واقعه غدیر اتفاق افتاد و پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) جانشین و امام بعد خود را معرفی کرده بودند. جبلة که از یاران امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب(علیه السلام) بود، در هر کجا که می رفت حرفی جز دعوت به امامت ایشان نداشت.

این همراهی با امام ادامه داشت، تا زمانی که جنگ صفین به راه افتاد و یاران امیرالمؤمنین علی(ع) در برابر سپاه معاویه ایستاده بودند. در این میان نام یکی از مبارزان و جنگجویان مشهور کوفی به چشم می خورد، جبلة بن علی شیبانی. (1)

21 رمضان بود. آفتاب زندگی اولین امام(ع)، غروب کرد. فرزند ایشان امام حسن مجتبی(ع) به امامت رسیدند. در کوچه های غربت زده، نام یک نفر را می شنیدیم که برای حقانیت امامت امام حسن مجتبی(ع) مردم را به دور خود جمع می کرد و آنها را به امامت ایشان دعوت می کرد. او جبلة بن علی شیبانی بود.

آخرین روزهای ماه صفر نزدیک بود. همان روزهای سنگین مدینه که جام زهر را به امام حسن(ع) نوشاندند. کسی جز امام حسین(ع) از  پسران امیرالمؤمنین علی(ع) باقی نمانده بود. امام حسین(ع) به امامت رسیدند. جبلة که پا بر سن گذاشته و همه تلخی ها و شیرینی های دوران را چشیده بود، شیرین تر و گواراتر از راه حسین بن علی(ع) را پیدا نکرد. او از بزرگان و افراد به نام و مشهور کوفه بود و بر زبانش جز نام حسین(ع) چیزی نمی چرخید.

مسلم بن عقیل(ع) از طرف اباعبدالله الحسین(ع) به کوفه آمده بود. جبلة جز اولین شیعیانی بود که به نهضت ایشان پیوست و با ایشان بیعت کرد؛ اما وقتی سستی و بی وفایی مردم کوفه و از هم پاشیدگی نهضت مسلم بن عقیل(ع) را دید و خبر دستگیری او را از طرف ابن مرجانه(لعنت الله علیه) شنید، از کوفه فرار کرد و در قبیله خود مخفی شد. خبر رسیدن امام حسین(علیه السلام) به کربلا به گوشش رسید. موانع و مشکلات زیادی بر سر راهش بود؛ اما نمی توانست بدون امامش لحظه ای را صبر کند. خود را به آب و آتش زد و هر طور که می شد خود را به کاروان کربلا رساند.

دهم محرم، عمر سعد(لعنت الله علیه) بر شیپور جنگ دمید. جبلة لباس رزم بر تن کرده بود و از امام حسین(ع) اجازه ورود به میدان جنگ خواست. روز عاشورا و در حمله نخست بود(2) که شمشیر جفای دشمن بر زندگی او خاتمه بخشید. (3)
در زیارت ناحیه مقدسه می خوانیم: (4)
السَّلامُ عَلى جَبَلَةِ بْنِ عَلىِّ الشَّيْبانى


 

 

پی نوشت
1.    ذخيرة الدارين، ص۲۴۲.
2.    مناقب آل ابى طالب عليه السلام ابن شهرآشوب ج۴، ص۱۱۳.
3.    إبصارُ العَين فی أنصار الحُسین علیه‌السلام، شیخ محمد سماوى ، ترجمه سلحشوران طف، عباس جلالی، انتشارات دانشگاه شهید محلاتی، قم 1429 ق، ص215 حدائق الورديه، ص۱۲۲. تسمية من قتل مع الحسين، شماره۶۰ . اعيان الشيعه ج۱، ص۶۱۱ .
4.    اقبال ج۳، ص۷۹. بحارالانوار ج۹۸، ص۲۷۳.     

منابع
1.    بر مدارعشق، شرح حال یاران امام حسین(ع). مرکز تحقیقات و پژوهش مؤسسه فرهنگی موعود عصر(عج). نشر موعود عصر(عج). چاپ دوم، زمستان 83. ص45.
2.    پژوهشی پیرامون شهدای کربلا ، ص۱۶۴-۱۶۵.شجاعان
3.    جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف