شهرهای ایران(کجا بریم ؟)
شهر جدید اندیشه یکی از شهرهای استان تهران در ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان شهریار قرار دارد. این شهر دارای ۶ فاز میباشد و در ۳۰ کیلومتری تهران، ۳ کیلومتری شمال غربی شهریار و ۷ کیلومتری جنوب شرقی کرج قرار دارد. شهر اندیشه بر اساس قوانین جدید شهرسازی طراحی و ساخته شده است.
محلات
فاز ۱
این فاز در واقع شهرک اندیشه نامیده شده که قبل از انقلاب عملیات طراحی و اجرائی آن شروع و پس از انقلاب تکمیل و تحویل فرمانداری و شهرداری شهریار گردید. در حال حاضر املاک فاز 1 بیشترین خرید و فروش را دارند ، و از نظر اقتصادی بین ساکنین تهران مثل یک قطب درآمدزا یاد میشوند
فاز ۲
طراحی این فاز در زمینی به مساحت ۱۲۰ هکتار از سال ۱۳۷۰ آغاز و قطعات آن در دوبخش ویلایی و آپارتمانی از سال ۱۳۷۱ به متقاضیان واگذار شد. فاز ۲ فاصله نسبتاً زیادی با سایر فازها دارد.
فاز ۳
فاز ۳ اندیشه در سال ۱۳۷۰ در زمینی به مساحت ۳۶۰ هکتار طراحی و بر اساس کاربری مصوب در مراحل مختلف واگذار شده است. این فاز از نظر دارا بودن زیر ساختهای شهری شرایط بهتری نسبت به فاز ۱ دارد. در این فاز مجتمع بزرگ تجاری نگارستان به بهره برداری رسیده و از پر بازدید ترین و شیک ترین مجتمع در اندیشه میباشد.
فاز ۴
مساحت این فاز ۳۳۰ هکتار بوده که از سال ۱۳۷۵ آماده سازی اراضی و واگذاری آن آغاز گردید. فاز ۴ متصل به فاز ۳ است و تدوامی است بر روند گسترش فاز ۳ که در کنار جاده کرج- شهریار واقع شدهاست. بازار بزرگ ایرانی اسلامی که به سبک نقش جهان اصفهان طراحی شده است، در این فاز در حال ساخت است و همچنین مجتمع تجاری و اداری ارغوان که با مساحت زمینی بالغ بر 4200 متر مربع و زیربنای حدود 48000 متر مربع، به صورت مشارکت با بخش خصوصی در فاز 4 اندیشه، در اذر ماه سال 92 افتتاح شده است. که این پروژه در طول ساخت با 35 درصد پیشرفت فیزیکی همراه بوده است.
فاز ۵
مساحت این فاز ۱۹۴ هکتار است. فاز ۵ در کنار جاده کرج- شهریار در قسمت شمالی فاز 4 شکل گرفتهاست. مانند سایر فازها دارای مجتمع های تجاری، مدارس، فرهنگسرای سعدی و مسجد است. خانه های مسکونی در این فاز به دو صورت آپارتمانی و ویلائی، با متراژ بالاتر ساخته شده است و محله های آن به نسبت فاز 1 و 3 و… دارای فضای آرامتری است.
فاز ۶
این فاز به مساحت ۴۰۰ هکتار میباشد که عمده زمینهای آن در مالکیت بخش خصوصی میباشد.
باغستان به این صفحه تغییر مسیر داده میشود. برای دیگر کاربردها باغستان (ابهامزدایی) را ببینید.
باغِستان شهری است در استان تهران ایران. این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان شهریار قرار دارد.
جمعیت این شهردر سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۲٫۴۶۳ نفر بودهاست .
در سال ۱۳۷۹ خورشیدی تصمیم بر آن شد تا روستاهای سعیدآباد، مهدیه، ده مویز، خادمآباد، نصیرآباد همه یک شهر شده و یک شورا داشتهباشند. این شهر باغستان نام گرفت. برخی مناطق مانند سعیدآباد از منطقه ۱۸ شهرداری تهران جدا شده و به شهر جدید پیوستند.
شهرک جدید باغستان در جوار جنوب روستای خادمآباد (مسلمآباد) در بیست کیلومتری شهر تهران و در جنوب شهر شهریار در ناحیه ۱ باغستان ساختهشد. این شهرک متشکل از ۵ فاز میباشد و در کل مساحتی بالغ بر ۱٬۵۸۳٬۹۶۸ متر مربع را دارا است. شهرکهای قدیمیتر صادقیه و مطهری نیز در محدودهٔ شهر جدید درآمدند. این شهر به دلیل داشتن بافت جدید و قرار گرفتن در محیطی نسبتاً ییلاقی و خوش آب و هوا علاوه بر انبوهسازی نظر بخش وسیعی از ویلاسازان را به خود جلب کردهاست.
شهرک ویلایی دیگری نیز به نام شهرک دهشاد در کنارهٔ جنوبی شهر باغستان در دست ساخت است. این شهرک واقع در ۲۰ کیلومتری تهران و از طریق اتوبان ساوه روبروی نسیمشهر و یا جاده شهریار پشت خادمآباد قابل دسترس است.
دیدنیها
قلعه دهشاد با دیرینگی بیش از ۲۰۰ سال در روستایی به همین نام، در ده کیلومتری شرق شهریار و در محدوده شهر باغستان قرار دارد.
این دژ یکی از دژهای متعدد شهرستان شهریار است که از اغلب آنان چیز زیادی باقی نماندهاست و به علت کم توجهی مسؤولین مربوط بخش اعظم دژها (همچون قلعه فرامرز، قلعه چهل دختر در حصار ساتی و…) تخریب شدهاست. دیوار دورادور قلعه دهشاد تقریباً سالم مانده و قلعه هنوز مسکونی میباشد.
باقِرشهر یکی از شهرهای استان تهران است. باقرشهر در محور ارتباطی قدیم تهران – قم و در بخش کهریزک شهرستان ری قرار دارد. بر طبق آخرین آمار جمعیتی تا پایان سال ۱۳۸۳ جمعیت باقرشهر بالغ بر ۵۸۸۴۰ نفر ذکر شدهاست.
باقرشهر معروف به شهر بین الحرمین و میان آرامگاه معمار کبیر انقلاب اسلامی ایران، حضرت امام خمینی (ره) و حضرت سید الکریم حسنی علیه السلام، واقع شدهاست . همجواری باقرشهر با حرم مطهر حضرت امام (ره) ، پالایشگاه تهران، نیروگاه برق ری، کارخانه سایپا پرس ، بسیاری از کارخانجات بزرگ کشور موجب رونق تجاری این منطقه گردیده است. از مراکز مهم صنعتی آن میتوان به پالایشگاه تهران، تاسیسات نفتی و گازی ری، شرکت نفت بهران، شرکت انرژی، شهرک شهرسنگ بالغ بر ۱۱۱ کارگاه، مجتمع تجریشی ، شرکت ایران سیلندر و شرکت سایپا پرس را نام برد.
باقرشهر بر اساس مصوبه مورخ ۴/۴/۷۵ هیئت وزیران، به شهر تبدیل شد. در تاریخ ۴/۱۲/۷۵ شهرداری این شهر افتتاح و حریم استحفاظی آن با ۵۵ کیلومتر مربع مساحت در تاریخ ۱۶/۴/۷۶ به تصویب وزیر کشور از مناطق ۱۹ و ۲۰ شهرداری تهران جدا و به باقرشهر الحاق شد. این شهر در جنگ ایران و عراق ۱۴۳ شهید دادهاست.
باقرشهر در سه دوره فعالیت شوراهای اسلامی، رشد بسیاری را شاهد بوده است . از جمله مصادیق این رشد شهری میتوان به بوستانهای چند منظوره این شهر اشاره کرد. مجموعه عطر سیب شهرداری باقرشهر با باغ پرندگانی که در آن از چندین گونه متفاوت نگهداری می شود، مدرسه فوتبال، استادیوم ایثارگران، پیست اسکیت سواری، پت هلیکوپتر و … از جمله این بوستانهاست . بوستان بانوان که نام دیگر بوستان فدک است از دیگر افتخارات عمرانی باقرشهر است که در مساحتی به میزان تقریبی 5/4 هکتار برای اغلب رشته های ورزشی دارای سایت جداگانه است. این بوستان که دارای پیست دوچرخه سواری نیز هست در روز ویژه بانوان و در ساعات شبانگاهی ویژه خانواده هاست. در این بوستان امکاناتی چون جکوزی ، امکانات ورزشهای رزمی و غیره نیز وجود دارد.
بوستان ارغوان در محله جعفر آباد باقرشهر از دیگر بوستانهای این شهر است که توانسته است با نوع طراحی خاص و همچنین آبنمای موزیکال، جذابیتهایی دیدنی را برای شهروندان باقرشهری فراهم کند. باقرشهر در اکثر محله های خود دارای بوستان محلی است .
این شهر با چندین مجموعه ورزشی مجهز توانسته است به شهری مدال آور در عرصه های بین المللی تبدیل گردد. مجموعه ورزشی غدیر با سالنهای متعدد در رشته های مختلف مانند رینگ کشتی ، سالن کشتی ، سالن بدن سازی و غیره در کنار امکانات ورزشی سایر مجموعه ها مانند سالن چند منظوره شهدای باقرشهر و همچنین امکانات اداره تربیت بدنی باقرشهر، به شهروندان این شهر خدمات می دهد.
بومِهِن شهری در خاور استان تهران است، و جز شهرستان پردیس میباشد. روستای بومهن در ۵۴ کیلومتری شمال شرقی سمت چپ جاده تهران به دماوند در دامنه سرد سیر واقع شده است. در گذشته جزو روستاهای دماوند بوده ولی اکنون جزو دهستان بخش افجه استان تهران است. مردم آن شیعه بوده و به زبان فارسی و ترکی تکلم میکنند. رودخانه سیاهرود از این ده میگذرد و مردم آن به شغل زراعت میپردازند. محصولات آن غلات، بنشن، سیب، میوه و قلمستان است. آثار تاریخی این روستا امامزاده مطهر (ع) است که در فهرست آثار تاریخی به ثبت رسیده است. اعتماد السلطنه در باره این روستا نوشته است :نیم فرسخ که استلک را طی مسافت نمودند به قریه بومهن میرسند. این کلمه ظاهرا مرکب از «بوم» و «هن» باشد و «هن» به فارسی به معنی لرزه و چون بومهن از قراء دماوند است و به کثرت زلازل معروف، ممکن است اینجا بومهن را گفته باشند یعنی محل زلزله. امامزاده سلطان مطهر در سفرنامهها و متون
این امامزاده چون در کنار روستا و دور از جاده واقع شده، در هیچ یک از سفرنامهها و متون درباره آن صحبتی نشده است. اعتمادالسلطنه در راه سفر به خراسان به همراه ناصر الدین شاه در سال ۱۳۱۰هجری تنها اشارهای کوتاه دارد که:بقعهای در بومهن هست که از قرار مذکور از فرزندان امام موسی الکاظم (ع) میباشد. اولین بار آقای مصطفوی در اطلاعات ماهانه مطلبی کوتاه از بنا و تاریخ روی ضریح به چاپ رسانده است. سپس آقای قرا خانی به صورت اجمالی در مقالهای تحت عنوان «دژ گلخندان و بقعهٔ سلطان مطهر»در مجله بررسیهای تاریخی به بحث پرداخته است.
امکانات
بزرگترین مجموعهٔ ورزشی شهر بومهن، مجموعهٔ ورزشی امام رضا نام دارد. این شهر همچنین دارای یک ایستگاه زمینی ارتباطات ماهوارهای است. بومیان ده بومهن – بخششی – اقتداری – پازوکیان – قریبی – صدهزاری میباشند و در عین حال شهری مهاجر پذیر میباشد از اقوام خراسانی و مازندرانی نیز به این شهر بسیار مهاجرت کردهاند.
زمینشناسی
گسل شمال تهران در نزدیکی رودهن و بومهن از گسل مشا جدا میشود. و در قسمت جنوب پادگان لشگرک دارای رخنمون است. همچنین در آخرین اتفاقاتی که در بومهن افتاد زلزلهای کوتاه در شهریور سال ۱۳۹۱ بود که تلفات جانی نداشت.
آرامگاه امامزاده سلطان مطهر در بومهن، این سازه در سدهٔ ۱۵ میلادی ساخته شده و آرامگاه پسر مقتول جعفر صادق است.
این شهر دارای قلعهٔ با نام گلخندان است که ۲۰۰۰سال قدمت دارد.
مناطق
نام چند خیابان معروف این شهرعبارتند از :شهید حق وردیان (حاج منصور)-شهدای بومهن (طلایی)-بلوار شهید قریب-علامه طباطبایی (سپاه)-شهید غنی-سبزواری-شهید زاهدی-بلوار چمران- نام برخی از دهها و محلات بومهن:ترک آباد- شهرآباد-ده بومهن-سیابند-گلخندان-شهرک کشاورزی-شهرک طلاییه
اِسلامشَهر مرکز شهرستان اسلامشهر واقع در استان تهران است که در ۱۲ کیلومتری جنوب شهر تهران واقع شدهاست و و از طریق بزرگراههای قدیم و جدید تهران-ساوه و همچنین آزادگان و احمدآباد مستوفی قابل دسترسی است. فاصله آن تا مرکز شهر تهران حدود ۱۵ کیلومتر است. باستانیترین محلههای اسلامشهر سالور، مافین آباد و روستای ضیاآباد میباشد که محوریت بقیه آبادیها را داشته است. وسعت شهرستان در حدود ۲۴۵کیلومتر مربع است که از نظر مختصات جغرافیایی با اندکی تفاوت نسبت به مرکز تهران در ۵۱ درجه و ۱۰ دقیقه طول شمالی تا ۳۰،۲۲،۵۱ و در عرض ۳۰،۴۲،۳۴تا۳۰،۲۷،۳۵ عرض شرقی از نصف النهار گرینویچ قرارگرفته دارای ۲بخش ،۴ دهستان و ۴۹ روستا است. در گذشته به دلیل همجواری روستای قاسمآباد با جاده ساوه، اسلامشهر را به نامقاسمآباد شاهی و یا قاسمآباد خالصه میشناختند و مدتی نیز نام آنشادشهر بوده است. بر پایه آمارگیری سال ۱۳۸۵، تعداد ۹۱٬۲۹۳ خانوار در آن ساکن بودهاند که جمعیتی بالغ بر ۳۵۷٬۱۷۱ نفر را در خود جای دادهاند. از این تعداد نفرات جمعیتی، ۱۸۴٬۱۵۱ نفر از آ نها مرد و تعداد ۱۷۳٬۰۲۰ نفر از آنان زن بودهاست. این شهرستان دارای تعدادی شهرک به نامهای موسیآباد – مفیدی (بلوار مفیدی) -باغ فیض – زرافشان – مهدیه – شهرک صادقیه (شهرموسی) – محمدیه – قائمیه (زاهدی) – شهرک امام حسین – واوان – سالور -سعیدیه – باغ نرده – سرنوری – کاشانی – حاجی محمود و … میباشد.
پیشینه
اسلام شهر را در آغاز روستاهای چندی تشکیل میداد به گونهای که کهنترین کهریز (قنات)، مدرسه، گرمابه همگانی، آتشکده زرتشتیان باستان (درنزدیکی ایرین) و گردشگاههای ثروتمندان شهرنشین در روستای ضیاآباد بوده است. سالور به دلیل نزدیکی به رودخانه از آبادیهای بسیار قدیمی و زیبا بوده است. قاسمآباد و ایرین و چیچکلو و محمدآباد چهار طاقی از دیگر آبادیهای اسلامشهر بودهاند.
آثار باستانی، گردشگری و مذهبی
حضرت امامزاده عقیل (ع) از نوادگان حضرت عباس بن علی بن ابی طالب (ع) است. بقعه او در خیابا ن شهید مدنی اسلام شهر واقع شده است. بنای بقعه در مساحتی حدود ۳۷۰۰۰متر مربع قرار دارد. پلان بنا مستطیل شکل دارای گنبدی خشتی است. نمای بیرونی بقعه با کاشیهای معرق آبی، زرد و فیروزهای رنگ پوشیده شده و بر روی کاشیها کتیبههای زیادی به خط کوفی و نستعلیق کتیبههای زیادی به خط کوفی و نستعلیق وجود دارد. ضریح مشبک روی مرقد درسال ۱۳۷۲ در اصفهان ساخته شده و در حرم مطهر نصب گردیده است.
اصالت بنای بقعه به دوره صفویه باز میگردد و در دورههای قاجاریه و معاصر نیز مورد مرمت قرار گرفته و قسمتهایی به آن افزوده شده است. نام این بقعه در فهرست آثار تاریخی میراث فرهنگی استان تهران به ثبت رسید.
تپه مافین آباد مربوط به هزاره ۵ و ۴ قبل از میلاد است و در اسلامشهر، جنوب شهرک قائمیه واقع شده و این اثر در تاریخ ۳ اسفند ۱۳۷۷ با شمارهٔ ثبت ۲۲۳۵ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
توسعه
در سالهای پیش از انقلاب طرح های توسعه مختلفی برای اسلامشهر طراحی شد.طرح هایی مانند بندر خشک آپرین و شهرک واوان و بسیاری از طرح ها که تبلیغات در این خصوص منجر به مهاجرت گسترده به اسلامشهر شد. بعد از پیروزی انقلاب تمام این طرح ها به فراموشی سپرده شد. هنوز هم در جاده احمد آباد مستوفی آثاری از خیابان بندی های که برای توسعه این منطقه انجام شده بود و به همانصورت باقی مانده وجود دارد. بسیاری از افرادی که به امید توسعه در این شهر سرمایه گذاری کردند متضرر شدند. اسلامشهر که جزو منطقه ۱۸ تهران محسوب می شد پس از پیگیری عده ای از مدیران وقت شهری از تهران مستقل شد که این جدایی هنوز هم مخالفان بسیاری دارد. حاصل این جدایی محرومیت هرچه بیشتر مردم این شهر از بودجه های شهر تهران بود. شهر هایی مثل چهاردانگه هنوز خود را جزوی از تهران میدانند و هر از گاهی با حضور در مجلس شورای اسلامی خود را اهالی چهاردانگه از منطقه ۱۸ تهران معرفی میکنند.
جوادآباد ، بخش و شهری در شهرستان ورامین، در استان تهران.
1) بخش جوادآباد. در جنوب شهرستان ورامین واقع و مشتمل است بر دو دهستان بهنام عربجنوبی و بهنام وسط جنوبی. مركز آن شهر جوادآباد یا جوادیه است.
این بخش در دشت واقع شده و نواحی جنوبی آن نزدیك كویر و جزء پارك ملی كویر است. بخش جواد آباد، به سبب موقعیتكویری، دارای تابستانهای گرم و خشك و زمستانهای سرد است ( فرهنگ جغرافیائی آبادیها، ج38، ص102) و بادهایی در آنجا میوزد از جمله شهریاری یا قاقازَن در تمام فصول، سام یا خَشو در تابستان، جوزا در خرداد، بادِ كوه یا شمال و بادِ قبله یا جنوب از سوی كویر(رجوع کنید به رضایی، ص45ـ47).
رودهای جاجرود *، كرج*و گُلو در این بخشجاریاند (جعفری، ج2، ص163،430؛ افشین، ج2، ص489ـ491).
اهالی بخش جوادآباد به كشاورزی، دامداری و صنعت اشتغال دارند. كشاورزی بیشتر به صورت آبی است. دامداری نیز در این بخش به صورت صنعتی رونق دارد و دامپروری نیمه كوچرو در آنجا معمولاست. از صنایعدستی دارای گلیمبافی و قالیبافی، با طرح كاشی و نقش میناخوانی و برای مصرف محلی است و بیشتر، زنان آنها را میبافند (آذری دمیرچی، ص9؛ فرهنگ جغرافیائی آبادیها، ج38، ص103).
بخش جوادآباد معادنی دارد، از جمله سنگ استرانسیوم، سولفات دوسود (شوره)، باریت و گچ كه این مواد معدنی و نیز فرآوردههای كشاورزی و دام زنده، همگی، از اقلام صادراتیاند (همان، ج38، ص102ـ103).
در 1323 ش دهستانهای بهنامعرب(با 68 آبادی) و بهنام وسط (با 63 آبادی) جزو بخش ورامین در شهرستان تهران بودند (ایران. وزارتكشور. ادارهكل آمار و ثبتاحوال، ج1، ص 255). در دی1354 بخش جوادآباد تشكیل شد (ایران. وزارتكشور. معاونتسیاسی. دفتر تقسیمات كشوری، ذیل«استانتهران»). در سرشماری1375 ش، این بخش278، 26 تن جمعیت داشته است كه از آن میان442 ، 22 تن(ح 85%) روستانشین بودهاند (مركز آمار ایران، 1378 ش، ص41؛ همو، 1376 ش، صهفتادوشش). در این بخش چند امامزاده وجود دارد، از جمله امامزاده یحیی در آبادی كهنهگُل؛ امامزادهمحمد، میان آبادیهای ایجْدان و كریمآباد؛ امامزاده عبداللّه در آبادی امامزادهعبداللّه؛ امامزادهطاهر در آبادی حصارسُرخ و امامزادههادی در آبادی نجفآباد (آذریدمیرچی، ص37، 57؛ فرهنگ جغرافیائیآبادیها، ج38، ص28، 126، 347). اهالی آن شیعه دوازده امامیاند و به فارسی با گویش محلی سخن میگویند (همان، ج38، ص 102).
2) شهر جوادآباد، مركز بخش جوادآباد و جنوبیترین شهر در شهرستان ورامین. در ارتفاع 840 متری از سطح فاصله آن با تهران حدود 54 كیلومتر است. بیشترین دمای آن در تابستانها ْ44، كمترین آن در زمستانها ْ6- و میانگین بارش سالانه آن180 میلیمتر است( فرهنگ جغرافیائی آبادیها، ج38، ص103).
آبادی جوادآباد، در 3 اسفند 1372، به شهر تبدیل شد و نام آن به جوادیه تغییر یافت(ایران. قوانین و احكام، 1373ش، ص723؛ رجوع کنید به ادامهمقاله). در 30 بهمن1379، طبق تصویبنامه هیئتوزیران، دوباره نامش جوادآباد گردید (همو، 1380 ش، ج2، ص1701). در 1375 ش، جمعیت آن 836 ، 3 تن بود (مركز آمار ایران، 1376 ش، همانجا). قالیچه بافی در بیناهالی این شهر از اهمیت فراوانی برخوردار است(رجوع کنید به آذری دمیرچی، ص9).
شهر جوادآباد، كه در دوره قاجار(1210ـ1344) جوادیه نامیده میشد، منسوب به سید جواد ظهیرالاسلام فرزند سیدزینالعابدین امامجمعه تهران از علمای دوره قاجار در این منطقه است (رجوع کنید به معصوم علیشاه، ج3، ص644). این شهر در منطقه قدیمی بهنام، كه نخستین بار در سده هشتم حمداللّه مستوفی (ص53)، آن را با شصت دیه از نواحی ولایت ری وصف كرده است، قرار دارد.
ظاهراً در دوره افشاریه(1148ـ 1210) گروههایی از عشایر عرب (مانند عربسلمانی، عرب سرهنگی، عرب سالاری،عربخواری،عرب حلوایی،عرب علیدائی و عربعلیدوستی) از فارس به این منطقه كوچانده و در آنجا ساكن شدند (رجوع کنید به مستوفی، ج1، ص6؛ امینی، ص123ـ127). به مناسبت این جابهجایی،این منطقه به تدریج به بهنام عرب معروف شد (رجوع کنید به وزیری، ص51). عشایر عرب منطقه در آغاز دوره قاجار از هواداران آقامحمد خان (حك: 1210ـ1211) به شمار میرفتند. این حمایت به حدی بود كه موجب شد آقامحمدخان در آغاز تدارك سلطنت ابتدا به ورامین برود تا از همراهیعشایر عرب منطقه برخوردار شود. یكی از دلایل آقامحمدخان برای انتخاب تهران به عنوان پایتخت در 1210، نزدیكی آن به مساكن عشایر عرب منطقه ذكر شده است(مستوفی، همانجا؛ نجمی، ص10؛ برای اطلاع بیشتر رجوع کنید به وزیری، ص51 ـ52؛ امینی، ص20ـ24).
در دوره قاجار، آبادی جوادآباد از قرای معتبر منطقه و مركز فعالیتها و تحولات به شمار می رفت(رجوع کنید به معصوم علیشاه، همانجا؛ نیز رجوع کنید به ادامهمقاله). در دوره ناصر الدینشاه (حك: 1264ـ 1313) و پس از آن، بسیاری از آبادیهای منطقه (مانند ایجدان، طُغان، خاوه و حصار كَلَكْ) از جمله املاك خالصه جوادآباد بودند (امینی، ص68، 91ـ93). اعتمادالسلطنهــ كه كتاب مرآهالبلدان را در همین دوره تألیف كردهــ در باره این منطقه به ذكر این اطلاع اكتفا كرده كه جوادآباد از قرای ورامین است(ج4، ص2269).
در زمان مشروطیت، به سبب وجود عشایر مختلف و منازعات میان مشروطه خواهان و مخالفان آنان، ورامین و به تبع آن بهنامعرب، از مناطق مهم كشور بود. اهالی برخی آبادیهای بهنامعرب در نهضتمشروطه مشاركت و از آن حمایت كردند كه با مخالفتهایی روبهرو شدند، چنان كه حسنخان قَرچَكی مشروطهخواهان را سركوب كرد و یارانش آبادیهای منطقه را غارت كردند (رجوع کنید به امینی، ص 124). یكی دیگر از رویدادهای منطقه در اواخر دوره قاجار، درگیری مردم جوادآباد با نیروهای حكومتی در 1334 بود. این درگیری احتمالاً هنگامی روی داد كه در تهران قحطی نان بود و حكومت، كه خود محصولات غله املاك خالصه را احتكار كرده بود،شركتی در اطراف تهران تأسیس كرده بود تا با خرید گندم در انحصار آن شركت باشد (همان، ص108ـ109).
در دوره پهلوی نیز بعضی آبادیهای بهنامعرب، كه دارای قنات و حقابه از جاجرود بودند، ضبط و جزواملاك خالصه شدند. كشت غلات و حبوبات و صیفی در محدوده این بخش و نیز دامپروری، به ویژه در زمستانها، مهمترینفعالیتاقتصادی در آنجا به شمار میرفت و جوادآباد، كه قصبه دهستان بهنامعربِ بخش ورامین بود و چند مزرعه تابع (مانند حسنآباد، صدرآباد و حسینآباد) داشت، معروفترین آبادی منطقه بود (رجوع کنید به همان، ص47ـ 48؛ ایران. وزارت كشور. اداره كل آمار و ثبت احوال، ج1، ص255؛ رزمآرا، ج1، ص54).
منبع : جوادآباد ورامین
شاهدشهر یکی از شهرهای استان تهران در ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان شهریار قرار دارد.
جمعیت این شهر در سرشماری سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۸٬۸۵۵ نفر بود.
این شهر با پیوستن سه روستای علیآباد درازه، درازه و شهسواری تشکیل شده و اکنون روستاهای محمودآباد و خلجآباد هم در محدوده شهری شاهدشهر قرار دارند.
براتآباد، فردوس، ویره، رامین، دروازه و عباسآباد فردوس از روستاهای پیرامونی این شهر هستند.
شهر شاهدشهر در سال ۱۳۸۲ کمترین درصد اعتبارات عمرانی را در میان ۹ شهر شهرستان شهریار دریافت کرد.
این شهر همچنین با معضل مهاجرت بیرویه و رشد بالای جمعیت روبروست.
تجریش نام شهری در کلانشهر تهران است که به عنوان یکی از محلّههای شهر تهران هم به شمار میآید. تجریش مرکز شهرستان شمیرانات استان تهران است و در منطقهٔ ۱ شهر تهران واقع شدهاست. میدان تجریش که نقطه پایانی خیابان ولیعصر تهران است یکی از مکانهای تجاری و شلوغ تهران بشمار میرود. بازار قدیمی، تکیه بزرگ تجریش و امامزاده صالح از نقاط دیدنی محله تجریشاند.
خیابانها و اماکن پیرامون
خیابانها و کوچههایی که به میدان تجریش میپیوندند به ترتیب سارد عبارتاند از خیابان شهرداری، فناخسرو، جعفری، جلالوند، ملکی، ولیعصر، دربندی، ثقفی و کوگل. خیابان شهرداری بین میدان تجریش و میدان قدس قرار دارد و کوگل کوچهای است که به امامزاده صالح ختم میشود. خیابانهای:بوعلی، صاحبی، آشتیانی منفرد و حکمت از جمله خیابانهایی هستند که دارای استاندارد خیابان سازی نیستند و نیز این خیابانها جزء مناطق قدیمی و فرسوده تجریش قرار دارند.
اماکن مهم پیرامون میدان تجریش:
مسجد همت
امامزاده صالح
تکیه بالا (حسینیه بزرگ تجریش
بازار تجریش و حسینیه آن
اداره پست تجریش
اداره برق تجریش
بیمارستان شهدا
بنیاد شهید شمیرانات
سازمان تأمین اجتماعی
مرکز خرید قائم
مرکز خرید تندیس
مرکز خرید البرز
مرکز خرید میری
مرکز خرید بعثت
در شمال تجریش محلههای جعفرآباد و سعدآباد و در شمال غربی آن محله زعفرانیه قرار گرفته.
پیشینه
هزار سال پیش تجریش، طجرشت خوانده می شد. چنان که راوندی مورخ تاریخ در شرح سلطنت طغرل سلجوقی آورده است: «آنگاه سلطان از تبریز به سوی ری رفت تا زفاف به دار الملک باشد. اندک مایه رنج بر وی مستولی شد، به قصران بیرونی، به در ری به دیه طجرشت ( تجریش ) از جهت خنکی هوا نزول فرمود، چه حرارت هوا بغایت بود ( به سال ۴۵۵ ق). جالب اینجاست که طغرل در همان تجریش وفات یافت و جنازه اش برای دفن به ری منتقل شد.
جغرافیا
تجریش در دامنه رشته کوه البرز است و میدان تجریش در ارتفاع ۱۶۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد.
آب و هوای تجریش معتدل و متمایل به سرد است . حداکثر دمای آن در تابستانها ۳۶ درجه و حداقل آن در زمستانها ْ۲۰- درجه است .
در شهر تجریش قناتهای متعددی وجود داشته است و برخی از آنها هنوز هم آبدهی دارد.از جمله قنات امامزاده صالح (مظهر آن در صحن امامزاده )، قنات محمدیه، قنات مقصودبک در کنار رود دربند، قنات سرپل تجریش و قنات کهریز که
مظهر آن در تکیة پایین تجریش بوده است .
جمعیت
جمعیت شهر تجریش در ۱۳۳۵ شمسی ، ۲۶,۵۲۵ تن و در سرشماری ۱۳۶۵ شمسی حدود ۴۰,۰۰۰ تن بود. در سرشماری ۱۳۷۵ شمسی، به علت متصل بودن تجریش به شهر تهران و قرارگرفتن در محدودة تهران بزرگ، جمعیت آن همراه با جمعیت تهران ذکر شد.
حسنآباد یکی از شهرهای استان تهران در ایران است. این شهر مرکز بخش فشاپویه شهرستان ری است.
این شهر در ۵ کیلومتری فرودگاه بینالمللی امام خمینی قرار دارد و یکی از مهمترین شهرکهای صنعتی کشور، شهرک صنعتی شمسآباد در این منطقه واقع شده است.
شریفآباد یکی از شهرهای استان تهران در ایران است. این شهر مرکز بخش شریفآباد شهرستان پاکدشت است. شهر شریفآباد بعنوان دروازه ورودی و خروجی جنوبشرق استان تهران و در کیلومتر ۳۵ بزرگراه ترانزیت خراسان – تهران به مشهد – و پس از شهر پاکدشت واقع شدهاست.
شهرکهای صنعتی عباس آباد، علی آباد (پایتخت) و خوارزمی در حاشیه شهر شریف آباد قرار دارند و از این حیث، شریف آباد بعنوان یکی از قطبهای صنعتی استان تهران شناخته میشود و تبلیغات محیطی در این منطقه (بیلبوردهای تبلیغاتی) از اهمیت بالایی نزد صاحبان صنعت و سرمایه برخوردار است.
شریف آباد دارای استراحتگاههای متعدد و یک کمپینگ بزرگ با عنوان «مجتمع تفریحی – فرهنگی امام خمینی (ره)» جهت استقبال و اسکان مسافران و زائران حرم امام رضا(ع) میباشد. این کمپینگ دارای فضای سبز مفرح، آلاچیقهای زیبا، شهربازی، سالن آمفی تئاتر، فرهنگسرا، موزه نمادهای دفاع مقدس، تلویزیون شهری و مقبره شهدای گمنام جنگ تحمیلی میباشد.
شِمشَک یکی از شهرهای بخش رودبارقصران شهرستان شمیرانات استان تهران است. وزیران عضو کمیسیون سیاسی و دفاعی دولت بنا به پیشنهاد وزارت کشور و به استناد ماده (۱۳) قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری -مصوب ۱۳۶۲ – در آبان ماه سال ۱۳۹۱ تصویب کردند: روستاها، مزارع و مکانهای سفیدستان ، شمشک بالا ، شمشک پایین ، دربندسر، درود و جیرود از توابع دهستان رودبار قصران بخش رودبار قصران شهرستان شمیرانات با یکدیگر ادغام و از این پس به عنوان شهر شمشک شناخته میشود.
در میان ییلاق های توریستی رودبار قصران تنها شهری است که در هر یک از فصل های سال به روی انبوه دل خستگان شهر آغوش باز گشوده است. بهار دل انگیز سرمست، تابستان خرم و با نشاط، پائیز دلفریب و پر خاطره، و زمستانی سفید برای مشتاقان اسکی. پیست بینالمللی اسکی شمشک و پیست اسکی دربندسر در این شهر قرار دارند. پیست اسکی بینالمللی دیزین نیز در نزدیکی شهر شمشک در منطقه ی دیزین شهرستان کرج قرار دارد.
مردم شهر شمشک به زبان فارسی با لهجه تهرانی و نیز زبان تبری (مازندرانی) صحبت میکنند.
لِيلان يکي از شهرهاي استان آذربايجان شرقي است که در بخش ليلان شهرستان ملکان واقع شدهاست. اين شهر مرکز بخش ليلان است. ليلان در 20 کيلومتري جنوب شرق ملکان، 163 کيلومتري جنوب غرب تبريز و 678 کيلومتري شمال غرب تهران واقع شدهاست. جمعيت اين شهر، بر اساس سرشماري عمومي نفوس و مسکن سال 1385 خورشيدي،بالغ بر 6,079 نفر بودهاست که از اين جهت، سي و دومين شهر پرجمعيت استان آذربايجان شرقي محسوب ميگردد.
تاريخچه
شهر باستاني ليلان که پس از اسلام بهعنوان يکي از بزرگترين و مهمترين شهرهاي آذربايجان مطرح ميشد، بر اثر زلزلهها، سيلها و ساير بلاياي طبيعي از بين رفتهاست و امروزه تنها شهري متروکه در معرض ديد قرار دارد. تاريخ شهر کنوني ليلان بسيار کوتاه است. در واقع سالها پيش، يکي از ايلات، در نزديکي شهر باستاني ليلان سکني گزيدهاند و مسئولين کشوري بهدليل نزديکي اين روستا به شهر باستاني ليلان، نام ليلان بر آن گذاشتهاند. در سالهاي اخير هم با توجه به باستاني بودن منطقه، کاوشگران و مورخان بسياري در محل شهر باستاني ليلان مشغول به تحقيق و جستوجو شدهاند. اين خود عاملي براي جذب جمعيت در اين روستا شدهاست، تا جايي که علاوه بر اين که تعداد بسيار معدودي از اهالي روستا به ساير نقاط کوچيدند، مهاجراني نيز از روستاهاي مجاور وارد اين روستا شدند. تا اينکه در سال 1374 خورشيدي بر اساس آمارهاي جمعيتي که جمعيت آن بيش از 5,000 نفر برآورد شده بود و با توجه به باستاني بودن منطقه، روستاي ليلان به شهر تبديل شد. امروزه ليلان پيشرفتهايي را متحمل شدهاست و در واقع ليلان امروزي، وارث آن شهر باستاني است.
جغرافيا
شهر ليلان در ناحيه جنوب شرقي درياچه اروميه و در منطقهاي حاصلخيز و پرآب پديد آمدهاست. آب و هواي اين شهر در بيشتر ماههاي سال سرد است و تنها در اواخر فصل بهار و اوايل فصل تابستان از شدت سرماي آن کاسته ميشود. رودخانه فصلي ليلانچاي، از دامنههاي کوه سهند سرچشمه ميگيرد و پس از گذشتن از شهر خراجو و تعدادي روستا، از داخل شهر ليلان عبور ميکند و سپس به درياچه اروميه ميريزد.
مردم
اکثر مردم شهر ليلان به کشاورزي و باغداري مشغولند. زبان مردم اين شهر، همانند ساير نقاط منطقه آذربايجان، ترکي آذربايجاني است. طبق آمار سال 1385 خورشيدي از مجموع 6,079 نفر جمعيت اين شهر، 2,962 نفر مرد و 3,117 نفر زن هستند که در مجموع، 1,468 خانوار را تشکيل ميدهند. همچنين طبق همين آمار، 71 درصد از مردم اين شهر باسواد و 29 درصد بي سواد هستند.آمار مردان و زنان شهر، نشاندهنده اين است که بهعلت اينکه شغل اکثر مردان پيمانکاري است، در ساير نقاط کشور ساکن ميباشند.
هوراند یکی از شهرستانهای استان آذربایجان شرقی به مرکزیت هورانداست.
جمعیت شهر هوراند در سال ۱۳۸۵ خورشیدی بالغ بر ۳٬۸۷۶ نفر بودهاست که از این تعداد، ۱٬۹۴۶ نفر مرد و ۱٬۹۳۰ نفر زن بودهاند. کل جمعیت شهرستان هوراند ۲۲۰۰۰ نفر است و به عنوان بیست و یکمین شهرستان استان در مرداد ماه ۱۳۹۲ معرفی شد همچنین تعداد خانوارهای این شهر، ۹۰۷ خانوار بودهاست.
قلعه پشتاب از آثار تاریخی روستای پشتاب، در نزدیکی هوراند است.
وجه تسمیه
درمورد ریشه واژه هوراند عقاید مختلفی وجود دارد گروهی آن را فارسی و گروهی نیز واژهای ترکی میدانند. بسیاری از محققان نامهای زیر را از یک ریشه میدانند : اهر – هوری بره – هووای – هوراند – هریس – هومای – هورمان – و …
برخی نام هوراند را برگرفته از نام قوم هوری میدانند، هوریها یا خوریها مردم باستانی آسیای صغیر و شرق و غرب میانرودان شمالی و سوریه بودند، که (تقریباً ۲۵۰۰ ق.م.) از کوههای جنوب دریای خزر به سرزمین بین هیتیان و آشور، شرق دجله و منطقه کوهسار زاگرس و از آنجا آنها در مناطق بینالنهرین شمالی و سوریه و حتی ساحل مدیترانه پخش شدند. برخی نیز معتقدند واژهٔ هوراند، از واژهٔ فارسی اهوراوند ساخته شده که در طول سالیان دراز به هوراند تبدیل شدهاست. گفته میشود که معنی واژهٔ اهوراوند، خدای زیباییها است که شاید بهدلیل زیبایی کمنظیر این شهر، به این نام خوانده شدهاست.
فرهنگ
زبان رایج اهالی این منطقه ترکی آذربایجانی بوده و در بعضی از نقاط لهجههای تاتی و هرزندی نیز وجود دارد. مذهب اهالی این شهرستان شیعه اثنی عشری میباشد. بر خلاف آنچه به نظر میرسد مدم این شهر دارای سطح نسبی سواد بالایی هستند که نمونه آن دیپلمه بودن اکثریت قریب به اتفاق دختران شهر است، این شهر با دارا بودن دانشگاه رو به سوی توسعه علمی و فرهنگی نیز میرود.
جغرافیا
شهر هوراند در ۴۷ درجه و۳۷ دقیقه طول شرقی و ۳۸ درجه و ۸ دقیقه عرض شمالی قرار گرفتهاست و ارتفاع آن از ۱۰۲۴ متر در مرتفعترین نقاط شهر تا ۸۶۰ متر در نقاط پست شهر متغیر است. استان آذربایجان شرقی دارای وسعت ۴۵۰ هزار کیلومتر مربع است که از این میزان ۱۸۸ هزار هکتار آن پوشیده از جنگل است. از ۱۸۸ هزار هکتار جنگل، ۱۶۴ هزار هکتار آن جنگلهای بکر قره داغ یا ارسباران شامل مناطق اهر ، هوراند، کلیبر و خدآفرین است. همچنین ۱۳ هکتار از جنگلهای منطقه قره داغ یا ارسباران در بخش مرکزی اهر و بخش هوراند واقع شدهاست. منطقه هوراند شامل کوههای بلند و درختان گوناگون است که نگاه هر بینندهای را مجذوب و حیران خویش میسازد و همچنین زیستگاه جانورانی است که گاهی از نظر تنوع در جهان بی نظیر میباشند . از جمله ، خرس قهوهای، خوک وحشی، روباه، شغال، گرگ، سیاه گوش و…. ،و پرندگانی از قبیل :کبک، کبک چیل، جی جاق، کلاغ نوک قرمز و پرندگان شکاری چون عقاب طلایی، شاهین و … همچنین از لحظ پوشش گیاهی دارای گونههای مختلف گیاهی و درختی منحصر به فرد سرخدار، ممرز، بلوط ، فندق، گردو و سماق و … میباشد. آب و هوای این منطقه معتدل کوهستانی است که در زمستان با یخبندانهای کوتاه مدت و هوایی خنک و مطلوب و تابستانهایی نسبتاً گرم و نسیمهای خنک و روح نواز همراه است.
تقسیمات کشوری
شهرستان اهر همزمان با بخش هوراند در سال ۱۳۲۳ تأسیس شد و براساس آخرین تقسیمات کشوری سال ۸۵ نیز، این شهرستان از ۲ بخش مرکزی و هوراند تشکیل یافتهاست. سابقه بخشداری این شهر به بیش از ۵۵ سال میرسد. مردم هوراند چندین سال است که از نمایندگان خود درمجلس درخواست دارند تا اقدامات مربوط به تبدیل این بخش به شهرستان و تاسیس فرمانداری در این شهر را انجام دهند. با توجه به فعالیتهای صورت گرفته احتمال این مساله قریبالوقوع به نظر میرسد. بخشدار فعلی شهر پورمهدی، شهردار تاج الدینی، نماینده شهر مشترک با کلیبر فتحی پور(رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس) و رئیس آموزش و پرورش شهر ممی پور و رئیس دانشگاه آزاد دانشیان می باشد. در این شهر سایر نهاد های دولتی من جمله اداره منابع طبیعی و جنگلبانی، اداره حفظ نباتات، جهادکشاورزی، آب و فاضلاب، آب منطقه ای، برق ، گاز، ثبت احوال، کمیته امداد، بهزیستی، درمانگاه، کلینیک، اورژانس، بانکهای ملی، کشاورزی و مسکن و… دایر می باشد.
کُشکسَراي يکي از شهرهاي استان آذربايجان شرقي ايران است. اين شهر در بخش مرکزي شهرستان مرند قرار دارد.
اين شهر در مسير جاده ابريشم قرار دارد.
اطلاعات قديمي
لغتنامه دهخدا به نقل از جلد چهارم فرهنگ جغرافيايي ايران مينويسد: کُشکسراي دهي است از دهستان يامچي بخش مرکزي شهرستان مرند واقع در 18هزار گزي باختري مرند و پانصد گزي شوسه خوي به مرند داراي 2892 تن سينه. آب آن از رودخانه و قنات و راه شوسه است.
شهر خلیفان در شهرستان مهاباد استان آذربایجان غربی واقع شدهاست و جمعیت شهر خلیفان شهرستان مهاباد در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۸۰۶۶ نفر بوده است. با تبدیل خلیفان به شهر تعداد شهرهای استان آذربایجان غربی هم اکنون به ۴۲ شهر رسیده است.
در تابستان سال ۱۳۹۰ با تصویب وزیران عضو کمیسیون سیاسی و دفاعی و بنا به پیشنهاد وزارت کشور و به استناد ماده (۱۳) قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری -مصوب ۱۳۶۲- روستای خلیفان مرکز بخش خلیفان از توابع شهرستان مهاباد در استان آذربایجان غربی به شهر تبدیل شد. و به عنوان شهر خلیفان شناخته میشود. این تصویب نامه پس از تایید رئیس جمهور از سوی محمدرضارحیمی؛ معاون اول رئیس جمهور برای اجرا ابلاغ شده است. اولین شهردار شهر خلیفان ‘ایوب شیوراک منصوب شده است.