شهرهای ایران(کجا بریم ؟)

در فاصله ۵ کیلومتری شمال شهر گز بُرخوار،شهر سین به عنوان قدیمی ترین شهری شهرستان بُرخوارو هم مرز با شهرستان شاهین شهر و میمه قرار دارد.این شهر پس از شهر گز بُرخوار قدیمی ترین شهر در شمال اصفهان است که با حفظ بافت تاریخی و خانه های قدیمی میراث دار سُنت ها و آداب و رسوم گذشتگان خود بوده اند.

۹۰ درصد مردم این شهر به کشاورزی و تولید گندم،جو و صیفی جاتی چون خَربُزه، هندوانه و گَرمَک و… مشغول هستند.

جوانان و دلیرمردان این شهر با نثار جان خویش در راه اسلام و پیروزی انقلاب در جنگ تحمیلی یادگاری ارزشمندی از خود بر جای گذاشته و حماسه های جاوید آفریدند.

از آثار قابل توجه این شهر مسجد و مناره سلجوقی ،برج های کبوتر و بافت قدیمی با خانه های تاریخی صفوی و قاجار و امامزاده سید کمال الدین را میتوان نام برد.

مسجد و مناره سین: مسجد و مناره سین متعلق به دوران سلجوقی است که در فاصله ۵ کیلومتری شمال شهر گز برخوار و در مرکز شهر سین با مساحتی بالغ بر ۴۰۰ متر مربع به سبک دو ایوانی واقع گردیده است.اصلی ترین قسمت بنا،ایوان جنوبی با محراب سلجوقیِ زیبایِ آجری با تزئینات گچ بُری بی نظیر آن است که فضایی به ابعاد ۵/۶*۴ متر در ضلع غربی مسجد،شبستانی زیبا و کوچک و مناره ای به ارتفاع ۳۰ متر که از وسط کج شده و اختلاف شاغول ۳۰/۱ متری از بالا تا پایین مناره را دارد چشم هر بیننده ای را به سمت خود و آسمان آبی بالای آن جلب می کند.

کتیبه ای در پایین مناره به خط کوفی آجری برجسته در ۴ سطر نام سازنده و سال ساخت مناره را به سال ۵۲۶ ه.ق بیان می کند.از دیگر ویژگی های بنا کتیبه کاشیِ فیروزه ای به خط کوفی مزین به آیه ۳۳ سوره فصلت به عنوان بلندترین کتیبه تاریخی در بالای مناره است.

امام زاده سید کمال الدین از نوادگان امام صادق (علیه السلام) است که در شهر تاریخی سین برخوار مدفون شده است با توجه به کرامت ایشان و اعتقاد مردم شیعه و شهید پرور شهر سین اهالی شهر گلزار شهدا و قبرستان شهر را نیز در اطراف امامزاده قرار داده اند و در تمام روزهای پایان هفته به زیارت امامزاده و شهدا می روند و با نذر و نیازهای خود و طلب شفاعت از امام زاده حاجات خود را از خداوند طلب می کنند.

رویان نام قدیمی علمده یکی از شهرهای استان مازندران ایران است و در غرب این استان و در کنارهٔ دریای خزر واقع شده است و بین شهرهای نور و نوشهر قرار دارد. شهر رویان از سمت شرق به شهرستان نور و از غرب به شهرستان نوشهر، از شمال در مجاورت دریای خزر از جنوب به کوههای البرز منتهی می‌گردد. فاصله با مرکز استان مازندران با شهر ساری حدوداً ۱۱۸ کیلومتر است. رویان که از نظر موقعیت ریاضی در ۳۶ درجه و ۳۴ دقیقه عرض شمالی و ۵۱ درجه و ۵۷ دقیقه طول شرقی واقع شده است ودر سال ۱۳۹۰ دارای جمعیت ۷۲۰۰نفر جمعیت بوده است. رویان نام منطقه وسیعی از مرکز مازندران بوده که در سال‌های اخیر پس از تصویب تبدیل روستای علمده از توابع بخش مرکزی شهرستان نور به شهر و نسبت تاریخی و تنگاتنگ روستای مذکور با منطقه رویان، شهر مذکور به شهر رویان تغییر نام یافت. ضمناً در سال ۱۳۳۳ دارای شهرداری شد.

رینه دربارهٔ این پرونده تلفظ راهنما·اطلاعات یکی از شهرهای استان مازندران ایران است. این شهر در بخش لاریجان شهرستان آمل قرار دارد.رینه نزدیک ترین شهر به قله دماوند و از سرزمین‌های استوره‌ای ایران است.

لاریجان از سال ۱۳۱۶ به بخش ارتقا یافته و بخشداری لاریجان در رینه تاسیس شده و تا سال ۱۳۴۲ در آنجا مستقر بوده و به دلیل تاسیس جاده هراز به خاطر دسترسی بهتر اهالی لاریجان به اداره حاکمیتی، بخشداری این اداره به کنار جاده هراز انتقال یافته و در همان سال شهرداری رینه تاسیس و تاکنون هم در حال ادامه خدمات‌رسانی به شهروندان می‌باشد و از سال ۱۳۷۹ با تصویب طرح هادی‌شهر رینه، روستاهای گرنا و آبگرم جزو حوزه خدماتی شهر رینه قرار گرفتند. شهر رینه در کیلومتر ۷۹ جاده هراز از مسیر شهرستان آمل به تهران بالاتر از گزنک واقع گردیده و دارای کلانتری مستقل می‌باشد. کوهنوردانی که قصد صعود به قله دماوند از یال جنوبی را دارند نیز می‌بایستی از مسیر رینه رفت و آمد نمایند. از مناطق دیدنی و جالب توجه رینه می‌توان آبگرم لاریجان (در ۵ کیلومتری رینه با راه آسفالت) و دشت لاله را نام برد.

به لحاظ نظامی نیز پادگان رینه در ضلع غربی این شهر قرار دارد که یک گردان از لشکر ۲۳ تکاور در آنجا مستقر است. مهم‌ترین محصولات کشاورزی رینه سیب، گیلاس، آلبالو، گردو، زردآلو، آلو طلایی، فندوق، گلابی و… می‌باشد.

جاذبه‌ها

مهم‌ترین جاذبه های گردشگری و دیدنی رینه و نزدیک به رینه:

آب‌گرم رینه
قله دماوند
آبشار سرآسیاب
دشت شقایق
امامزاده محمد طاهر (ع)
آبگرم لاریجان
حمام صفوی
تکیه سیدالشهدا رینه
هتل پهلوی
دخمه‌های سنگی کافر کلی روستای پلمون
غار کربن متعلق به خانواده دریانی روستای گرنا
عمارت نادری روستای گرنا
سفره‌خانه فانوس کوهستان
مسجد امام زمان (ع)

سرخرود از شهرهای نوار ساحلی استان مازندران می باشد که در شرق به شهر فریدونکنار و در غرب به شهر محمود آباد مرتبط می باشد . فاصله خیابان اصلی شهر فقط چند صد متری با دریا فاصله دارد لذا یک شهر کوچک زیبای توریستی است.

این شهر در فصل زمستان میزبان گروه های زیادی از قوهای مهاجر سیبری “قوهای فریادکش ” یا آواز خوان ” می باشد .امسال ششمین سالی است که این پرندگان به این منطقه مهاجرت می کنند که تعدادشان امسال بیشتر بوده و محیط زیست حدود 9000 قطعه برآورد کرده است.
این پرندگان همه ساله در بخش مشخصی از منطقه سرخرود در شالیزارهای پر از آب اتراق و زمستان گذرانی می کنند .که تعداد آنها بالغ بر چندین هزار می باشد که سازمان محترم محیط زیست با دایر کردن پست و استقرار مامور از آنها حفاظت می کند.

با توجه به انبوه زیاد پرندگان ، ماموران با کمک مردم و بازدید کنندکان تغذیه آنها را به عهده دارند.

روزانه افراد زیادی دانه های ذرت بدست برای دیدن این پرندگان زیبا و تغذیه آنها به محل استقرارشان میروند.

همانطوری که از تابلوی راهنما مشخص است با فاصله 500 متری از مرکز شهر مستقر می باشند و در آسمان شهر دسته ای از پرندگان در حال پرواز را می بینید.

به واسطه سرما و برف و یخ در سیبری روسیه در فصل زمستان و عدم مواد غذایی کافی ،این پرندگان مسیر مهاجرت به سمت مناطق گرمسیری را انتخاب می کنند.

قوهای فریادکش ،گونه ای از قو می باشد که در نیمکره شمالی زندگی می کند.این پرنده شباهت زیادی به قوهای گنگ و کوچک دارد .جثه این قو از قوهای کوچک بزرکتر است و نوکش بیشتر زرد است تا سیاه در صورتی که در قوهای کوچک برعکس می باشد.

این پرندگان در منطق نزدیک به قطب شمال در سه قاره آسیا ،اروپا و آمریکای شمالی زندگی و تخم گذاری می کنند.

قوی فریادکش در ظاهر همانند قوی کوچک است، ولی دارای جثه‌ای بزرگترمی باشد. طول بدن این قو میان ۱۴۰ تا ۱۶۵ سانتی‌متر است و طول بال‌های باز شده آن به ۲۰۵ تا ۲۷۵ سانتی‌متر می‌رسد. وزن این پرنده در حالت کلی از ۷٫۴ کیلوگرم تا ۱۴ کیلوگرم تغییر می‌کند؛ این میزان به صورت میانگین در نرها ۹٫۸ تا ۱۱٫۴ است و برای ماده‌ها ۸٫۲ تا ۹٫۲ کیلوگرم. این پرنده یکی از سنگین‌وزن‌ترین پرندگان پروازی به شمار می‌رود.

نوک این پرنده به شکل زاویه مثلثاتی است و بخش زرد رنگ آن نمودارتر از بخش سیاه اش می باشد. چنین ویژگی‌ای می‌تواند معیاری برای تشخیص این قو از قوی کوچک باشد چرا که قوهای کوچک دارای بخش سیاه‌رنگ بزرگتری در منقارشان هستند تا بخش زرد رنگ.

قوهای فریادکش فضای زیادی برای زندگی می‌طلبند؛ به ویژه هنگامی که در حال رشد هستند چرا که در این هنگام پاها توانایی نگه داشتن وزن بدنشان برای مدت زمان طولانی را ندارند. این قو بیشتر وقت خود را به شنا کردن می‌پردازد و از علف‌های زیر آب تغذیه می‌کند.

قوی فریادکش در مناطق شمالی قاره‌های اروپا و آسیا (در روسیه) زندگی و تخم‌گذاری می‌کند.

سرخرود از شهرهای نوار ساحلی استان مازندران می باشد که در شرق به شهر فریدونکنار و در غرب به شهر محمود آباد مرتبط می باشد . فاصله خیابان اصلی شهر فقط چند صد متری با دریا فاصله دارد لذا یک شهر کوچک زیبای توریستی است.

این شهر در فصل زمستان میزبان گروه های زیادی از قوهای مهاجر سیبری “قوهای فریادکش ” یا آواز خوان ” می باشد .امسال ششمین سالی است که این پرندگان به این منطقه مهاجرت می کنند که تعدادشان امسال بیشتر بوده و محیط زیست حدود 9000 قطعه برآورد کرده است.
این پرندگان همه ساله در بخش مشخصی از منطقه سرخرود در شالیزارهای پر از آب اتراق و زمستان گذرانی می کنند .که تعداد آنها بالغ بر چندین هزار می باشد که سازمان محترم محیط زیست با دایر کردن پست و استقرار مامور از آنها حفاظت می کند.

با توجه به انبوه زیاد پرندگان ، ماموران با کمک مردم و بازدید کنندکان تغذیه آنها را به عهده دارند.

روزانه افراد زیادی دانه های ذرت بدست برای دیدن این پرندگان زیبا و تغذیه آنها به محل استقرارشان میروند.

همانطوری که از تابلوی راهنما مشخص است با فاصله 500 متری از مرکز شهر مستقر می باشند و در آسمان شهر دسته ای از پرندگان در حال پرواز را می بینید.

به واسطه سرما و برف و یخ در سیبری روسیه در فصل زمستان و عدم مواد غذایی کافی ،این پرندگان مسیر مهاجرت به سمت مناطق گرمسیری را انتخاب می کنند.

قوهای فریادکش ،گونه ای از قو می باشد که در نیمکره شمالی زندگی می کند.این پرنده شباهت زیادی به قوهای گنگ و کوچک دارد .جثه این قو از قوهای کوچک بزرکتر است و نوکش بیشتر زرد است تا سیاه در صورتی که در قوهای کوچک برعکس می باشد.

این پرندگان در منطق نزدیک به قطب شمال در سه قاره آسیا ،اروپا و آمریکای شمالی زندگی و تخم گذاری می کنند.

قوی فریادکش در ظاهر همانند قوی کوچک است، ولی دارای جثه‌ای بزرگترمی باشد. طول بدن این قو میان ۱۴۰ تا ۱۶۵ سانتی‌متر است و طول بال‌های باز شده آن به ۲۰۵ تا ۲۷۵ سانتی‌متر می‌رسد. وزن این پرنده در حالت کلی از ۷٫۴ کیلوگرم تا ۱۴ کیلوگرم تغییر می‌کند؛ این میزان به صورت میانگین در نرها ۹٫۸ تا ۱۱٫۴ است و برای ماده‌ها ۸٫۲ تا ۹٫۲ کیلوگرم. این پرنده یکی از سنگین‌وزن‌ترین پرندگان پروازی به شمار می‌رود.

نوک این پرنده به شکل زاویه مثلثاتی است و بخش زرد رنگ آن نمودارتر از بخش سیاه اش می باشد. چنین ویژگی‌ای می‌تواند معیاری برای تشخیص این قو از قوی کوچک باشد چرا که قوهای کوچک دارای بخش سیاه‌رنگ بزرگتری در منقارشان هستند تا بخش زرد رنگ.

قوهای فریادکش فضای زیادی برای زندگی می‌طلبند؛ به ویژه هنگامی که در حال رشد هستند چرا که در این هنگام پاها توانایی نگه داشتن وزن بدنشان برای مدت زمان طولانی را ندارند. این قو بیشتر وقت خود را به شنا کردن می‌پردازد و از علف‌های زیر آب تغذیه می‌کند.

قوی فریادکش در مناطق شمالی قاره‌های اروپا و آسیا (در روسیه) زندگی و تخم‌گذاری می‌کند.

سلمان‌شهر یکی از شهرهای استان مازندران در ایران است.

سلمانشهر با جمعیت ۱۳۵۰۰ نفر در ۲۰ درجه و ۵۱ دقیقه طول شرقی و ۴۱ درجه و ۳۶ دقیقه عرض شمالی واقع شده است و از نظر آخرین تقسیمات کشوری واقع در شهرستان عباس‌آباد و بخش سلمان‌شهر می‌باشد. سلمان‌شهر از شمال به دریای خزر واز جنوب به رشته کوه البرز از شرق به شهر کلارآباد واز غرب به شهر عباس‌آباد منتهی می‌گردد. مساحت این شهر بالغ بر۷۵۰ هکتار است و در فاصله ۱۹۴ کیلومتری غرب ساری مرکز استان و ۲۱۶ کیلومتری شمال شرقی تهران قرار دارد.
تاریخچه

سلمان‌شهر نام جدیدی است که بعد از انقلاب اسلامی برای این شهر انتخاب شده است. در گذشته به این شهر ساقی کلایه گفته می‌شد و به دلیل وجود متلی به نام قو در این شهر آن را متل قو نیز می‌شناختند. سلمان‌شهر شهر جدیدی است که با شروع شهرک سازی در اوایل سال ۱۳۴۰ توسط جمشید جوانشیر تاسیس شد و در سال ۱۳۴۱ دارای شهرداری شد و نخستین شهردار این شهر خانم فیروزگر همسر آقای جمشید جوانشیر بود. اولین شهرک در این منطقه دریاگوشه نام داشت.
جاذبه‌های گردشگری

مجاورت با دریای خزر و داشتن ساحل ماسه‌ای مناسب در تمامی نواحی شمالی شهر ارتفاعات ییلاقی و جنگلی زیبا در دامنه کوه البرز در نواحی جنوبی شهر، فاصله‌ای اندک بین ساحل دریا و دامنه کوه، و نزدیکی غاری استثنایی به نام غار دانیال جذابیت این منطقه را دو چندان کرده است. در ایام تعطیلات جمعیت این شهر به ۲۰۰هزار نفر نیز افزایش می‌یابد.

سورَک یکی از شهرهای استان مازندران ایران است. این شهر مرکز شهرستان میاندرود است.روستای سورک در ۱۵دی ۱۳۷۵ تبدیل به شهر ودرسال۱۳۷۶شهرداری آن تاسیس گردید.

وجه تسمیه

شکل و تلفظ صحیح کلمه « سورِک » به صورت « SUREK » است. واژه ی(سور)یک واژه کهن اوستایی است که اصل آن(سوئیرا)می باشد به معنای جشن و سرور. البته وجه دیگری نیز برای این واژه قائل شده اند که در آن سور به معنی گل سرخ به کار گرفته شده است از آنجاییکه سورک در گذشته ای نه چندان دور مرکز تولید انار بوده است،در فصل شکوفه دادن درختان انار همه جا به رنگ سرخ در می آمده است.

پیشینه

سابقه ی تاریخی سورک دقیقاً مشخص نمی‌باشد ولی آنچه مسلم است این است که این منطقه سابقه ی طولانی تاریخی دارد.این شهر در دوران مختلف دستحوش حملات گوناگون شده است. در دوره قبل از اسلام توسط(سکا)ها ویران گشت.حکومت اسپهبدان مازندران به این منطقه رونق ویژه بخشید و باعث آبادی آن گشت. اما در زمان حکومت مرعشیان و میر تیمور مرعشی(800 ه.ق)سادات مرتضایی که از سادات مرعشی بودند به حکومت سورک دست یافتند.(این موضوع می تواند دلیل خوبی باشد برای آنکه سورک قبل از800هجری نیز دیاری آباد بوده و استقرار حکومت داشته است.)در سالهای970هجری در درگیری حکام مرعشی به دستور میر سلطان مراد سپاهی به سورک حمله می کند و آنرا به آتش می کشد تا حکومت سادات مرتضایی را از سورک بر اندازد. در دوران حکومت میر سلطان مراد دوم سورک مورد تهاجم ملک بهمن قرار گرفت و بازار و خانه ها به آتش کشیده شد. در سفرنامه کنت دو گو بینو سیاح و سفیر فرانسه در دربار قاجار از سورک نام برده شده است. محمدعلی شاه قاجار نیز پس از شکست از مشروطه خواهان هنگام فرار صبح ر ادر سورک به سر برد و بعد از صبحانه به سمت روسیه گریخت.

موقعیت

سورک در ۱۲ کیلومتری شرق ساری واقع است. مردم آن به گویش مازندرانی صحبت می‌کنند.این شهر از غرب با شهرستان نکا همسایه می باشد و در فاصله ی حدوداً 30 کیلومتری بهشهر قرار دارد. در شمال این شهر دریای مازندران و ساحل گهرباران قرار دارد.

در ناحیه جنوبی سورک و در حد فاصل کوهدشت،یک گسل سراسری با امتداد شمال شرقی-جنوب غربی وجود دارد که ناحیه دشت را پایین انداخته است.در حوزه این شهر 3تیپ ناهمواری دیده می شود: ناهمواری های بخش جنوبی که ارتفاع آن بین200تا800متر متغیر است و آخرین عوارض برجستگی البرز می باشد که در گذشته پوشیده از جنگل و اکنون باغات میوه هستند. ناهمواری میانی که قسمت عمده سطح حوزه را تشکیل می دهد و از جلگه نسبتاً هموار آبرفتی تشکیل شده است که با شیب ملایم به سمت شمال و دریای مازندران کشیده شده است. بخش شمال که ادامه جلگه ها به سمت دریاست و در امتداد ساحل به شکل زمینهای ماسه زار و مردابی می باشد و10تا32متر از سطح دریای کاسپین بالاتر است.
جمعیت

بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این شهر (۲٬۳۷۷خانوار) برابر با ۸٬۸۱۷نفر ،سرشماری سال۱۳۹۰ برابر ۸۸۶۷نفرجمعیت بوده‌است.[۵] بیشتر مهاجران غیر بومی این شهر(که تعداد زیادی از ساکنان را تشکیل می دهند)از ییلاقات اطراف و روستاهای منطقه هزار جریب مهاجرت کرده اند.

مذهبی

مردم این شهر مسلمان و پیرو مذهب شیعه اثنی عشری می باشند. مراسم عزاداری این شهر در ماه محرم و بخصوص در روز عاشورا بسیار شهرت دارد و هر ساله جمعیت زیادی برای مشاهده این مراسم از شهرها و استان های گوناگون به این شهر می آیند. این مراسم سال های سال است که توسط مردم سورک بر‌گزار می شود.در این روز پس از مراسم عزاداری و نماز ظهر عاشورا از میهمانان شهر در منازل مردم پذیرایی می شود. مراسم عاشورای سورک بزرگترین مراسم عزاداری منطقه در روز عاشورا می باشد.
جاذبه های طبیعی

دشت ناز دشت ناز منطقه‌ای در ۲۹ کیلومتری شمال شرق ساری است. پیش از انقلاب اسلامی ایران، این منطقه که جزء زمین‌های ماترک رضاشاه بود، توسط عبدالرضا پهلوی توسعه یافت و در آن فرودگاه، کشاورزی مکانیزه و پناهگاه حیات وحش احداث گردید. این منطقه در شهرستان میاندرود به مرکزیت سورک واقع گشته است و راه دسترسی آن از سه راه سورک به سمت ساحل گهرباران می باشد.

این منطقه حدود ۵۵ هکتار وسعت دارد و مرکز اصلی تکثیر در اسارت زیرگونه در آستانه انقراض گوزن زرد ایرانی است.

پناهگاه حیات وحش دشت ناز در موقعیت جغرافیایی N364205 E531211 در استان مازندران و در 29 کیلومتری ضلع شمال شرقی ساری واقع شده است. مساحت آن در حدود56 هکتار می باشد. پوشش گیاهی: بلوط ،انجیلی و ممرز . پناهگاه حیات وحش دشت ناز با مساحتی بالغ بر 56 هکتار طی مصوبه شماره 63 مورخ 21/5/1354 شورایعالی محیط زیست به مجموعه مناطق تحت مدیریت سازمان پیوست این پناه‌گاه که در حدود ۵۵ هکتار وسعت دارد و در شمال شرقی ساری با فضایی از جنگل‌های جلگه‌ای قرار گرفته، از سال ۱۳۴۶ به صورت محل تکثیر گوزن زرد ایرانی درآمده است. در این پناه‌گاه ضمن حفاظت و نگهداری گوزن زرد ایرانی که تعلیف آن‌ها دستی صورت میگیرد همه ساله تعدادی از گوزن‌های تولید شده را به زیست‌گاه‌های اصلی، یعنی حواشی رودخانه دز و کارون منتقل میکنند. تعدادی از گوزن‌های این پناه‌گاه به جزیره اشک در دریاچه ارومیه نیز انتقال داده شده‌اند. پیرامون این پناهگاه حصارکشی شده است و گوزن‌ها را از پشت دیوارهای سیمی میتوان مشاهده کرد.
ویژگیهای منطقه وجود دریای سحرانگیز گهرباران و دامنه­های آرامش بخش و روح افزای کوههای البرز و نیز جنگل سرسبز و فرح انگیز میاندرود به همراه حدود 27 نقطۀ ثبت شدۀ گردشگری، از قابلیت­های فراوان این منطقه در توریسم است. این منطقه کوهستانی که از جنگلهای هیرکانی پوشیده شده است یکی ا ز منحصربه‌فرد ترین اکوسیستم های طبیعی کشور را دارا میباشد. وجود بیش از447 گونه گیاهی خود مبین این موضوع است. از گونه های مهم گیاهی میتوان از ممرز؛ راش؛ توسکا؛ انجیلی و لیلکی و از گونه های مهم جانوری میتوان از گوزن زرد؛ مرال؛ شوکا؛ گربه جنگلی و قرقاول نام برد.

این پناهگاه زیستگاه یکی از نادرترین گونه‌های گوزن در جهان، یعنی گوزن زرد ایرانی است. عوامل تهدید کننده: از مهمترین عوامل تهدید میتوان از اقزایش گونه گوزن زرد که خطری بالقوه برای گونه های اندمیک منطقه به حساب می آید نام برد.

ویژگی و سیمای عمومی منطقه( شامل وضعیت توپوگرافی , چشم انداز، پو شش گیاهی وگونه های شاخص گیاهی , وضعیت عمومی حیات وحش و گونه های شاخص و کریدورها ) بصورت لکه جنگلی جلگه ای باز مانده از اراضی جنگل جلگه ای در دشتی هموار و گونه های غالب آزاد و بلوط ،

جاذبه های اکوتوریستی : اراضی جنگلی جلگه ای و نزدیک به شهر و روستا و جاده اصلی سورک-گهر باران

وضعیت عمومی اقتصادی اجتماعی : جوامع محلی و سکونت گاههای روستائی و معیشت کشاورزی و باغداری

تعارضات مهم منطقه : فشار ناشی از نگهداری و تکثیر گوزن زرد طی بیش از 5 دهه ، و تخریب پوشش جنگلی و عدم رویش درختچه ها ی جدید و جایگزینی

تجهیزات و امکانات : تجهیزات و امکانات حفاظتی مراکز محیط بانی و سر محیط بانی و با 1 دستگاه خودرو و 2 موتور تریل و تراکتور

سایر ملاحظات :در حال حاضر بعنوان مر کز تکثیر گوزن زرد ایرانی محسوب می گردد.
شرکت زراعی دشت ناز

شرکت زراعی دشت ناز در جاده ساری به سورک و در جاده گهرباران به دریای مازندران واقع شده است . کل اراضی شرکت 3100 هکتار بوده که 2678 هکتار از زمینها قابل کشت و مابقی اراضی را کانالهای آبرسانی و زهکشها و جاده های ارتباطی بین مزارع بطول حدود 50 کیلومتر و زهکشها بطول 170 کیلومتر و سایر تاسیسات ، ساختمان اداری و انبارها و هانکار ماشین آلات و ساختمان کمپوست را تشکیل می دهد . این شرکت با پیشینه 50 ساله پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی حسب فرمان حکومتی بنیانگذار جمهوری اسلامی حضرت امام خمینی (ره) با کلیه اراضی ، ساختمانها ، تاسیسات و سایر اموال منقول و غیر منقول موجود دراختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفته و پس از ثبت در اداره ثبت شرکتها در سال 1365 فعالیت خود را بر مبنای مفاد اساسنامه در امور کشاورزی تاکنون ادامه داده است شرکت دشت ناز با برخورداری از دهها کارشناس و کارگر ماهر و با استفاده از تجهیزات، ماشین‌آلات و تکنولوژی پیشرفته و سیستم مدرن آبیاری تحت فشار یکی از واحدهای تولیدی معتبر کشور در امور تولید بذور استراتژیک نظیر ذرت هیبرید ، سویا ، گندم و همچنین تولید شالی هیبرید و ماهیان گرم آبی و سبزی و صیفی و کمپوست (تولید قارچ) بوده که توانسته است اهداف مقدس نظام جمهوری اسلامی را در امر اشتغال زائی و شکوفایی اقتصادی در راستای محرومیت زدایی منطقه جامه عمل بپوشاند . شرکت دارای دو واحد آببندان دو منظوره به گنجایش 5 میلیون مترمکعب جهت ذخیره آب و پرورش ماهی گرمابی به میزان 450 تن و بچه ماهی بمیزان 30 تن می باشد. میزان تولیدات شرکت مقدار 21هزار تن محصول همگن شده بر اساس گندم بوده که شامل : گندم بذری ، کلزا ، ذرت دانه ای و بذری و ذرت علوفه ای ، شالی ، سویا ، ماهی ، لوبیا سبز ، سبزی و صیفی و کمپوست می باشد . تعداد نیروی انسانی شرکت زراعی دشت ناز 44 نفر پرسنل دائم و 19 نفر پرسنل قراردادی می باشد . همچنین شرکت از وجود 250 نفر پرسنل فصلی جهت پیشبرد امورات زراعی طی مدت یکسال استفاده می نماید .

اهداف دراز مدت شرکت : شرکت زراعی دشت ناز در نظر دارد با استفاده از کارشناسان خبره و بهره مندی کامل از توان کارشناسی و نظرات مشورتی اساتید فن با عنوان گروه مشاوران و متخصصین، اهداف زیر را محقق سازد. 1-توسعه کشاورزی پایدار 2-حفظ و تقویت بستر تولید یعنی خاک بمنظور پایداری در تولید 3-کاهش مصرف سموم با تولید زنبورهای تریکوگراما و براکون بعنوان حشرات پارازیتگر جهت ایجاد مبارزه بیولوژیکی علیه آفات مزارع 4-بالا بردن سطح زیر کشت با انجام کشتهای مضاعف (دو کشت در یکسال زراعی) 5-بالا بردن کیفیت تغذیه ای جهت مصرف انسان و دام 6-حفظ محیط زیست 7-استفاده بهینه از آب و خاک و بالا بردن راندمان آبیاری با ایجاد سیستم های تحت فشار پیشرفته در سطح کل مزارع شرکت 8-بالا بردن دانش فنی کارشناسان شاغل و بکارگیری نیروهای متخصص با توجه به دارا بودن پتانسل های بالقوه بالا در شرکت 9-ایجاد طرحهای تحقیقاتی بمنظور افزایش تولید در واحد سطح و گزینش ارقام جدید از ارقام سازگار در منطقه 10-برنامه‌ریزی شرکت به منظور تولید بذور استراتژیک مورد نیاز کشورو منطقه 11-ایجاد طرحهای نوین کشاورزی بعنوان الگوی و پایلوت کشاورزی منطقه 12-آموزش و بازدید دانشجویان و کارشناسان کشور از شرکت بمنظور آشنایی با اصول کشاورزی مدرن 13-تنوع در تولید و توسعه آن در سطح منطقه 14-کاهش هزینه تولید 15-رعایت اصول بهزراعی 16-بهینه سازی مصرف کود و استفاده موثر و متعادل از انواع کودهای شیمیایی برای نیل به حداکثر تولید و پایداری آن در خاک و در نهایت بهره وری در تمام شاخص های مهم کشاورزی.
فرودگاه بین‌المللی ساری(دشت ناز)

این فرودگاه در میاندرود قرار دارد و مسیر اصلی دسترسی آن از جاده ی فرودگاه می باشد. فرودگاه دشت ناز، نام فرودگاهی در شهرستان میاندرود است.این فرودگاه به عنوان یک فرودگاه بین‌المللی شناخته می‌شود.

این فرودگاه در 5 کیلومتری شمال سورک قرار دارد. ازفرودگاه دشت ناز به شهرهای تهران و مشهد پروازهای روزانه‌ای توسط ماهان ایر برقرار است. این فرودگاه بین‌المللی است و در ۱۵ کیلومتری ساری واقع شده و پروازهای داخلی ان به شهرهای مشهد – شیراز-اهواز- عسلویه-تهران- بندرعباس-قشم برقرار است.فرودگاه بین‌المللی میاندرود از نظر تعداد مسافر و تعداد پرواز در کشور دارای رتبه ١١ است و بزرگترین فرودگاه شمال کشور است. این فرودگاه در هفته بیش از ٧٧ پرواز دارد . این فرودگاه در مسیر اتوبان سورک-نکا روبروی هتل بادله در انتهای بزرگراه جدید فرودگاه در بلوار شاه آباد واقع شده است.
کارخانه نکا چوب

این کارخانه از سال ۱۳۵۰ به منظور بهره‌برداری از جنگلها تاسیس گردید.این کارخانه از لحاظ موقعیت مکانی هم اکنون در حاشیه شهر سورک قرار دارد،ولی به موجب ماده ۵ اساسنامه آن، مرکز اصلی این شرکت شهرستان ساری است.این کارخانه بهمراه شهرک مسکونی آن واقع در مرز شهرستان هستند.

شیرگاه مرکز شهرستان سوادکوه شمالی در استان مازندران است که از جنوب به شهرهای زیرآب و پل سفید و از شمال به شهرستان قائم شهر راه دارد. این شهر همچنین از سمت راست به شهرستان ساری و از سمت غرب به شهرستان بابل راه دارد.

نام

یک دیدگاه در مورد این نام این است که «شیر» در زبان محلی به معنای تری و نم است در این صورت معنی شیرگاه یعنی «مکان تر یا نمناک».

برخی نام پیشین شیرگاه را خارخون دانسته‌اند ولی بر پایهٔ اطلاعات جلد سوم فرهنگ جغرافیایی ایران خارخون نام پیشین روستای زیولا در منطقه شیرگاه بوده‌است.

مردم

شهرشیرگاه در محدوده شهری بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر و با روستاهای اطراف بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. شغل بیشتر مردم شهر شیرگاه کشاورزی و دامداری است. شیرگاه باتوجه به جمعیت کم یکی از مهاجرفرست‌ترین شهرهای ایران است و شمار زیادی از جوانان این شهر به خارج از کشور مهاجرت کرده‌اند.
موقعیت جغرافیایی

شیرگاه به عنوان یکی از چهار شهر شهرستان سوادکوه زیرآب، آلاشت، پل سفید و شیرگاه)

یکی از جاده‌های ارتباطی تهران- شمال، معروف به جاده فیروزکوه، و راه آهن تهران- شمال، که بخشی از راه‌آهن سراسری ایران است، از این شهر می‌گذرد. ۲۵ کیلومتر از قائمشهر و ۲۰ کیلومتر از زیراب فاصله دارد

شیرگاه از همه جهت جز شمال به‌وسیله رشته کوههای البرز مرکزی احاطه گشته‌است. از غرب توسط کوه تِرز، از شرق به‌وسیله کوه وِرزک واز جنوب با کوههای ساره سر و شاه کوه محاصره شده‌است.

شیرگاه محل تلاقی دو رود است. یکی رود تالار که از منطقه آلاشت و گردنه‌های دوگل سرچشمه می‌گیرد و دیگری رود کسلیان است. کسلیان در بیشتر مواقع سال آبی روشن و زلال دارد (تنها در زمان بارندگی‌های شدید آب آن کمی گل آلود می‌شود) ولی تالار در بیشتر مواقع سال گل آلود است. به دلیل وجود این دو رود و هم چنین وجود دره‌هایی نسبتاً کم عمق، شیرگاه دارای پل‌های متعددی است که به همین دلیل آنراشهر پل‌ها لقب داده‌اند.
پل شاپور شیرگاه
پل دختر (چالی)
پل تاریخی شاه‌عباسی آبدنگسر (آبدنگسر، بین قائم‌شهر و شیرگاه)
پل شاه‌عباسی: این پل در دوران سلطنت پادشاهان صفوی و در مسیر باستانی موسوم به راه شاه‌عباسی با آجر و ساروج و گچ بر روی رود کسلیان یا روشن تلار بنا گردید. طول آن ۵۷ متر و عرض آن بدون احتساب جان پناه پنج متر می‌باشد. پل شیرگاه دو دهنه دارد که دهنه شمالی آن از دهنه جنوبی بزرگ‌تر است.
پل شاپور: این پل بر روی رودخانه اوتجون در اراضی چای باغ و ۵۰ متری جانب شرقی جاده شیرگاه به قائم شهر واقع شده و احتمالاً مربوط به دوران قاجار می‌باشد.

برخی دیگر از پلها در همین سده ساخته شدند

پل‌های راه آهن در سرتپه و داخل شهر
پل‌های جاده تهران–شمال در سرتپه و کنار پل شاپور.

تاریخ شیرگاه

بخش اصلی شهر امروزی قدمت چندانی ندارد، چون محل ابتدائی زندگی گروه‌های انسانی در زیولاء. چالی، تپه‌سر و به‌ویژه آبدنگه‌سر بوده‌است. پیشهٔ بیشتر مردم چوب‌بری و دامداری بوده‌است. به مرور زمان آنها برای تأمین چوب هم چنین چرای دامهایشان به علت فاصله کم این سه منطقه از شیرگاه به صورت روزانه به جنگل‌های این منطقه رفت‌وآمد داشتند. نتیجه این کار کوچ تدریجی آنها به شیرگاه شد و کومه‌ها وکلبه‌هایی ساخته شدند که آنها هم کم‌کم به خانه‌های دائمی تبدیل شدند و جمعیتی در داخل (شهرامروزی) و نواحی اطراف ساکن شدند که در اثر این کار هستهٔ وجودی شیرگاه به وجود آمد. اهالی آن روستای کوچک خانه‌هایشان را در نواحی بالاتر می‌ساختند تا از خود در برابر حمله دزدان و یاغیان دفاع کنند.

در دوره صفوی جاده شوسه شاه‌عباسی از این شهر عبور می‌کرد. پل‌هایی که امروز می‌بینیم یادگارانی از آن دوران‌اند که در زمان خود از پل‌های مهم وبزرگ به شمار می‌رفتند.

در دوره رضاشاه، شخصی به نام هژبر باوند که به مبارزه با رضاشاه برخاست گاهی برای تأمین غذا واستراحت سپاهیانش به شیرگاه می‌آمد و از مردم غذا و… می‌گرفت.

نیروهای ارتش شوروی در جریان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم در منطقه‌ای که به نام آنها (روس آباد) نام گرفت در نزدیکی کلیج خیل امروز (یکی از روستاهای نزدیک شیرگاه) ساکن شدند. مردم شیرگاه ایام حضور شوروی هارا شوروی سال می‌گویند. شیرگاه در آبان ۱۳۴۱ نام شهر را به خود اختصاص دادو هم اکنون ۱۳۹۱شهردار شیرگاه “مجید احمدی خطیر” می‌باشد.
گردشگری

شیرگاه و اطراف آن مناطق مورد توجه گردشگران دارد.

آبشار شیرگاه، در نزدیکی تونل بین جادهٔ زیراب- شیرگاه
چشم اندازها نگلی لفور در فصل بهار
زمین‌های کشاورزی برج وباغ‌های مرکبات
ویلاهای زیبا در نوآباد کلیج خیل
رودخانه کسلاین در نارنج بُن
جنگل سمت جهاد کشاورزی
مناظر بسیار زیبای جنگلی
جنگل اندرگلی
پل‌های تاریخی
آب و هوایی ملایم وخنک در بهار و تابستان
شنا در رودخانه کسلیان

شیرود یکی از شهرهای استان مازندران است که در بخش مرکزی شهرستان تنکابن واقع شده است.

این شهر در تیر ماه ۱۳۸۴ به استناد قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری با تجمیع روستاهای «واچک»، «مجتمع فرهنگیان»، «برامسر»، «رمج محله»، «کچانک»، «لپاسر»، «کاسه گر محله»، «شاغوزکله»، «بالا شیرود»، «محمدآباد»، «تمی جانک»، «خزر کنار»، «میاندج محله»، «رشیدیه»، «زوج محله»، «لشتو»، «همت آباد» و «شریف آباد» با روستای «شیرود» از توابع دهستان گلیجان بخش مرکزی شهرستان تنکابن در استان مازندران تشکیل شده است. از مکانهای دیدنی شهر شیرود می توان به امامزاده آقا سید حسین شیرود – آبشار تودارک – پل قدیمی شیرود – و … اشاره کرد.

عباس‌آباد از شهرهای بخش عباس‌آباد در شهرستان عباس‌آباد در استان مازندران و واقع در ناحیه شرقی شهرستان تنکابن ایران است. این شهر از شمال به دریای خزر، از جنوب به منطقه کلاردشت، از غرب به شهر نشتارود و از شرق به شهر سلمان‌شهر (متل قوی سابق) متصل می‌گردد. عباس‌آباد بر اساس آخرین آمار سازمان سرشماری ایران در سال ۱۳۸۹ جمعیتی بالغ بر ۱۲۱۳۹ نفر را دارد و شهرهای کلارآباد و سلمانشهر زیر مجموعه اداری آن می‌باشند.

این شهرستان دارای روستاهای زیادی است. (مشهدی سرا، سیدمحله، کاظم کلاً، پلنگ کلاً، لنگا، ماشال اباد، پرچ ور، هردوآبرود، محمدحسین آباد، امرجکلا، شل محله، شهیدمحله، پسنده علیاوسفلی ، دراسرا، تازه آباد، تیلور سر، جمشید آباد، چارز، کیاده، یالبندان، خوشامیان، اسبچین و…)

شغل اصلی مردمان این شهر کشاورزی و باغداری می‌باشد. کشت برنج در فصل بهارآغاز شده و تا اواسط تابستان برداشت می‌شود. کیوی، پرتغال، نارنگی از مهم‌ترین محصولات باغداری این شهر می‌باشد. همچنین پرورش گل و گیاه در این شهر رونق بسیاری دارد.

گویش مردم این شهر طبری متعادل می‌باشد و درایام مهم سال همانند عید نوروز و مراسم عزاداری و جشنها نیز دارای آئین خاص خود می‌باشند. باگسترش روزافزون شهرک سازی مناظر سرسبز این شهر در خطر نابودی قرار گرفته‌است. این فرایند به قدری شدت یافته که اکثر مردم اقدام به فروش زمینهای کشاورزی خود نموده‌اند. ازاماکن مذهبی این شهر می‌توان به بقعه سیدکیا ابولحسن واقع در مزار شهدای مشهدیسرا اشاره کرد.

در مهرماه ۱۳۸۸ بخش عباس‌آباد (تنکابن) به شهرستان عباس‌آباد ارتقاء یافت.

تاریخچه

چارلز فرانسیس مکنزی که در سال ۱۸۵۹ میلادی از این محل عبور کرده چنین وصفی در خصوص آن ارائه می‌دهد: «به دره زیبایی(عباس‌آباد ) رسیدیم، این ده موقعیت خوبی دارد و روی پشته‌ای سرسبز و به فاصله کمی از کنار دریا قرار دارد. موقعیت عباس‌آباد از دهات بسیاری که تا کنون دیده بودم مناسبتر می‌نمود. نام این ده به شاه عباس مربوط نیست و نام یکی از اهالی محل است که بانی آن بوده….. در این ده بیست و پنج خانه هست. یک قبرستان دارد که مانند سایر قبرستان‌های ایران، هیچگونه تزئیناتی نداشت.

فِرِیدون‌کِنار (دربارهٔ این پرونده تلفظ راهنما·اطلاعات) یکی از شهرهای ساحلی استان مازندران است. این شهرستان از شمال با کشور روسیه از شرق هم‌مرز با شهر بابلسر و از غرب هم‌مرز با شهر محمودآباد و از جنوب با شهرهای بابل و آمل همسایه‌است. فریدون‌کنار از سال ۱۳۲۰ شهر شده‌است و از سال ۱۳۸۴ نیز شهرستان شده‌است. در شهرستان فریدونکنار شهرک‌های ساحلی بسیار زیبایی وجود دارد که در دوره پهلوی‌ها برای رفاه حال مسافرین وتوریست در این شهر بنا شده‌است. دلیل آن هم این است که در منطقه شمال ایران شهرستان فریدونکنار بعد از شهر چالوس به دلیل شرایط منحصربه‌فرد ساحلی، انتخاب دوم توریست‌ها بوده‌است. نام قدیم این شهر فری‌کنار بوده‌است.همکنون این شهرستان به دو بخش مرکزی و دهفری تقسیم شده‌است.

جمعیت

بنا بر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهر فریدون کنار در سال ۱۳۸۵ برابر با ۶۷۰۰۰ نفر بوده‌است.
روستاهای فریدونکنار

منتخبی از روستاها و دهستان‌های شهرستان فریدونکنار: فیروزآباد. ازباران، شیر محله، مهلبان، بزرگ بیشه محله، نوایی محله، بنه کنار، کوچک بیشه محله، بی نمد، زاهد کلاً، منقارپی، جزین، کلاگر سرا، اسبوکلا، حسین‌آباد، اوکسر کریم کلاً، طوله سرا، روستای سوته، فرم، حیدرکلا، اسلام‌آباد، ملاکلا، کاردگر محله (کاردیرمحله:شواهدی ازاین روستا بجایمانده که حاکی ازوجود (دیر) آتشکده زرتشتیان دراین روستا می‌باشد وبه همین مناسبت نام این روستا کاردیر محله نامیده می‌شد که بعدها بابه کاردگر محله تغییر نام یافت شاهد مثال این مدعا وجود افرادی درزمان ماست که هنوز در نام خانوادگی آنها پسوند کاردیر از اجدادشان به آنهارسیده که منسوب به آن خاندانند)، بخش مرکزی. بخش مرکزی شامل سه محله کهن است به نامهای ۱)خرسه محله (به معنی محله‌ای که آفتاب از آن بر می‌آید :یا همان محله شرقی) ۲)میان محله ۳) وشکا محله (به معنی محله سر سبز ودارای مرتع)

اقتصاد شهری

شهرستان فریدونکنار یک بندر چند منظوره بزرگ هم دارد. این بندر شاهراهه آبی شمال ایران است. آبراهی است که همه کشتی‌های تجاری که در بندرهای دیگر استان مازندران تخلیه یا بارگیری دارند باید به راه آبی فریدونکار بیایند و از این راه آبی به سمت مقصد حرکت کنند. در حال حاضر این بندر در بخش نفت و گاز فعال می‌باشد و مسیری مطمئن و مورد وثوق برای کشتی‌های روسی و حوزه اروپای شرقی می‌باشد. وجود امکانات و تاسیسات بندری و حمل و نقل وترانزیت دریایی از مهمترین امتیازات فریدونکنار است. این شهر از سوی ریاست محترم جمهور بعنوان نقطه صفر مرزی شناخته شده است. نزدیکترین شهر ساحلی شمال به پایتخت می‌باشد. دارای مرغوبترین برنج و خاویار در سطح دنیا بوده و به نوعی بزرگترین قطب تولید برنج و خاویار در دنیا می‌باشد که این مهم بر اعتبار صادرات ایران اسلامی می‌افزاید.
جاذبه‌های گردشگری

ساحل ماسه‌ای با امتداد بیش از ۱۰ کیلومتری.

زیستگاه بین‌المللی درنای سیبری، درایران تنها زیستگاه و در جهان جزو چهار زیستگاه درنای سیبری می‌باشد.

دامگاه پرندگان ازباران و سوته.

پل تاریخی شهرستان فریدون‌کنار (که زمان ساخت آن به سالهای حکومت رضا شاه و توسط مهندسین آلمانی می‌باشد که شهر راه به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌کند).

زمین‌های شالیزاری.

بازار بزرگ ماهی فروشان.

بازار فصلی پرندگان وحشی.

باغ پرندگان (واقع در پارک لاله).

پارک جنگلی زاهدکلا و سوته.

پارک ساحلی لاله.

پل میلاد.

سقاخانهٔ تاریخی کریمکلا (اوکسر)

بازار هفتگی (شنبه بازار).

ساختمان قدیمی شهرداری و ساختمان فعلی شورای شهر.

امامزاده سید محمد

امامزاده قاسم کاردگر محله.

پارک جزیره.

مراکز خرید
تالاب فریدونکنار

تالاب در جنوب شرقی شهر فریدونکنار قرار دارد با مجموعه متنوعی از گیاهان و جانوران آبزی، به یکی از غنی‌ترین اکوسیستم‌های تالابی شمال کشور تبدیل شده‌است. این تالاب ۵۴۰۰ هکتارمی باشد، درنای سیبری زمستان‌ها را در این تالاب می‌گذراند و اول بهار به خانه ییلاقی‌اش در شمال روسیه پر می‌کشد.
سوغات

برنج محلی (بخصوص طارم{سنگه طارم:محصول خاص وسنتی این شهر} که عطر منحصربه‌فردی را داشته که هر دوستدار غذایی را به اشتها می‌آورد) ماهی (کفال، کولی، کپور، سفید، اوزون برون و…)- خاویار ماهی اوزون برون یکی ازمحصولات این منطقه بوده که از مرقوبترین خاویارهای دنیاست که شهرت جهانی داشته و در این منطقه از دریای مازندران نیز صید می‌شود- میوه‌های مختلف فصلی (پرتقال، انار، نارنگی، ازگل، سیب، لیمو، انجیر و…) آری فریدونکنار را به خاطر خاویار دریایش، شهر مروارید سیاه و به خاطر برنج خوش طعم اش، شهر طلای زنده و به خاطر مهمان نوازی مردمانش با درنای سیبری، شهر درنای سفید می‌نامند.

زَرگَرمَحَلّه يکي از شهرهاي استان مازندران ايران است. اين شهر مرکز بخش لاله‌آباد شهرستان بابل است. شهر زرگرمحله در مسير جاده آمل به بابل در 8 کيلومتري بابل واقع شده‌است.

تعريض فاز اول جاده 25 متري زرگرمحله و بلوارسازي محور زرگرمحله به درياکنار در سال 1385 خورشيدي انجام شد. از برنامه‌هاي شهرداري زرگرمحله پروژه طرح گردشگري منطقه و ايجاد شهرک مصالح ساختمان است.

يکي از علماي شيعه، آيت‌الله شيخ محمد بن کرمعلي زرگرمحله‌اي بارفروشي، از اين شهر است.

پيشينه
در سال‌ 1331 قمري‌/1291 خورشيدي ‌ دبستاني به نام دبستان‌ پسرانه‌ بارفروش‌ در زرگرمحله‌ تاسيس‌ شد. مديريت‌ آن‌ با آقا حسن‌ بادکوبه‌اي‌ و نظامت‌ آن‌ با آقاسيدهاشم‌ معلم‌ بود. با آغاز جنگ اول جهاني و درگيري روسيه اين دبستان نيز در سال‌ 1335 قمري‌/1295 خورشيدي‌ تعطيل‌ شد.

فريم از شهرهاي استان مازندران در شمال ايران است. اين شهر، در بخش دودانگه شهرستان ساري قرار دارد. جمعيت فريم در سال 1385، برابر با .185 نفر گزارش شده‌است.

ويژگي‌هاي جغرافيايي
در جنوب شهرستان ساري منطقه‌اي وجود دارد که از لحاظ آب و هوا، ييلاقي بوده و به دودانگه معروف است.فريم در 65 کيلومتري شهر ساري واقع شده‌است. اين شهر تازه‌تأسيس که از گردآمدن روستاهاي امامزاده علي، شلدره،تلاوك، کهنه ده، قلقل، محمدآباد و جعفرکلا ، دينه سر ، علي آباد ،كرچا ،رسكت و…..تشکيل شده ،مرکزيت بخش دودانگه را دارا مي‌باشد. مردم اين شهر به کار کشاورزي و دامداري مشغول هستند. در اين شهر واحدهاي اداري و تجاري زيادي وجود دارد و همين امر باعث شده که مردم از روستاهاي اطرف براي رفع نياز و تهيه ملزومات زندگي به اين شهر رفت و آمد داشته باشند. امروز به سبب افزايش جمعيّت و رشد بافت انساني جوامع، ساختار تقسيمات جغرافيايي و اقليمي نيز به فراخور آن دست خوش دگرگوني مي‌شوند.

تاريخچه
از اين شهر در منابع تاريخي کهن به نام «پَريم» يا «جبال قارن» و بخشي از هزار جريب ياد شده که شهري عظيم بوده‌است با حصاري آجري شبيه به قلعه در دشتي به نام «پريم» که در چند زلزله ويرانگر به کلّي از بين رفته‌است.

زمين‌لرزه‌هاي تاريخي
براي نمونه در قرن پنجم هجري برابر سال 1127 ميلادي زمين‌لرزه بزرگي در منطقه هزار جريب جنوبي سبب ويراني سراسري روستاهاي منطقه پريم که در دره پهناوري در کوه‌هاي خاوري پل سفيد واقع است، شد. همچنين در سال 600 قمري برابر 1309 ميلادي زمين لرزه‌اي روستاهاي فراواني را در مازندران تقريباً به طور کامل نابود کرد و سبب از رونق افتادن منطقه پريم گرديد.

جغرافياي تاريخي
دودانگه به عنوان بخشي از هزار جريب و درعصر «اسپهبدان» وقايع و رويدادها و فراز و فرود‌هاي فراواني به خود ديده‌است. اتفاقا در همين ايّام «دشت فريم» يکي از قسمت‌هاي مهم دودانگه به شمار مي‌رفت و در زمان هارون الرشيد، هزار جريب «پريم» در دست «اسپهبد شروين باوند» بود.در تقسيمات «تاريخ طبرستان» تاليف اسفنديار کاتب، که طبرستان را به دو پاره «هامون» و «کهستان» قسمت کرده‌است، «پريم» را در رديف کهستان آورده‌است.در جاي ديگر «ابن اسفنديار» مي‌نويسد: فريم که کوه قارن مي‌خوانند به برادر کهتر «قارن» سپرده شد.

حاکمان
اينک اشاره کوتاهي به چند سلسله معروف مي‌کنيم که در چند قرن آغازين دوره اسلامي بر مازندران فرمان راندند:

آل گاوباره که از سال چهل تا صد و چهل و چهار قمري (144-40 هـ.ق) در دشت مازندران و استرآباد (گرگان) فرمانروايي داشتند.
پادوسپانان که در حقيقت شاخه‌اي از آل گاوباره بودند که از سال 40 تا 1004 قمري حدود يک هزار سال تا عصر شاه عباس صفوي بر منطقه غربي مازندران و رويان حکومت کردند.
آل وشمگير يا آل زيار که از 316 تا 470 هـ. ق در شرق مازندران حضور داشتند.
آل قارن که حدود 50 پيش از هجرت تا سال 244 هـ.ق بر قلمرو جبال مازندران فرمانروايي کردند.
آل باوند يا اسپهبدان که از سال 45 تا 397 هـ.ق در منطقه جبال مازندران يعني در بخش سوادکوه و هزار جريب پريم (فريم يا دودانگه امروزي) حکومت داشتند. به همين سبب به اينان «ملک جبال» هم گفته‌اند. «اسپهبد شروين» از فرمانروايان مشهور آنان بود.

در دوره هاي بعد از طاهريان و صفاريان تا روزگار قاجار مازندران و بخش هاي مختلف آن مورد تاخت و تاز قرار گرفتند. در دو دوره ي صفويه و قاجاريه ؛مازندران مركز نفوذ ؛ قدرت و حكومت بوده است . منطقه ي دودانگه پيوسته در همه ي جنگ و گريزهاي تاريخي و مقاومت در برابر تازش بيگانگان به سبب بافتار جغرافيايي و بهره مندي از مردمي غيور و ستبر جلوه اي ويژه داشته است كه آخرين نمونه ي تاريخي آن را شاعر بزرگ همين منطقه ، ميرزا محمود فدايي مازندراني از پايداري مردم دودانگه در برابر سپاه روس در قصيده اي بلند به تصوير كشيده است. شواهد و پژوهش هايي كه بر پيشينه ي كهن و تاريخ منطقه ي “پَريم ” گواهي مي دهند : الف) گزارش و پژوهش برخي از خاور شناسان از جمله ” ه .ل .رابينو” محقق فرانسوي و تحقيق دايرة المعارف بريتانيكا. ب) وجود گنبد رسكت بازمانده از قرن پنجم قمري در كنار روستاي رسكت(resket)كه هنوز هم بردامنه ي صخره اي برپاايستاده وهمچون قراولان وقلعه بانان كهن ،چشم به سوي دشت پريم دوخته است كه خوش بختانه كاوش هاي اخير باستان شناسان و ديرينه شناسان نيز گواه پيشينه ي فرهنگي و شهري اين منطقه است . پ) آثار و بازمانده ي بناهاي كهن و برخي اسامي آن ها .براي نمونه در روستاي كرچا(korcha)زمين هاي وسيعي پر از آجرهاي پخته از روزگاران قديم است ودر تپه هاي اطراف آن هم ديواره هاي گج اندوديافت شده است و جالب تر اين كه در حوالي اين روستا چند نام با پيشوند “شهر” هنوز به كار مي رود مثل شهردشت ، شهربن .

كمان مي كنيم در اين منطقه بناهاي آباد ومظاهر شهري بسياري وجود داشته كه در زلزله ي بزرگ پايان قرن هفتم هجري به طور كامل ويران و با خاك يكسان شده است و آن پاره هاي آجر و اسامي ،تنهايادگاران شكوه گذشته اند.
جا داردهمين جا به نكته ي درخور توجّهي هم اشاره كنيم كه پريم يا فريم نه تنها از ديد جغرافيايي و بافت اجتماعي ارج و ورج جلوه ي شهري را در گذشته تجربه كرده است بلكه از نظر فكري و فرهنگي نيز ” آرمان شهر يا فرهنگ شهر ” بوده ، اكنون هم هست. كتاب بسيار ارجمند نثر دل انگيز فارسي ” مرزبان نامه ” كه در اصل به زبان تبري /طبري ( مازندراني كهن) نوشته شده بود گواهي بر اين سخن است زيرا نويسنده ي اصلي اين اثر پساوند ” پريم ” را در نامش دارد : اسپهبد مرزبان بن رستم شروين پريم كه از شاه زادگان و اسپهبدان شهر پريم بوده وكتاب مرزبان نامه را به زبان مازني فراهم آورده است . بنا براين اگر روزي اصل نسخه ي طبري اين اثر پيدا شود ،نخستين و بزرگ ترين اثر مكتوب شهر باستاني پريم شمرده خواهد شد .همين نويسنده ديوان شعري هم به نام ” نيكي نومه ” داشته است كه از آن نيز جز نامي بر جاي نمانده است.

لاریجان یکی از بخش‌های شهرستان آمل است . این بخش جنوبی ترین ناحیه استان مازندران است و در دامنه‌های شمالی رشته کوه البرز قرار گرفته‌است. کوه دماوند در لاریجان قرار داشته و راه‌های صعود به آن در لاریجان جای دارد.لاریجان یکی از شهرها و منطقه‌های تاریخی و باستانی ایران است که جاذبه‌های طبیعی تاریخی زیادی در خود جای داده است. این منطقه دارای روستاهای کوهستانی، دشت‌ها و مراتع زیادی می‌باشد. در حال حاضر بدلیل وجود رودخانه هراز که از قله دماوند سرچشمه می‌گیرد بهترین و باکیفیت ترین ماهی قزل الا خاورمیانه در این منطقه پرورش داده می‌شود. این منطقه یکی از مناطق اسطوره ی ایران نیز می باشد.

تقسیمات کشوری

بخش لاریجان دارای دو شهر رینه، گزنک و 73روستا و آبادی است و از دو دهستان بالا لاریجان و پایین لاریجان تشکیل شده‌است.

بخش لاریجان:
دهستان بالا لاریجان: شامل وانا، بایجان، آبگرم، گرنا، نوا، گیلاس، نیاک، اسک، ایرا و امیری{پلور}
دهستان لاریجان سفلی: پنجاب دلارستاق و نمارستاق شامل هفده روستامی باشد که به هفده بلوک معرف است و به دو قسمت شمالی وجنوبی تقسیم گردید . قسمت شمالی شامل روستاهای، سوآ، امره اطاق سرا، شیخ محله، پلریه، کلری، کفا، نمار و دیوران منطقه خوش منظره دریوک قسمت جنوبی نمارستاق شامل نسل–دره کنار–نیزه(علی آباد )–حسن آباد-امامزاده عبدالمناف- کردچالک– روستای خوش منظره فیس (ارتفاع با سطح دریا 2350متر می باشد )

شهر: رینه، گزنک

کوه دماوند، بلندترین قله ایران، در لاریجان قرارداد. دشت لار، دریاچه لار، رودخانه لار، رودخانه دیو آسیاب و غار گل زرد از دیگر نواحی لاریجان است که در دامنه کوه دماوند جای دارد.
وجه تسمیه

کلمه لار و لَر که در سر آغاز برخی اسامی اماکن فلات ایران دیده می‌شود غالباً به معنی جوی و نهر است. چنانکه در دریاچه لار و رودخانه لار در لاریجان نیز واژه (لار) وجود دارد. در مجموع یعنی لاریجان در اصل لاری گان یعنی جایگاه منسوب به نهر است. ریشه کلمه علی القاعده همان زار (جریان یافتن آب است، طبق قاعده تبدیل ز، ذ به ل از پهلوی به فارسی): مصرع مثالی از دهخدا:بهشت و جوی شیرش آب لار است.
جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش لاریجان شهرستان آمل در سال ۱۳۸۵ برابر با ۸۷۲۱ نفر بوده است [۲].
منابع آب

تقریبا در همه نقاط لاریجان چشمه و رودخانه های فراوانی وجود در نواحی کوهستانی در فصل زمستان واوایل بهار پر آب و در تابستان کم آب و گاهی خشک است. از دیگر منابع آب این منطقه دریاچه‌های کوچک محلی است که به هنگام طغیان رودها در قسمت‌هایی که سطح آب‌های زیرزمینی بالا است به وجود می‌آید و برای کشاورزی، صید و شکار مورد استفادع قرار می‌گیرد. رودی که از جنوب به شمال در جریان است رود هراز، که به دریای مازندران می‌ریزد.نوع دیگر ذخایر آبی که در آن ماهی پرورش می‌یابد. و از جاذبه‌های گردشگری استان است. در لاریجان چشمه‌های آب معدنی فراوانی یافت می‌شود که خاصیت درمانی دارد و در معالجه امراض پوستی، مفصلی، عصبی، و گوارشی موثرند، چشمه‌های (آب اسک) (آبگرم لاریجان) و (استراباکو) حمام‌های آب معدنی (گوگردی) از آن جمله‌اند.چشمه‌هاي آبگرم در سراسر ايران و به ويژه در دامنة كوههای البرز و زاگرس پراكنده‌اند و بسياري از آباديها به علت داشتن اين‌گونه چشمه‌ها، شهرت و اهميت يافته و آبگرم نام گرفته‌اند.برخي از اين آبها به علت در بر داشتن پاره‌ای مواد شيميايی، داراي رنگ، بو يا مزه خاصي مي‌شوند. برخي تركيبات گوگرد)سولفور و سولفات) به آب رنگ شيري يا آبی مي‌دهند، و آبي كه ئيدروژن سولفوره داشته باشد، بوي تخم‌مرغ فاسد دارد. آبگرمهاي داراي تركيبات آهن، رنگ سرخ يا اُخرايی و مزة گس دارند. نمكهاي ديگر، مانند كلرور سديم (نمك طعام) و يدور سديم، آب را شور يا تلخ می ‌سازند.
جاذبه ها دیدنی و گردشگری
طبیعی و تحقیقاتی

قله دماوند
رودخانه هراز
پارک ملی لار
سد لار
آبشار شاهاندشت
آبشار آب مراد
دشت و آبشار دریوک
دریاچه ساهون
آب گرم لاریجان
آبشار یخی
آبشار لار
آبشار قلعه دختر
آبشار پرومد
آبشار تماره یا تمیره
دشت شقایق پلور به رینه
غار گل زرد
آبشار ناندل
آبشار دو کوهک
آب معدنی استراباکو
غار آب اسک
آبشار زیار (آب شیخ علی خان)
آبشار پلاس
منطقه حفاظت شده امیری
منطقه حفاظت شده لاسم
استله سر
منظریه
نقره سر
آبشار دو کوهک
آب های معدنی عمارت فرنگی
کاعون
پاشوره
دو برار
دریاچه امامزاده علی
دره يخار
دشت لرا
کوه کرنا
طرح آبریز هراز
کوه گل اندام
رود پنجاب
گرمنون
آبشار الآمل
قله گل زرد
رستم چال
آبشار یخی نوا
غار کبوتر کلی
دشت سنگسری ها
قبر ضحاک
انر
سه سنگ
چشمه چم بن
چشمه انگمار
چشمه ها و مرتع متعدد دیگر

شهر ساحلي كتالم و سادات شهر در فاصله 4 كيلومتري جنوب شرقي رامسر با طول جغرافيايي 50 درجه و 44 دقيقه و عرض 36 درجه و 52 دقيقه در حد فاصل شهر تنكابن و رامسر در غرب استان مازندران قراردارد اين شهر توريستي با جاذبه هاي وصف ناپذير گردشگري در دامنه جنگل سبز البرز شمالي و سواحل رويايي خزر ، 19 كيلومتر مربع مساحت و حدود 17 هزار نفر جمعيت دارد و به واسطه قابليت‌‌هاي بي شمار گردشگري ، برخورداري از منابع و مواهب طبيعي و جلوه هاي بي بديل آفرينش(جنگل و دريا) همچون نگيني در غرب مازندران مي درخشد كتالم و سادات شهر از شمال به سواحل زيباي درياي خزر و از جنوب به ارتفاعات و چشم‌اندازهاي طبيعي روستاي اربه كله ، ليماك و لرسانور كه علاوه بر پوشش جنگلي متنوع و منحصر به فرد باغات چاي و مركبات را نيز در پايين دست و ميان بند خود جاي داده است و از شرق به رودخانه نسارود در شرق كتالم و از غرب به تلخ آبرود در امتداد غربي سادات شهر منتهي ميشود.