شهرهای ایران(کجا بریم ؟)

این منطقه از هزاران سال قبل نیز از مزاکز تمدن و زندگی بوده و آثار متعدد باستانی که در سال 69 و آواخر 73 در حوالی رباط کریم از شش هزار سال قبل تا دوران قاجاریه بدست آمده مبین این ادعاست. مضافاٌ اینکه در حوالی بازارک معروف به چاله بازارک کارشناسان بر این باورند که روستا یا شهری در زیر خاک مدفون شده است .

رباط کریم به دلیل واقع شدن بر سر راه “جاده ابریشم” و راه زیارتی “خراسان به بغداد” از قدیم الایام دارای اهمیت و توجه بوده است و از این روست که کهن ترین و بی نظیرترین کاروانسراهای ایران مانند کاروان سنگی در این منطقه ساخته می شود و به تدریج با متروکه شدن آن حکام و رجالی که از این راه رفت و آمد می کردند به فکر ساختن یک کاروانسرای دیگر بنام کاروانسرای فتحعلیشاهی افتاده و چون رباط کریم از طبیعت زیبا و مصفا و باغها و مزارع فراوان و رودخانه های پر آب (در بازارک) برخوردار بوده از این رو این امر در دوره فتحعلیشاه قاجار تحقق می یابد .

بعد از این که آقا محمد خان قاجار تهران را به پایتختی انتخاب و به عمران و آبادی آن همت گماشت و تهران مرکز دوائر دولتی و حکومتی شد لاجرم از نقاط مختلف مملکت مراجعات مردم برای رفع نیازها و مشکلات اداری و غیره که قبل از آن به اصفهان و قزوین بود بیشتر به تهران متوجه شد و بنابراین مردم مناطق جنوبی مملکت از جمله شیراز ، اصفهان ، قم ، ساوه و … می بایست از رباط کریم که در مسیر جاده ساوه به تهران واقع بود عبور نمایند و کاروانیان ، قافله های بازرگانی و دسته های نظامی از این محل عبور می نمودند .

علل تجدید حیات و ترمیم رباط کریم :

– وجود کاروانسراها .

– عبور راه آهن تهران – خرمشهر از رباط کریم و وجود ایستگاه راه آهن

– کشف معدن منگنز در کوههای جنوب غربی رباط کریم

– موقعیت جغرافیایی رباط کریم که به علت نزدیکی به تهران استعداد شهرک اقماری ر پیدا کرده است.

احداث شهرک پرند در نزدیکی رودخانه شور .

منطقه رباط كريم در گذشته به عنوان دشتي سرسبز و آباد بوده (و هم اكنون نيز داراي زمينهاي كشاورزي وتاكستانهاي فراواني ميباشد )و محل استقرار ، گذر و ارتباطات فرهنگي تمدنهاي باستاني مستقر در غرب ( دشت قزوين ) و شرق آن( ري باستان ) از دوران پيش از تاريخ تا دوران اسلامي بوده است .

موقعيت جغرفيايي :

شهرستان رباط كريم يكي از شهرستانهاي غرب استان تهران ميباشد و مركز آن شهر رباط كريم ميباشد ارتفاع آن حدود 1032 متر از سطح دريا و از شمال به شهرستان شهريار ، از جنوب به شهرستان ري ، از شرق به شهرستان اسلامشهر و از غرب به شهرستان ساوه محدود ميشود .

رباط كريم تا قبل از سال 1368 ه – ش يكي از بخشهاي شهرستان كرج محسوب مي شد ، ولي با گسترش شهرستان شهريار ، رباط كريم همراه با شهريار از شهرستان كرج در سال 1368 مجزا و رباط كريم يكي از بخشهاي شهرستان شهريار شد .

در سال 1376 رباط كريم نيز از شهريار منفك و مستقل گرديده اين شهرستان داراي 304 كيلومتر وسعت ، دو بخش مركزي و بخش گلستان ، چهار دهستان ، اسماعيل آباد و ميمنت از بخش گلستان و دهستان امامزاده ابوطالب و منجيل آباد از بخش مركزي است مجموعا” داراي 76 پارچه آبادي كه 27 روستا خالي از سكنه و 48 روستاي ديگر داراي سكنه ميباشد جمعيت روستايي شهرستان بالغ بر 111956 نفر و تعداد و تعداد خانوار روستايي آن به 20338 خانوار مي رسد ، شهرهاي تابعه آن به غير از رباط كريم كه مركز شهرستان است شامل نسيم شهر و گلستان مي باشد .

زمين شناسي

اين شهرستان در جنوب رشته كوههاي البرز بر روي رسوبات دوران سوم و چهارم زمين شناسي مربوط به حدود 65 ميليون سال پيش قرار گرفته است . جنس اين رسوبات در دامنه هاي البرز از توفيت هاي سبز شروع و در اين شهرستان به رسوبات آبرفتي ختم ميگردد.

از كانيهاي اين منطقه ميتوان به معدن منگنز در 6 كيلومتري غرب رباط كريم و معدن متروكه مس در دامنه كوه سياه نام برد .

آثار باستانی و تحقیقات باستان شناسی در رباط کریم :

انبارهای یخی ( یخچالها ) :

برای تهیه یخ در فصول بهار و تابستان از چند قرن گذشته در برخی از مناطق کشور انبارها و کارگاه های یخ ابداع و ساخته می شد تا یخ مورد نیاز ساکنین این مناطق از این طریق تامین شوند.این انبارهای یخی که بصورت مخروطی شکل همانند یک کله قند از خشت و گل با ارتفاع 7 تا 8 متر ساخته می شد در فصل زمستان در داخل چاله بزرگ به وجود آمده ، آب را رها نموده و سپس ورودی و کلیه محفظه های آنها بطور کامل مسدود می شد و به تدریج با فرا رسیدن فصول بهار و تابستان و گرم شدن هوا یخهای قطور تولید شده مورد استفاده قرار می گرفت .
برای تهیه یخ در فصول بهار و تابستان از چند قرن گذشته در برخی از مناطق کشور انبارها و کارگاه های یخ ابداع و ساخته می شد تا یخ مورد نیاز ساکنین این مناطق از این طریق تامین شوند.این انبارهای یخی که بصورت مخروطی شکل همانند یک کله قند از خشت و گل با ارتفاع 7 تا 8 متر ساخته می شد در فصل زمستان در داخل چاله بزرگ به مسدود می شد و به تدریج با فرا رسیدن فصول بهار و تابستان و گرم شدن هوا یخهای قطور تولید شده مورد استفاده قرار می گرفت

لازم به ذکر است که این انبارها در دوران های زندیه و قاجاریه در ایران بیشتر ساخته شد و در رباط کریم برای تامین یخ این منطقه و کاروانیان سه انباریخی در فواصل مختلف وجود داشت که در اصطلاح محلی به یخچال معروف بودند . از این انبارها تا حدود 30 سال پیش نیز استفاده می شده است که با جایگزین شدن یخچالهای برقی این انبارها عملاً غیر قابل استفاده شده اند .

کاروانسرای سنگی :

کهن ترین کاروانسرای فلات ایران نزدیک رباط کریم و در کنار دشت آباد و حاصل خیز شهریار وجود دارد . دیوار ضخیم کاروانسرای رباط کریم ارتفاعی معادل دو برابر ارتفاع ساختمان هایی را دارد که در داخل کاروانسرا قرار دارند. طرح بنا بسیار ساده و شامل تعدادی اتاق است که درهای آنها بطرف حیاط مرکزی باز می شود. در سه طرف حیاط مرکزی سه ایوان وجود دارد که عرض این ایوان ها حدود 5 متر می باشد. طرح ساختمان این کاروانسرا به طرح مسجد جامع ساوه شباهت دارد . این مسجد در فاصله تقریبی 50 کیلومتری از کاروانسرا قرار گرفته ، در مسجد جامع در دوران صفوی تغییرات جزئی انجام گرفته و تنها اختلاف مسجد جامع ساوه با کاروانسرای رباط کریم این است که در کارونسرای سنگی فضای خالی گوشه ها را با اتاق های گنبد داری پر کرده اند .
کهن ترین کاروانسرای فلات ایران نزدیک رباط کریم و در کنار دشت آباد و حاصل خیز شهریار وجود دارد . دیوار ضخیم کاروانسرای رباط کریم ارتفاعی معادل دو برابر ارتفاع ساختمان هایی را دارد که در داخل کاروانسرا قرار دارند. طرح بنا بسیار ساده و شامل تعدادی اتاق است که درهای آنها بطرف حیاط مرکزی باز می شود. در سه طرف حیاط مرکزی سه ایوان وجود دارد که عرض این ایوان ها حدود 5 متر می باشد. طرح ساختمان این کاروانسرا به طرح مسجد جامع ساوه شباهت دارد . این مسجد در فاصله تقریبی 50 کیلومتری از کاروانسرا قرار گرفته ، در مسجد جامع در دوران صفوی تغییرات جزئی انجام گرفته و تنها اختلاف مسجد جامع ساوه با کاروانسرای رباط کریم این است که در کارونسرای سنگی فضای خالی گوشه ها را با اتاق های گنبد داری پر کرده اند

کاروانسرای فتحعلیشاهی داخل شهر (بافت قدیم ):

کاروانسرای مذکور در سال 1245 هجری قمری در زمان پادشاهی فتحعلیشاه قاجار بنا شده و در کیلومتر 37 جاده تهران – ساوه قرار گرفته است ، مشخصات و شناسنامه این بنا که در اداره کل میراث فرهنگی استان تهران ثبت شده به قرار ذیل است :
کاروانسرای مذکور در سال 1245 هجری قمری در زمان پادشاهی فتحعلیشاه قاجار بنا شده و در کیلومتر 37 جاده تهران – ساوه قرار گرفته است ، مشخصات و شناسنامه این بنا که در اداره کل میراث فرهنگی استان تهران ثبت شده به قرار ذیل است

نام بنا : کاروانسرای فتحعلیشاه

محل بنا : رباط کریم

تاریخ احداث : قرن سیزدهم هجری

سابقه تاریخی : دوره قاجاریه

مصالح ساختمانی : آجر، گچ ، خاک و ملات محلی

نوع سقف : مسطح

نمای ورودی : طاقنماهای تزئینی

تزئینات و ملحقات : آجر کاری

شهر آسارا مرکز بخش آسارا از توابع شهرستان کرج در استان البرز ایران است.

روستای «آسارا» در تاریخ ۲۰ بهمن ۱۳۸۷ پس از تجمیع با روستاهای «ری‌زمین»، «سیرا» و «پل خواب» از توابع بخش یادشده به شهر تبدیل و به عنوان شهر «آسارا» شناخته شد

کشاورز شهری است در بخش کشاورز شهرستان شاهین‌دژ استان آذربایجان غربی

مختصات

کشاورز در ۳۰ کیلومتری جنوب میاندوآب و ۳۰ کیلومتری شمال شاهین دژ قرار دارد.
تاریخچه

اسم قدیمی این شهر، کشاور بود که بعد از تبدیل شدن آن به شهر، به کشاورز تغییر نام یافت.
جمعیت

جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۵۳۸ نفر و ۹۴۰ خانوار بوده است.

باغین شهری است در استان کرمان ایران. باغین در بخش مرکزی شهرستان کرمان قرار دارد.

تاریخچه

باغین از آبادیهای قدیم نزدیک شهر کرمان است . مؤلف تاریخ کرمان آورده است : عمروبن خلف (صفاری ) از گواشیر حرکت کرده در باغین تلاقی فریقین (با ابوجعفر دیلمی ) شد. (تاریخ کرمان چ باستانی پاریزی ص ۶۹). غز از باغین در کنار نهر ماهان فرود آمد و صدهزار نفس را را بانواع تعذیب و شکنجه هلاک کردند. (تاریخ سلاجقه لمحمدبن ابراهیم ص ۱۰۹). امیر حسین چوپانی بمدد اردوی امیرمحمد (مظفر) رسیده وارد قریه ٔ باغین، هفت فرسنگی شهر شدند. (تاریخ کرمان ص ۱۸). شاه (عباس ) بعزم بازگشت از کرمان بیرون آمده ولی ناگاه برف و باران شروع شد، ناچار در محل باغین که نخستین منزل در راه کرمان به اصفهان بوده است توقف کرد. (زندگانی شاه عباس ج ۲ ص ۳۷۹).محمود (غلزائی = غلجائی ) باستقبال جنود دولتی اقبال کرد. در حوالی باغین که شش فرسنگی گواشیر است تقارب فئتین شد. (تاریخ کرمان ص ۲۹۵). و رجوع به فهرست تاریخ کرمان شود. در تاریخ زندگانی شاه عباس اول تألیف فلسفی این نام بصورت باقین ضبط شده است . در فرهنگ جغرافیایی ایران آمده است : این دهستان در باختر بخش واقع شده و محدود است از طرف شمال بهکوه بادامان، از طرف جنوب بکوه خانه کوه، از خاور بحومه ٔ شهر و از باختر بدهستان کبوترخان شهرستان رفسنجان . وضع طبیعی این دهستان جلگه و هوای آن سردسیر است . آب قراء دهستان از قنوات تأمین میشود، فقط قسمتی از اراضی باغین بوسیله ٔ رودخانه ٔ چاری که از ارتفاعات شیرینک چهارطاق سرچشمه گرفته پس از مشروب نمودن قراء قریةالعرب بدشت باغین منتهی میگردد، مشروب میشود. فصل طغیان آب رودخانه ٔ مذکور اواخر زمستان و اوایل بهار است ولی اکثرسال ها در تابستان آب ندارد. ارتفاعات دهستان در بخشهای مشیز و کویر شرح داده شده است . راه شوسه ٔ کرمان به تهران از وسط دهستان میگذرد، راه شوسه ٔ بندرعباس درآبادی باغین که مرکز دهستان است از شوسه ٔ کرمان به تهران منشعب میشود. این دهستان از ۱۹ آبادی بزرگ و کوچک تشکیل شده و جمعیت آن ۵۲۴۶ نفر است . مرکز دهستان قصبه ٔ باغین و قراء مهم آن بشرح زیر است : ابراهیم آباد، سعدی و رباط. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸). باغین که زمانی منطقه ای دور از شهر کرمان به حساب می آمد در اثر توسعه مناطق شهری در کرمان و روستاهای اطاف تقریباً به شهر کرمان متصل شده است. باغین بر سر یک دو راهی مهم قرار دارد که از یک سو کرمان را به جاده شمال و به سوی تهران وصل می کند و از سوی دیگر مسیر جاده تهران را به سمت سیرجان و سپس بندرعباس هدایت می کند. اطراف باغین پوشیده از ریگزار است و ریگزارهای باغین در کرمان مشهور است.
آب وهوا واقلیم

آب و هوای شهرباغین در تابستان ها نسبتاً معتدل و در زمستان سرد است.

گوریه، شهری از توابع بخش شعیبیه شهرستان شوشتر در استان خوزستان ایران است.

شهرستان :شوشتر
بخش :بخش شعیبیه
دهستان: شعیبیه غربی
مردم
جمعیت : ۲٬۳۶۶ نفر
مذهب : شیعه

 

عکس از سایت هواشناسی

 

گَراب سُفلی یا گَراب پایین شهری است در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران. این شهر در بخش لوداب از توابع شهرستان بویراحمد قرار گرفته‌است.

جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۴۷ نفر بوده‌است.

شهر گراب سفلی دارای کتابخانه‌ای است به نام کتابخانه لوداب.

در سال ۱۳۸۷ در دور دوم سفر محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت، طرح گازرسانی به سه شهر گراب سفلی، قلعه رئیسی و دیشموک و ۸۰ روستا پیشنهاد شد.

شهر مهردشت در بخش بهمن شهرستان ابرکوه در فاصله حدود ۱۶۰کیلومتری مرکز استان یزد و ۱۲کیلومتری مرکز شهرستان ابرکوه واقع شده و مرکز بخش بهمن است.

با توجه به آخرین تقسیمات سیاسی، اداری استان یزد در سال ۱۳۷۸، شهر مهردشت از تجمیع سه روستای مهرآباد، نصرت آباد و اردی تشکیل شد که این نام، از قسمتهایی از نام آبادی های میان دشت (اردی) و مهرآباد گرفته شده است که خود متاثر از نام ماه های سال در زبان فارسی است.

برای رسیدن به شهر مهردشت اگر از سمت شیراز وارد ابرکوه شوید و به سمت مرکز استان ادامه سفر می دهید، در میدان انتهایی شهر و با دیدن بنای گنبد عالی که بر فراز کوهی خودنمایی می کند، می توانید در این مسیر ادامه طریق دهید و به مهردشت برسید.

شهر مهردشت از نقاطی است که کمتر به مردم دیگر نقاط کشور شناسانده شده است.

طبیعت ابرکوه مهردشت شهر زیبای یزد دیار تاریخ خفته مسجد

این منطقه با وجود قابلیت هایی که دارد می تواند رغبت بسیاری در مردم کشور برای بازدید و سرمایه گذاری در این محل ایجاد کند.

در هر گوشه از خاک میهن اسلامی مناطقی جذاب برای ایرانگردی و جهانگردی وجود دارد که همگان و به ویژه رسانه ها باید برای شناساندن آن به دیگران تلاش کنند و خبرگزاری مهر در این راستا تلاش خود را به کار می گیرد.

منبع خبر خبرخوانی
گزارش: رحیم میرعظیم
عکس: اکبرپورحاجی

اَدیمی یکی از شهرهای کوچک استان سیستان و بلوچستان ایران و مرکز شهرستان نیمروز است.

بفروئیه، شهری است از توابع بخش مرکزی شهرستان میبد در استان یزد ایران.
جمعیت

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸٬۳۹۹ نفر (۲٬۲۹۶ خانوار) بوده‌است.

شهر بمپور . مرکز بخش (جمعیت طبق سرشماری ۱۳۷۵ ش ، ۸۴۳ ، ۶ تن )، حدود ۲۲ کیلومتری مغرب شهر ایرانشهر، در ارتفاع ۳۶۰ متری واقع است . فاصلة آن تا جزموریان در مغرب به حدود پنجاه کیلومتر می رسد. از طریق ایرانشهر با دریای عمان ارتباط دارد. فاصله ایرانشهر تا بندر چابهار در جنوب ۳۷۱ کیلومتر است . گاهی حداکثر مطلق دمای آن به ۴۷ درجه، و حداقل مطلق دمای آن به ۵ر۱ درجه می رسد (سازمان هواشناسی کشور، ص ۲۳۰).

قلعة خرابة منسوب به دورة ساسانیان در آن دیده می شود. آب آشامیدنی شهر لوله کشی شده است . شهر بمپور کنونی در پای قلعه (شهر قدیمی ) از دو آبادی باغ و الله آباد تشکیل شده است (ایران . وزارت دفاع . ادارة جغرافیائی ارتش، ج ۱۲۵، ص ۱۲).

اهالی به گویش بلوچی و زبان فارسی سخن می گویند. در ۱۳۴۷ ش، بر اثر کاوشهای باستانشناسی در سیصدمتری مغرب قلعة بمپور، آثاری به دست آمد که حدوداً متعلق به ۲۹۰۰ تا ۱۹۰۰ سال پیش از میلاد است (عبدالله گروسی، ص ۲۲).

پیشینه . از تاریخچة شهر بمپور و مناطق روستایی آن پیش از اسلام، اطلاع چندانی نداریم، به نوشتة لسترنج (ص ۳۵۳)، بمپور همان شهری است که مقدسی (ص ۴۷۵) در قرن چهارم از آن به نام «بَربُور» در مکران نام برده است . در ۲۸۳، یعقوبی (ص ۲۸۶) می نویسد: «سپس بسوی بل و فَهرَج » می روند که احتمالاً «بل » همان «بربور» مقدسی و بمپور کنونی است؛ بمپور در حدود شش کیلومتری فهره (فهرج ) قرار دارد. به نوشتة وزیری کرمانی (ج ۱، ص ۴۲۲ـ۴۲۳)، بمپور پیش از استقرار قراختاییان در کرمان و مکران (۶۱۹ـ ۶۳۲)، به دست سپهسالار ملک زوزن شجاع الدین ابوالقاسم اَعور زوزنی افتاد. شجاع الدین هنگام یورش بُراق حاجب به کرمان کشته شد و مکران (از جمله شهر بمپور) به دست قراختاییان افتاد (حمدالله مستوفی، ص ۵۲۸ ـ۵۲۹). در ۸۴۵، ولایت بَن پور (بمپور) را حاجی محمد غارت کرد (عبدالرزاق سمرقندی، ج ۲، جزء ۲، ص ۷۶۷). در ۱۰۲۱ گنجعلی خان زیک، حاکم کرمان، به ولایت بَن فَهل (بمپور) لشکر کشید و قلعة بن فهل را، که در آن هنگام دارالملک بلوچستان و مکران شمرده می شد و در دست حاکم محلی بود، تصرف کرد (اسکندر منشی، ج ۲، ص ۸۶۱ ـ ۸۶۲). ظاهراً از دورة صفویه به بعد، نام بمپور در کتابهای تاریخی مدتی «بُن فهل » ضبط شده است . در ۱۱۴۹، به نوشتة محمود همت، قلعة بمپور هفت رشته قنات و حدود ۲۰۰ ، ۱ خانوار داشته است (ص ۱۹۲). در این هنگام، بم و مضافات آن در دست حاکمِ نیمه مستقل محلی، ملک شیرخان از نژاد صفاریه، بود (وزیری کرمانی، ج ۲، ص ۶۵۹). در این زمان، شهر عمدة مکران و بلوچستان بمپور، و حاکم آن تابع والی کرمان بود (بارتولد، ص ۱۶۹). پس از شیرخان پسر او، ملک اردشیر، صاحب بمپور شد، اما سپاهیان نادر بم را محاصره کردند و او ناگزیر تسلیم، و خراجگزار نادر شد (وزیری کرمانی، ج ۲، ص ۶۶۴). پس از قتل نادرشاه در ۱۱۶۰، حاکم بلوچستان نصیرخان پسر دوم عبدالله خان، نخست با احمدخان دُرّانی افغان به جدال پرداخت و پس از شکست از او اقتدار وی را به رسمیت شناخت . اما بعداً قدرتی به هم رساند و اقتدارش تا بمپور توسعه یافت . نصیرخان در ۱۲۰۹ درگذشت و حکومت بلوچستان دوباره خانخانی شد (سایکس، ص ۱۳۹ـ۱۴۰).

در ۱۲۲۴، در زمان فتحعلی شاه قاجار نخستین کاشف اروپایی گرانت وارد بمپور شد (گابریل، ص ۱۸۹ـ۱۹۱).

در اوایل قرن سیزدهم، بمپور وضع خوبی نداشت و مردم آن در فقر زندگی می کردند. در ۱۲۲۵ پاتینجر می نویسد: «ده بمپور کوچک و بسیاربد ساخته شده است . روزگاری دیواری گلی و کوتاه آن را محصور می کرد که به تناوب بر آن برجهای کوچکی نیز ساخته بودند، ولی در حال حاضر همة آنها در شرف اضمحلال و نابودی است . منظرة ده رقت آور است . خانة رییس (قلعه / ارگ ) بالای توده خاکی عظیم و خارق العاده بنا گردیده است .» و می افزاید که مردم بمپور عمدتاً از بلوچهای رخشانی اند، اما طایفة ناروئی از آنان ثروتمندترند (ص ۱۹۸ـ۱۹۹).

در ۱۲۵۵، هنگام سلطنت محمدشاه قاجار قلعة بمپور در تصرف محمدعلی خان نهرویی بود (سایکس، ص ۱۴۰). در ۱۲۵۷، شورش منطقة بلوچستان را فرا گرفت . در پی آشفتگی ناشی از قیام آقاخان محلاتی (در ۱۲۵۶)، شورش در منطقة بلوچستان فراگیر شد. حبیب الله خان، امیر توپخانه، شورش را در هم شکست و قلعة بمپور را تصرف کرد و جمعی از اهالی را به قتل رساند و برخی را اسیر کرد و به مناطق دیگر ایران کوچاند. برج و باروی قلعة بمپور بر اثر اصابت گلولة توپ و خمپاره آسیب فراوان دید (خورموجی، ص ۳۱؛ سپهر، ج ۲، ص ۳۶۴؛ فرمانفرما، ص ۳۰، پانویس ۱). در ۱۲۵۹، عباس قلی خان، اسرای بن فهل (بمپور) را که در بلاد عراق و آذربایجان پراکنده بودند، خریداری کرد و به بمپور فرستاد (هدایت، ج ۱۰، ص ۲۷۳). در ۱۲۶۰، ابوالحسن محلاتی، برادر آقاخان محلاتی که از کراچی به بلوچستان حمله کرده بود، بمپور را تصرف کرد، ولی پس از مدت کوتاهی شکست خورد و به تهران اعزام شد و بار دیگر قشون ایران بمپور را تصرف کرد (فرمانفرما، همانجا؛ سایکس، ص ۱۴۱). در ۱۲۶۵، در زمان سلطنت ناصرالدین شاه، خان بمپور به کرمان حمله کرد ولی شکست خورد و بمپور به تصرف قشونی که از مرکز فرستاده شده بود، در آمد (کُرزن، ج ۲، ص ۳۱۱). در ۱۲۹۲، به نوشتة قاینی، بمپور مرکز بلوچستان و ضابط نشین آن بود (ص ۱۹۶). در ۱۳۰۳ نیز مرکز بلوچستان و ضابط نشین بود و ۲۶۰ خانوار داشت (حکیم، ص ۲۷۳ـ۲۷۴). بنا به نوشتة کرزن، در ۱۳۰۹ در پادگان قلعة بمپور پنجاه نفر توپخانه (شش عراده توپ، سیصد پیاده، و پنجاه سوار مستقر بود، و پانصد تن چریکهای دایمی بلوچ ) در نزدیکی آن به سر می بردند (ج ۲، ص ۳۲۰). زین العابدین شیروانی در ۱۳۱۵، در زمان مظفرالدین شاه (حک : ۱۳۱۳ـ۱۳۲۴) بمپور را بانپور، ضبط کرده و نوشته است : «از بلاد بلوچستان، از توابع کرمان است » (ص ۱۳۱). در اواخر دورة قاجاریه بلوچستان و مکران دستخوش اغتشاش شد. در ۱۳۰۶ش، قشون مرکزی ایران شورش دولت محمدخان را درهم شکست و در همه جای مکران، از جمله بمپور، مستقر شد. در۱۳۰۹ ش، سردار حسین خان، یکی از سرداران بلوچ و حاکمِ گِه (نیک شهر امروزی )، به سرداری کل مکران منصوب گردید و مقرر شد عموم سرداران مکران تحت اوامر او قرار بگیرند (برقعی، ص ۴۵ـ۴۶، ۲۷۹ـ۲۸۰). اراضی دهکده‌های بمپور با بندهایی که بر رود بمپور بسته می شد، آبیاری می شد و قرای مهم آن، همه جزو خالصجات دولتی بود (کیهان، ج ۲، ص ۲۶۱). میان سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ ش، قشون انگلیس منطقة جنوب، از جمله بمپور، را اشغال کرد. در دورة نخست وزیری دکتر مصدق (۱۳۲۹ـ ۱۳۳۲ ش )، اهالی مکران، بویژه مردم بمپور، از ملی شدن صنعت نفت دفاع کردند. در انقلاب اسلامی ایران در ۱۳۵۷ ش و در جنگ تحمیلی عراق (آغاز ۱۳۵۹ ش )، اهالی بمپور با راهپیماییها وفاداری خود را به جمهوری اسلامی اعلام کردند.

۴) قلعة بمپور. قلعه ای است ویران در شهر بمپور. در گذشته بر تلی ریگی با ارتفاع سی ذرع بنا شده بود، و دور آن حدود ۸۰۰ ، ۲ ذرع، و به قولی حدود ۵۰۰ ، ۱، و ارتفاع آن در شمال ۳۵ ذرع و در جنوب پانزده ذرع بود. برخی بنای آن را از دورة بهمن اسفندیار، گروهی از، هفتواد کرمانی، و دسته ای از اردشیر بابکان می دانند. زیر تل قلعه ریگ نرم و روی تل، خاک خالص و سخت است ( جغرافیا و تاریخ بلوچستان، ص ۲۰۹؛ ناصرالدوله، ص ۶۹). قلعه دارای دو دروازه و سه ارگ و یک باستیان (یا باستیون : بنای مرتفع نظامی، انبار اسلحه ) بود. دروازة اول قلعه دو برج داشت که در زیر برج چپ گاوچاهی به عمق بیست یا بیست و پنج ذرع قرار داشت . دروازة دوم، بین شمال و مغرب واقع بود. در ارگ اول توپخانه و توپچیان جای داشتند. طول ارگ اول به ۱۲۳ ذرع و عرض آن به هفت ذرع، و دور آن به ۷۲۰ ذرع می رسید، و پنج برج و دوازده اتاق داشت . در ارگ دوم انبار غله و محل چند جوخه بود. طول ارگ دوم ، ۴۲ ذرع و عرض آن ۲۷ ذرع بود و دور آن به ۱۵۰ ذرع می رسید و نُه برج و شانزده اتاق داشت . در ارگ سوم سربازخانه قرار می گرفت، و دروازة آن رو به شمال بود. گاوچاهی بالای ارگ با عمق هشتاد ذرع قرار داشت . طول ارگ سوم شصت ذرع، عرض آن چهل ذرع بود و دور آن به ۱۸۶ ذرع می رسید. دارای چهار برج و ۲۵ اتاق بود. باستیان در میانة ارگ سوم واقع بود، ارتفاع آن از سر کنگره حدود پنج ذرع و دور آن پنجاه ذرع بود. راهی از سوی شمال داشت که از آنجا توپ را به آسانی بالای باستیان می بردند. باستیان از دور پیدا بود و در حکومت وکیل الملک اول ساخته شده بود (ناصرالدوله، ص ۶۹ـ۷۰).

عمارت و خانة ضابط بلوچستان، و حمام و طویلة اسبان توپخانه در خارج قلعه در سمت مشرق و جنوب بود (همان، ص ۷۰). به طورکلی، قلعه با سه حصار کوتاه و یک حصار بلند و چهار دروازة تودرتو حراست می شد. در ۱۳۰۴، ناصرالدوله محل حکومت بلوچستان را از بمپور به فهرج (سرباز) منتقل کرد (رجوع کنید به همان، یادداشتها و توضیحات، ص ۱۱۵) و ظاهراً قلعة بمپور پس از آن بتدریج رو به ویرانی گذاشت . تعداد ساکنان دور قلعة بمپور به سه هزار تن می رسید که هزار تن از آنان زارع بودند ( جغرافیا و تاریخ بلوچستان، همانجا).

بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱٬۶۶۴ خانوار) 50000 نفر بوده‌است.

بُنجار یکی از شهرهای استان سیستان و بلوچستان در نزدیکی زابل ایران است. این شهر در ۵/۶کیلومتری جنوب شرقی زابل و در منطقه‌ای دشت قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۴۷۵متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.

کارون یا کوت عبدالله مرکز شهرستان کارون شهر جدیدی است که در زمستان ۱۳۹۱ از ادغام مناطق کوت عبدالله، استیشن، خزامی، درویشیه، شریعتی‌یک، کوت نواصر، کوی منتظری، گاومیش آباد، گندمکار و هادی‌آباد ایجاد گردیده است.

با تصویب هیئت دولت و بر خلاف مخالفت های شدید مردم و اعتراض آنها به جدا شدن از شهر تبدیل به شهر مستقل شد و نام کوت‌عبدالله به کارون تغییر کرد و مرکز شهرستان کارون شد. منطقه کوت عبدالله اهواز و روستاهای اطراف آن که همواره از آن به عنوان حاشیه شهر نام برده می‌شد از این پس به شهرستان تبدیل گردید.

تاریخچه

کوت عبدالله نام منطقه‌ای در جنوب بخش شرقی شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است. نام منطقه‌ای در باختر شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است. این منطقه که جمعیت ۱۸۰هزار نفری را در دل خود جای داده است، شامل ۲۰ شهرک و روستای متصل و منفصل از هم است که در دو طرف مسیر جاده اهوازآبادان (اتوبان آیت‌الله بهبهانی) به صورت طولی امتداد یافته است. کوت عبدالله که به عنوان یکی از شاهرگ‌های ورودی کلانشهر اهواز نیز قلمداد می‌شود.

منطقه کوت عبدالله تا قبل از شهر شدن در محدوده شهرداری منطقه پنج اهواز قرار داشت.

کوت عبدالله ترکیب دو واژه کوت یا گوت و عبدالله است. گوت یا کوت واژه‌ای از فارسی میانه پهلوی است که پس از ورود اعراب در زمان خلیفه دوم به مرزهای ایران ساسانی از ایرانیان عراق فراگرفته و وارد زبان عربی شد. این واژه هنوز از زبان برخی اقوام قدیمی خوزستان مانند برخی از الوار منطقه شوش و اندیمشک و حتی قدیمی‌های دزفول شنیده می‌شود که به معنای ارگ یا کوشک یا قلعه به کار برده می‌شود.

در زمستان ۱۳۹۱ این منطقه به شهر مسقلی بنام کارون تبدیل شد.
محدوده

منطقه کوت عبدالله از شمال به: خیابان جنت کوی مشعلی وجاده مهدیس از بهشت آباد بسمت صنایع فولاد و از جنوب به: ابتدای جاده آبادان و از شرق به: جاده صنایع فولاد و از غرب به: رودخانه کارون منتهی می‌شود.
وجه تسمیه

روایت اول: بعد از درگیری‌هایی که میان قنواتی‌ها و بهبهانی‌ها در سالهای اولیه حکومت قاجاریه رخ داد باعث شد که عدهٔ کثیری از افراد طایفه قنواتی به مناطق مختلف کوچ کنند که در این میان هفت خانواده بزرگ در منطقه کنونی سکنی گزیدند با توجه به اینکه بزرگ این خانواده‌ها فردی به نام عبدالله نام داشت این منطقه پس از مدتی به کوت عبدالله شهرت پیدا کرد. با توجه به روایات محلی مردم کوت عبدالله و قدیمی بودن این روایت صحت آن انکار ناپذیر است.

روایت دوم: عبدالله فرزند ارشد شیخ خزعل معروف به شیخ محمره (خرمشهر) بود. وی درسال ۱۹۲۵ میلادی به همراه سایر اعضای کمیته قیام سعادت خوزستان که در حمایت از قانون اساسی مشروطه تشکیل شده بود شامل سردار اسعد بختیاری، امیر مجاهد بختیاری، سرهنگ ارغون (فرمانده سپاه قجری در خوزستان و چند تن دیگر از سران لر منطقه اندیمشک، توسط رضا شاه دستگیر شد. این منطقة یکی از پرجمعیت‌ترین محلات عرب نشین اهواز است. این منطقه بیشتر جمعیت خود را از عشایر جنگزده دشت سوسنگرد دارد. ترکیب قومی این منطقه مرکب از اقوام عرب (از طوایف مختلف)، لر و بختیاری (قنواتی، کردونی، آلبوکرد، و.)، اقلیتی از دزفولی و شوشتری است، هر چند که بدلیل مجاورت و تأثیرپذیری و یا اخلاط قومی اکثر آنها دارای پوشش و گاه لهجه عربی هستند لیکن در گذشته لهجه اکثر اهالی در محله اصلی کوت عبدالله “قنواتی” و مشابه آن بوده است با این وجود با مهاجرت بیشتر اقوام عرب به شهر اهواز بویژه پس از انقلاب، جمعیت عرب آن رو به افزایش است. بخشی از امکانات و تأسیسات شرکت نفت از جمله دانشگاه صنعت نفت و محله کانتکس و استیشن در این منطقه قرار دارند.

گفته می‌شود عبدالله فرزند ارشد شیخ خزعل معروف به شیخ محمره (خرمشهر) بود. وی درسال ۱۹۲۵ میلادی به همراه سایر اعضای کمیته قیام سعادت خوزستان که در حمایت از قانون اساسی مشروطه تشکیل شده بود شامل سردار اسعد بختیاری، امیر مجاهد بختیاری، سرهنگ ارغون (فرمانده سپاه قجری در خوزستان و چند تن دیگر از سران لر منطقه اندیمشک، توسط رضا شاه دستگیر شد. این منطقة یکی از پرجمعیت‌ترین محلات عرب نشین اهواز است. این منطقه بیشتر جمعیت خود را از عشایر جنگزده دشت سوسنگرد دارد. در اهواز نام مناطق دیگری نیز به شیخ خزعل منتسب می‌شوند، همچون باغ شیخ [خزعل]، خزعلیه، بازار عبدالحمید که نام یکی از فرزندان شیخ خزعل در مرکز شهر اهواز است.

یکی از این شهرها که عمر آن به کمتر از یک دهه می رسد شهر مادوان در فاصله ۵ کیلومتری شهر یاسوج مرکز استان کهگیلویه و بویراحمد است.

معرفی شهر به لحاظ موقعیت جغرافیایی

شهر کوت سید نعیم از توابع شهرستان دشت آزادگان ، بخش مرکزی و دهستان حومه شرقی می باشد . این شهر از شمال به اراضی کشاورزی و رودخانه کرخه ، از شرق به کانال آب و اراضی کشاورزی، از غرب به روستای ابوسحاب و از جنوب به محور اهواز – سوسنگرد و اراضی کشاورزی محدود می گردد.

شهر کوت سید نعیم بین ۳۱ درجه تا ۳۲ درجه و ۵ دقیقه عرض شمالی ، همچنین ۴۷ درجه و ۴۱ دقیقه تا ۴۸ درجه و ۳۰ دقیقه طول شرقی از نصف النهار کرینویچ واقع گردیده است.

آب و هوای کوت سید نعیم معتدل و مرطوب بوده و همانند سایر سکونتگاهای استان خوزستان دارای رطوبت و بارش باد زیاد است .

محدوده اراضی کشاورزی و منابع طبیعی

براساس اطلاعات اخذ شده از مدیریت جهاد کشاورزی شهرستان دشت آزادگان ، ۳۵۰۰ هکتار اراضی زراعی در سطح شهر کوت سید نعیم وجود دارد این اراضی بطور پراکنده در اطراف شهر وجود دارد و بیشترین سطح اراضی کشاورزی در شمال شهر واقع شده است.

شهر کوت سید نعیم از لحاظ ژئومورفولوژیک در منطقه دشتی و در یک محدوده پست و همواره استقرار یافته و توسط روستاهای اطراف محصور گشته است . شهر دارای بافتی نسبتاً پراکنده بوده و به لحاظ شکلی نیز ساختار خطی در سیمای کلی شهر قابل مشاهده است . از عوارض طبیعی دیگر نمی توان در محدوده شهر اشاره کرد . هیچ رشته کوهی در حوزه این شهر قرار نگرفته است . ارتفاع شهر از سطح دریا ۲۵۰ متر می باشد.

منابع تأمین آب آشامیدنی و آب کشاورزی شهر

آب شرب ساکنین شهر از طریق شبکه سراسری سوسنگرد ، تأمین می شود. آب مزبور از طریق شبکه لوله کشی به واحد های مسکونی منتقل می شود.

اراضی کشاورزی شهر آب مورد نیاز خود را از طریق رودخانه کرخه تأمین می کنند.

ویژگی های اجتماعی و جمعیتی شهر
– روند تحولات اجتماعی

بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن، جمعیت شهر کوت سید نعیم از ۳۵۶۲ نفر در سال ۵۵ به ۴۱۹۲ نفر در سال ۶۵ و ۴۵۴۴ نفر در سال ۷۵ افزایش یافته است . جمعیت شهر در دوره ده ساله اخیر نیز افزایش داشته بطوریکه جمعیت آن در سال ۱۳۹۱ توسط اداره کل آمار و اطلاعات طبق سرشماری سال ۱۳۹۱ ۵۰۹۶ نفر اعلام شده است.

– تعداد و بعد خانوار

براساس اطلاعات سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۵۵ تعداد خانوار های ساکن در شهر کوت سید نعیم ۴۵۵ خانوار بوده که این تعداد در سال ۱۳۶۵ به ۵۴۹ خانوار و در سال ۱۳۷۵ به ۶۵۲ خانوار رسیده است . در حال حاضر تعداد تقریباً ۱۱۰۰ خانوار در این سکونتگاه ساکن می باشند . بعد خانوار در هر یک از دوره های سرشماری به ترتیب ۷٫۸۳ و ۶٫۸۹ گزارش شده است .

شناخت و بررسی علل پیدایش

برای شناخت و بررسی علل پیدایش شهر کوت سید نعیم عمدتاً باید به مسائل طبیعی توجه داشت . دلیل اصلی پیدایش شهر وجود اراضی کشاورزی مناسب و آب فراوان می باشد .

در گذشته وجود آب در هر منطقه موجب می گردیده که در آن منطقه امکان اسکان دائمی جمعیت بوجود آید از این رو مهمترین علل یکجانشینی در این مکان وجود آب فراوان می باشد که منبع مهمی برای پرداختن به فعالیتهای کشاورزی محسوب شده و نقش موثری در تجمع افراد داشته است.

عوامل تأثیر گذار دیگر خاک در این مکان بوده است . مرغوبیت خاک زمینه را برای ایجاد و توسعه فعالیتهای زراعی ایجاد نمود. تمامی اراضی منطقه به دلیل قابل کشت بودن ، دارای پوشش گیاهی می باشند.

در کنار عوامل فوق آب و هوا نیز تءثیر داشته است به طوری که وجود آب و هوای مناسب نیز در کنار آب و خاک مناسب به پیدایش شهر کمک کرده است .

بنابرین برخورداری از اراضی مستعد کشاورزی و آب کافی جهت کشت و زرع از جمله دلایل شکل گیری و پیدایش شهر و دسترسی آسان به شهرستان دشت آزادگان و شهرستان اهواز از جمله عوامل گسترش و توسعه کالبدی به شمار می رود.

بـِنت یکی از شهرهای کوچک استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر از محرومترین مناطق ایران است و بخشی از مردم آن هنوز در کپر زندگی می‌کنند.

جغرافیا

بنت منطقه‌ای نیمه کوهستانی که غرب و شمال آن تپه‌های زرد قراردارند در قسمت شرق تا انتهای شهر مسیر رودخانه موسوم به بنت قرار دارد که از شمال فنوج سرچشمه می‌گیرد و از نوار شرق بنت عبور میکند و حدود ۸ کیلومتر در حوزه شهری قرار می‌گیرد. جنوب شهر بنت هم مسیر رودخانه مذکور که در دو طرف آن روستاهای واقع شده‌اند. رودخانه بنت پس از عبور از تنگه فنوج و عبور از رشته کوه‌های سفیدکوه وقتی که به حوزه شهر بنت می‌رسد در دو طرف آن روستاهایی قرار گرفته‌اند.

همچنین در غرب شهر و به طور واضح تر در ضلع جنوب غربی شهر بنت رشته کوهی بزرگ قرار دارد که متصل از کوههای بزرگ و کوچک می‌باشد که بزرگ ترین آنها بنام سیپرک مشهور است که ۸۰۰ متر طول دارد و این قله از ۵۰ کیلومتری با چشم غیر مسلح هم قابل رویت می‌باشد.

این شهر از چندین محله شکل گرفته‌است که بافت شهری بنت که درشمال و غرب تپه‌ها واقع شده‌اند پس از استقرار تپه‌ها و وجود یک مسیل بنام رود گواتکی ابتدا در شمال غرب محله گوهرکوه و پایین تر از آن محلات گواتکی و دنان و شهرک اداری قرار گرفته‌اند که تا قله سیپرک امتداد دارند و محلات مذکور بین رود گواتکی (محله گوهرکوه) و بلوار امام خمینی که از شهرداری بنت شروع می‌شود و تا پل ورودی بنت با طول ۶ کیلومتر امتدد دارد و در قسمت غرب بلوار امام ۹ محلات بنت تنپان قدیم روی تپه و تنپان جدید و دنک، تراگ و کنتک قرار دارند و غرب محلات مذکور نخلستان بزرگ بنت که باغات بنت هم در آن قرار دارند. واقع شده‌است. بین نخلستان و رودخانه بزرگ بنت ازشمال به جنوب محلات ملندان، کشکور، کادیان کوفک، و شیخان قرار دارد و بطوریکه شهر بنت بشکل یک قطره‌است که در انتهای دنبه در جنوب محله قدیمی تلنگان قرار دارد که ۲۰ سال قبل بعلت ورود آب رودخانه هم اکنون بلاسکنه میباشد.

محله جدیدی هم در شمالی ترین نقطه شهر بنت هم اکنون با مهاجرت روستائیان شکل گرفته که به بنام حسین آباد معروف است.
آب و هوا

منطقه بنت دارای آب و هوای گرم و خشک میباشد و دارای وزش باد محلی بنام هوشاگ که وزش باد مذکور موجب شده تابستانهای داغ و زمستانهای خشن داشته باشد.آب و هوای این منطقه منحصر و متفاوت از سایر مناطق میباشد چون این منطقه مابین رشته کوههای سفید و دریا قرار گرفته و و با عنایت به اینکه تا ۵۰ کیلومتر شعاع بنت کوهستان میباشد لذا موجب شده‌است در بعضی فصول آب و هوا منحصر بخود داشته باشد و همچنین این موضوع باعث وجود مسیلها، آبرفتها و رودخانه‌های کوچک و بزرگ که از رشته کوههای سفید سرچشمه و به مصب دریای عمان منتهی میگردند.

فروردین و نیمه اول اردیبهشت هوای نسبتاً خوب و بهاری در منطقه استمرار دارد از اواخر اردیبهشت و خرداد و تا نیمه اول تیر با وزش باد گرم هوشاگ هوای داغی در بنت سخترین زمان برای مردم میباشد در مرداد ماه هوای شرجی که هدیه دریای عمان میباشد در بنت استقرار پیدا میکند و وجود هوای شرجی هم برای مردم زیاد خوشایند نمی‌باشد زیرا به محصول خرما که در مرداد و شهریور که گاهی پدیدار میشود ضرر و زیانهای وارد می‌نماید. با شروع ماه مهر شدت گرما کاهش می‌یابد و مهر، آبان وآذر هوای بهاری در منطقه حاکم است دی بهمن در صورت وزش باد هوشاگ سرمای شدیدی استقرار می‌یابد که بعد از نیه اول بهمن و اوایل اسفند مجدداً هوای کاملاً بهاری پدیدار میشود که در واقع بهار منطقه بنت اسفند ماه شروع و تا بیستم فروردین ادامه دارد.

بارش باران در بنت باز هم همانند آب و هوا آن منحصر به منطقه میباد. تابستانها با ورود جبهه‌های هوا از طرف اقیانوس هند و ممانعت آن توسط رشته کوه سفید موجب بارش باران در منطقه بنت میگردد. که مرداد و شهریور اوج بارندگی میباشد و در زمستان بارش باران در آذر ماه موسومی بوده و اکثر در این ماه بارندگی مشاهده گردیده‌است. که موجب رویش گیاهای کوهی و در واقع سبز شدن بهار منطقه میباشد در بهمن ماه هم بارش باران بیشتر از سایر مناطق میباشد.
زمین‌شناسی

به لحاظ اینکه شعاع دایره شهر بنت کوه قرار دارد لذا از نوع زمین شناسی در شهر متفاوت میباشد. در نیمه غربی شهر بنت که به رود گواتکی و تپه‌های زرد مشرف میشود، زمینی شنی که بعد از عمق ۲ متری نوعی گل بنام گل هاجک که ساختار مصالح تپه‌های بنت از این گل و سنگلاخ میباشد پدیدار میگردد. که وقتی اقدام به حفر چاه در این قسمت شهر میشود قبل از پدیدار شدن هاجگ آب بالا می‌آید و بعد آز آن تا عمق ۱۰ تا ۱۵ متری گل هاجگ که نفوذ آب امکان پذیر نمی‌باشد وجود دارد و اما در قسمت نخلستان که کل کشاورزی بنت در آن خلاصه میگردد. که نشانگر تجربه مردم ادوار گذشته را به اثبات می‌رساند.

بنت دارای دو بافت سکونت قدیم و جدید می‌باشد که بافت قدیمی شهر و قلعه (علی خان نقدی) بالای تپه قرار داردو بافت جدید همین بافت شهری در زمین صاف و همجوار و پراکنده بنت می‌باشد.
کشاورزی

اولین محصول و مردم از کشاورزی خرما است که نخلستان فقط شهر بنت بجز از روستاهای توابع زیاد باستناد گزارش شهرداری در سال ۱۳۸۳ به میزان ۷۰۰٫۰۰۰ متر مربع بوده‌است. و دو تا قبل از خشکسالی چند سال قبل کشت برنج بوده که با خشکسالی این امر کمرنگ شده‌است.

و کشت یونجه گندم و سبزیجات هم در کنار کشت انواع مرکبات البته مرکبات فقط به اندازه مصرف هم رونق داشته‌است. فقط لیمو محصولی عمده بود که متأسفانه در خشالی دهه شصت دست مردم از آن کوتاه شد.

ولی تنوع محصول خرما بیش از ۳۰ گونه نوع خرما در بنت مشاهده می‌گردد که از نظر کمیت رابعی در درجه اول و از نظر کیفی خرما حلیله از کیفیت بسیار عالی برخوردار میباشد.

مهمترین محصولات باغی : انگور، زیتون، سیب، مرکبات، خرما (بیشترین محصول حدود ۸۰۰ هکتار) و….

مهمترین محصولات زراعی : گندم، جو، یونجه، سیب زمینی، ذرت و دانه‌های روغنی
آبیاری

بخش آبیاری کشاورزی در بنت از طریق قنوات و انهار تغذیه میشود. انهار از بغل رودخانه شکل میگیرد و قنوات بصورت خلقه‌های جاه که مسلسل وار به هم با تونل وصلند شکل گرفته‌اند که از جمله انهار بزرگ بنت جوی شاه آپ بنت نهر کادیان و قنات الهی، حاج رئیس، اسلام خان، فولاد، برام خان، و شیخان را می‌توان یاد نمود که شهر بنت از لحاظ داشتن قنات نسبت به شهرهای همجوار و حتی در استان از رتبه خوبی برخوردار میباشد.

در مجموع حدود ۴۱۱ حلقه چاه نیمه عمیق و ۵۰ رشته قنات و ۸ حلقه چاه عمیق در کل شهر بنت وجود دارد که برای تأمین آب کشاورزی و آشامیدنی از این چاه‌ها و قنوات استفاده میشود.