارت موسي خاني واقع در بخش پايين شهر با معماري اصيل ايراني
قلعه سنگي مرج واقع در نزديک روستاي مرج
مسجد شهر کهنه
قلعه مهرجرد
شکارگاه دهج با بيش از 850 نوع جاندار نادر.
روستاي تاريخي ميمند
آتشکده آذربغ در آبادي «کهتو کرها» نزديک آبادي آذربغ در 25 کيلومتري مرکز شهر
عمارت والي
آتشکده فيروزي
درياچه نمک
کوه اَوِستا

وضع کالبدی شهر:
علی رغم آن چه در نظر اول به ذهن متبادر می گردد آثار چندانی از قدمت شهر در آن به چشم نمی خورد. شهرسازی شهربابک بسیار پراکنده است و توسعه ی سطحی دارد. ساختمان های چندطبقه به ندرت به چشم می خورد. شهر در جنوب غربی جاده ی ترانزیتی تهران- بندرعباس قرار دارد و طرف دیگر جاده منطقه ی صنعتی است.
ورودی های اصلی شهر به صورت بلوار هستند. مرکز شهر و منطقه ی اداری و تجاری در بخش پایین شهر قرار دارد. در لابلای بافت شهر زمین های زراعی هنوز به چشم می خورند. خیابان امام خمینی بازار اصلی شهر است و بعد از آن خیابان خامنه ای، خیابان های ولیعصر و شریعتی در رتبه های بعدی قرار دارند.
علاوه بر قلعه ها و برج های فراوان اطراف شهر، تنها یادگارهای باقی مانده از گذشته های نه چندان دور، عمارت موسی خانی و مسجد شهر کهنه هستند.
عمارت موسی خانی در زمان قاجاریه محل سکونت حاکم شهربابک بوده و اینک با صرف هزینه قابل توجهی مرمت گشته است و پذیرای گردشگران است.
مجموعه ی مسجد شهر کهنه، شامل مسجد، حسینیه و شبستان هنوز پا برجاست و به ویژه در ایام محرم مورد استقبال مردم شهربابک قرار می گیرد. عملیات مرمت و بازسازی این مجموعه از چند سال پیش آغاز شده و در حال حاضر(سال87) عملیات با سرعت بسیار کم همچنان ادامه دارد.
شهربابک بازار قدیم نیز داشته که اثر قابل توجهی از آن به جا نمانده است

امکانات اقامتی:
شهربابک را از نظر امکانات اقامت و پذیرایی از مسافرین می توان از محروم ترین نقاط کشور دانست، به جز مهمانسرای شهرداری که به متل بابک معروف است و خانه معلم، مسافرخانه ی کوچکی نیز در شهر وجود دارد. البته بعضی از ادارات دارای مهمانسرای خاص خود می باشند.
متل بابک با ده اطاق دوتخته با حمام و توالت اختصاصی، رستوران، نمازخانه و سایر متعلقات لازم در مدخل یکی از بلوارهای جدید شهر (بلوار مدرس) که از جاده ی اصلی شهربابک- انار منشعب می گردد واقع شده است.
البته در روستای تاریخی میمند امکانات اقامتی وجود دارد. مهمانسرای سنتی میمند با ظرفیت حدود 50 نفر و با اتاق های چند هزارساله پذیرای میهمانان داخلی و خارجی می باشد. ساخت هتل صخره ای میمند نیز در فهرست برنامه های توریستی سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی قرار دارد که هنوز به مرحله ی اجرا در نیامده است.

صنعت و معدن:

در بخش صنعت و معدن، شهربابک اوضاع پیشرفت خوبی داشته است و می توان شهربابک را یک شهر نیمه صنعتی تلقی کرد (هر چند امکانات بالقوه ی زیادی را جهت صنعتی شدن داراست). البته مراکز عمده ی صنعتی شهربابک دولتی هستند و برای سرمایه گذاری صنعتی متأسفانه حمایت خوبی از بخش خصوصی نشده است.
شهربابک دارای یک پارک صنعت و یک شهرک صنعتی جدید است.
یک کارخانه ذوب مس به ظرفیت 80000 تن در خاتون آباد در حدود 25 کیلومتری شهربابک احداث شده است که ضمن ایجاد اشتغال مستقیم برای اهالی موجب راه اندازی زنجیره ای از صنایع جنبی و رونق اقتصادی بیشتر منطقه شده. اما متأسفانه به دلیل عدم رعایت استاندارد های زیست محیطی ضربه ی سختی به وضعیت کشاورزی و دامپروری منطقه زده است و حواشی خبری این کارخانه خشم و نفرت مردم شهربابک را برانگیخته.
ای کاش مسئولین نیم نگاهی به ما و نابودی آب و خاک و جوانان ما می انداختند.
در حال حاضر تعداد نسبتاً قابل توجهی از اهالی شهر در کارخانه ی مس سرچشمه، ذوب مس خاتون آباد و مجتمع مس میدوک شاغل هستند. به تازگی معدن دیگری در شمال غربی شهربابک کشف شده است که مراحل اکتشاف را طی می کند و پژوهش ها خبر از وجود ذخایر فراوان مس در این محدوده می دهند.
همچنین مجتمع مس میدوک شهربابک نیز از مراکز مهم صنعتی و معدنی شهرستان و کشور است و باعث ایجاد اشتغال و تغییر چهره ی شهرستان و منطقه گردیده است.

بَرْدْسير يکي از شهرهاي استان کرمان و مرکز شهرستان بردسير است.جمعيت شهرستان بردسير بنابر سرشماري سال 1385، برابر با 89,265 نفر بوده است.

پيشينه:
ابن‌حوقل ، بردسير را در سال 550 شهر کوچکي دانسته و محمدبن‌ابراهيم‌، نام‌هاي بردسير و گواشير را به جاي يکديگر و به يک معني به کار برده‌است. به هر حال بردسير گرچه شهر کوچکي بوده، بسيار آباد و پيرامون آن زير کشت قرار داشته و زماني از خود شهر کرمان پيشرفته‌تر بوده‌است.

آب و هوا:
آب و هواي بردسير معتدل کوهستاني است که زمستان‌هاي سرد و تابستانهاي ملايم دارد. در بردسير بادهاي موسمي و فصلي مي‌وزد.

مهم‌ترين رودهاي بردسير عبارت‌اند از رودخانه قريه العرب رودخانه آب بخشا و رودخانه ناهونک و از آبهاي راکد بردسير مي‌توان درياچه ترشاب و درياچه حبلي ساز را نام برد. چند چشمه نيز در بردسير وجود دارند. که عبارت‌اند از چشمه گزوييه، چشمه نور و چشمه سرخ.

راور درحاشيه كوير بزرگ ايران قرار گرفته و از شمال به كوير بزرگ، از جنوب به كرمان و زرند، از خاور و جنوب خاوری به كوير لوت و از باختر به بافق محدود می شود. از آن جا که اين منطقه بر سر راه كويری كرمان ـ شهداد قرار دارد راور ناميده شده است. به طوری كه گفته شده حدود 16 قرن پيش، راور محل زندگی زرتشتيان بوده و خاور زمين خوانده می شده است. مركز شهرستان راوراز نظر جغرافيايی در 56 درجه درازای خاوری31 درجه و 15 دقيقه پهنای شمالی و در ارتفاع 1175 متری از سطح دريا واقع است. آب و هوای راور معتدل خشك بوده و ميزان بارندگی سالانه 35 ميلي‌متر است.

برج های قدیمی راور

یخدان سنتی راور

بازار قدیمی راور

سرو کهنسال روستای طرز

كشاورزی در اين منطقه به صورت آبی انجام می شود و تنها نيمی از زمين ها قابل كشت هستند. از فرآورده های كشاورزی اين شهرستان می توان پسته، گندم، جو، پنبه، انار، انگور، انجير و تره بار را نام برد. دام‌داری اين قسمت شامل گاو و گوسفند و طيور می‌شود. اقتصاد راور بر اساس كشاورزی، دام‌داری و پيشه وری استوار بوده و قالی، پسته و پنبه صادرات اين شهرستان را تشکيل می دهند.

صنعت قالي‌بافی مهم‌ترين صنعت دستي اين ناحيه را تشكيل مي‌دهد. پيش از توسعه سريع قالي بافي و به شهرت رسيدن آن صنايع كرباس بافي، شال بافي و گليم بافي و سفره بافي رواج داشته كه از ميان آن‌ها به كرباس بافي توجه بيش‌تري مي شده است. با توجه به اين كه در گذشته‌بيش‌تر لباس ها از كرباس تهيه مي‌شد؛ كشت وسيع لينه نيز در منطقه راور رواج داشته است.

قالی هاي اين منطقه با طرح های اردبيلی و كرمانی و نقش صحرايی، درختی، خوشه‌ای، جنگلی، بوته‌ای، شاه عباسی و لاله بافته می شوند.

معادن كان سرب در تاج كوه، در شمال باختری راور و كان مس طرز در باختر اين منطقه موجود است. مردم اين شهرستان مسلمان شيعه و آريايی نژادند و به زبان فارسی با گويش محلی كرمانی سخن می گويند.

يكی ازشهرستان های استان كرمان در جنوبی ترين نقطه اين استان واقع شده است. شهرستان كهنوج ‌در اصل روستايي از دهستان‌های سرمشك، بخش‌ساردوييه (شهرستان جيرفت) بوده و از اين رو تاريخ آن به شهرستان جيرفت وابسته است.
مركز اين شهرستان ازنظر جغرافيايی در 57 درجه و 42 دقيقه درازای خاوری و 27 درجه و 57 دقيقه پهنای شمالی قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دريا 490 متر است. شهرستان كهنوج از شمال به بم و جيرفت از خاور و جنوب خاوری به ايران‌شهر و نيك‌شهر (سيستان و بلوچستان)، از جنوب به شهرستان جاسك (استان هرمزگان) و ميناب (هرمزگان) و از باختر به شهرستان های رودان و حاجی آباد (استان هرمزگان) محدود می‌شود.
مركز كهنوج در 86 كيلومتری جنوب سبزواران و در مسير راه بندرعباس ـ سبزه واران قرار گرفته است. آب و هوای کهنوج گرم و خشك و ميزان بارندگی سالانه 180 ميلي‌متر است. كشاورزی و دام داری از پيشه‌های اصلی مردم اين شهرستان بوده و آب كشاورزی از كاريزها، چاه های نيمه ژرف و رود فراهم می شود. محصولات كشاورزی اين شهرستان را گندم، جو، بنشن، تره‌بار، مركبات، خرما و گردو تشكيل مي‌دهد. قالی‌بافی نيز مانند ساير شهرهای استان كرمان در اين شهرستان رايج است. اقتصاد كهنوج بر پايه كشاورزی، دام‌داری و قالی‌بافی استوار بوده و گندم، جو، مركبات، خرما، تره‌بار و تا حدودی قالی صادرات اين شهرستان را تشکيل می‌دهند. مسيرهاي ارتباطي اين منطقه به اطراف را راه كهنوج ـ‌ سبزواران به سوی شمال به درازای 86 كيلومتر و كهنوج ـ بندر عباس به درازای 195 كيلومتر به سمت جنوب باختری تشكيل مي‌دهد. براساس سرشماری سال 1375 جمعيت شهرستان كهنوج 194936 نفر و جمعيت شهر كهنوج 22558 نفر، شامل 4036 خانوار بوده است. مردم اين شهرستان مسلمان شيعه هستند و به زبان فارسی با گويش محلی صحبت می کنند. برخی از طوايف رودباری از جمله كندر در اين منطقه زندگی می کنند.
سخن از دیاری است که اگرچه راهش تا مرکز استان قابل توجه می باشد اما با این همه از آنجا که (( بعد منزل نبود در سفر روحانی )) مهرش همچنان با جسم و جان این سرزمین خدایی عجین است . کهنوج ستاره ای که در آسمان کرمان زمین از درخشش خاصی برخوردار است . این شهر جنوبی استان در سایه زمین های حاصلخیز کشاورزی و از همه مهمتر مردان و زنانی که فولاد وجودشان در کوره خورشید آبدیده شده ، امروز با عرضه محصولات مختلف کشاورزی بخشی از نیازهای کشور عزیزمان را تامین می کند .

تاريخچه و وجه تسميه نامگذاري:

وجه تسميه كهنوج اين است كه كهنوج از دو كلمه كهن يعني قنات و نو يعني جديدالاحداث تشكيل شده و به علت اينكه در گذشته‌اي دور در اين منطقه قنات هاي فراوان وجود داشته كهنوج نام گرفته و به مرور زمان كهنوج شده است.

اماكن و آثار تاريخي:

قلعه تاریخی کهنوج
سنگ نبشته هاي زهمكان
تم ميش پرادم
هلیل رود

تقسیمات کشوری
شهرستان کهنوج دارای دو شهر فاریاب و کهنوج و دو بخش مرکزی و فاریاب است. این شهرستان دارای پنج دهستان به شرح زیر است: حور، کلاشگرد، مهروئیه، حومه و نخلستان.

بخش مرکزی شهرستان کهنوج
دهستان حومه (کهنوج)
دهستان نخلستان
شهر: کهنوج

بخش فاریاب
دهستان حور
دهستان کلاشگرد
دهستان مهروئیه

اقـــليم :

شهرستان كهنوج داراي اقليم بياباني گرم شديد مي‌باشد.ميانگين بارش سالانه در اين شهرستان 1/191 ميلي متر و دامنه تغييرات متوسط دماي آن از 1/13 الي 38 درجه سانتيگراد مي باشد.آب‌ و هواي‌ شهرستان‌ كهنوج‌ گرم‌ است‌ و ميزان‌ بارندگي‌ آن‌ كم‌ بوده‌ و بيشتر به‌ صورت‌ رگبارهاي‌ شديد مي‌باشد.

رودخانه‌ (هليل‌ رود) تنها رودخانه‌ دائمي‌ اين‌ شهرستان‌ مي‌باشد. اين‌ شهرستان‌ به‌ علّت‌ دارا بودن‌ زمين‌هاي‌ حاصل‌ خيز و آب‌هاي‌ زيرزميني‌ فراوان‌ اطراف‌ جازموريان‌ مساعد و مناسب‌ براي‌ كشاورزي‌ و دامپروري‌ است.