آشنایی با شهیدان کربلا

سلام خدمت همه دوستان

در این تاپیک قصد دارم تک تک شهیدان کربلا را معرفی کنم

انشاءالله هر کدام از دوستان مطلب مفیدی در این باره دارند ارسال کنند تا همگی استفاده کنیم

خودم هر سعي مي كنم اگه مطلب جديدي در مورد هر كدام از اصحاب پيدا كردم به مطلب قبلي ام اضافه كنم

التماس دعا

 

 

 

حضرت ابوبکر بن حسن علیهماالسلام

«السَّلامُ عَلى أَبِى بَكْرِ بْنِ الْحَسَن بْنِ عَلِىِّ الزَّكِىِّ الْوَلىِّ المَرْمِىِّ بالسَّهْمِ الرَّوِى لَعَنَ اللَّهُ قاتِلَهُ عَبْدِاللَّهِ بْنِ عُقْبَةِ الغَنَوِىَّ.»
درود بر ابوبكر فرزند [ امام‏] حسن بن على عليه السلام پاك، يارى‏كننده و تيرخورده با تير كشنده، خدا قاتل او « عبداللَّه بن عقبه غنوى» را لعنت كند.
نام وى بنا به مشهور ابوبكر است، ولى برخى او را عبداللَّه، يا عبداللَّه الاكبر نيز نوشته‏اند. ابوبكر فرزند امام حسن مجتبى عليه السلام و مادرش ام‏وَلَد (كنيز) بود نام وى را نُفَيْلَه، امِّ اسحاق، و نيز «رَمْلَه» نوشته‏اند.
ابوبكربن الحسن علیهما السلام بعد از شهادت پدرش به همراه برادرانش پیوسته در خدمت عمویش امام حسین علیه السلام بود و با آن حضرت به کربلا آمد.روز عاشورا بعد از به خاک و خون کشیده شدن برادرش قاسم خدمت امام حسین علیه السلام رسید و اذن میدان خواست تا جانش را فدای حجت الله کند و انتقام قاتلان برادرش را بگیرد پس از وداع با عمو و اهل خیام به میدان رفت و هماورد طلبید و خود را معرفی کرد که منم ابوبکر فرزند حسن بن علی بن ابیطالب و آن گستاخان را به مبارزه طلبید.تا فهمیدند او نیز از نسل جنگجوی عرب و فاتح خیبر است از شدت دشمنی شان با علی علیه السلام بر سر او ریختند ، عده ای را به خاک هلاکت کشاند اما سرانجام بر اثر شدت جراحات وارده تاب مقاومت را از دست داد، آغوش باز جدش را دید که اورا به سوی خود میخواند بر زمین افتاد و از زمین کربلا به آغوش عرش خدا رفت. امام باقر عليه السلام در حديثى قاتل وى را عُقْبَه غَنَوى معرفى كرده است. 
و مقصود شاعری که در رثای مصیبت های کربلا شعر سروده است همين ابوبكر بن حسن عليهما السلام است:
وَعِنْدَ غَنيٍّ قَطْرَةٌ مِنْ دِمائِناوَفِى اسدٍ اخْرى تُعَدُّ وَتُذْكَرُ
در قبيله « غنى» قطره‏اى از خون ما هست [ كه بايد انتقام بگيريم‏] و در قبيله « اسد» نيز خون ديگرى از ما است كه فراموش نمى‏كنيم.
چون مختار ثقفى قيام كرد ودر جستجوی قتله کربلا بود وحکومت کوفه را به دست گرفت، به جُست‏وجوى عبداللَّه غنوى پرداخت،اما به وى اطّلاع داده شد كه از ترسش به «جَزِيرَه» گريخته است. مختار نيز فرمان داد خانه‏اش را ويران و با خاك يكسان كنند. خدا قاتلانش را لعنت کند 

 

اسلم بن عمرو

در منابع مربوط به قيام امام حسين عليه السلام، از غلامى ترك يا رومى، سخن به ميان آمده است. برخى او را واضح و برخى ديگر اسلم بن عمرو خوانده‏اند. نيز، گروهى او را از آنِ امام حسين عليه السلام و گروهى از آنِ‏جنادة بن حارث سلمانى و ابن شهرآشوب وى را از آنِ حُرّ دانسته است.

نقل شده است كه وى قارى قرآن، داناى به زبان عربى و در مواقعى كاتب امام حسين عليه السلام بوده است. هنگام هجرت امام حسين عليه السلام از مدينه به مكّه و از آنجا به كربلا، همراه آن حضرت بود. روز عاشورا از امام عليه السلام اذن ميدان گرفت و آهنگ پيكار كرد. سماوى رجز زير را به اين غلام نسبت داده است:

أَميرى حُسَيْن وَنِعْمَ الْامير سُرورُ فُؤادَ البَشيرِ النَّذير

فرمانده من حسين عليه السلام است؛ و چه خوب فرماندهى! [همانا او] مايه شادمانى قلب رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم است.

اما برخى ديگر از منابع رجز مذكور را از آنِ جوانى كه روز عاشورا پدرش شهيد شده‏

بود و به تشويق مادرش وارد ميدان نبرد گرديده دانسته‏اند.

پاره‏اى از مآخذ رجزى را كه در پى مى‏آيد، براى اين غلام ذكر كرده‏اند:

الْبَحرُ مِنْ طَعنى وَضَربي يَصْطَلي وَالْجوُّ مِنْ سَهمي وَنَبلي يَمْتلي‏

اذا حِسامي فِي يَميني يَنْجَلي يَنشَقُّ قَلْبُ الْحاسِدِ المُبَجَّلِ 

دريا از ضربت نيزه و شمشيرم مى‏جوشد؛ و آسمان از تيرم پر مى‏شود.

آنگاه كه تيغ در كفم آشكار شود؛ قلب حسود متكبر شكافته مى‏شود.

غلام پس از مبارزه‏اى شجاعانه و كشتن شمارى از آن قوم تبهكار، سرانجام بر اثر فراوانى جراحات بر زمين افتاد و با اندك توانى كه در بدن داشت، به سوى امام حسين عليه السلام اشاره كرد. حضرت به بالين وى آمد، و دست در گردنش انداخت، و صورت بر صورت او گذاشت. غلام چشم گشوده، با ديدن امام عليه السلام تبسّمى كرد و گفت: «مثل من [ سعادتمند] كيست كه فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم صورتش را بر صورتم نهاده است!» و آنگاه به ديدار پروردگار شتافت‏.

انس بْنِ كاهلى.

بُرير بن خُضَيْر هَمْدانى‏

برير بن خضير از حماسه‏سازان كربلا و ياران باوفاى امام حسين عليه السلام است وى از خاندان بنى مشرق از قبيله هَمْدان و ساكن كوفه بوده. برير در روزگار امامت على عليه السلام از اصحاب آن حضرت به شمار مى‏رفت. و از ياران نزديك آن حضرت و از بزرگان كوفه به شمار مى‏رفت. وى سرآمد قاريان روزگار خويش بود و در مسجد جامع كوفه به تدريس و تعليم قرآن اشتغال داشت.
برير مردى زاهد، عابد و از بندگان صالح خدا بود؛ و شمارى از رجال‏نويسان كتاب « القضايا والاحكام» را به وى نسبت داده‏اند.
برير هَمْدانى از ياران برجسته امام حسين عليه السلام و از رزم‏آوران كارآمد آن حضرت در جريان واقعه خونين كربلا به شمار مى‏رود. او از كوفه راهى مكه شد و در آنجا به كاروان حسينى پيوست.از مجموع گزارش‏هاى جنگ و نشانه‏هاى موجود تا حدودى جايگاه و موقعيت رزمى برير در لشكر امام عليه السلام روشن مى‏شود. او از پيشاهنگان سپاه و در زمره سواره‏نظام بود؛ كه گاه به صورت پيك و گاه به نمايندگى از امام عليه السلام با فرمانده و سپاهيان دشمن به گفت‏وگو مى‏پرداخت.
در گزارشى آمده است: پس از آن‏كه حر و يارانش از حركت امام حسين عليه السلام به سوى كوفه جلوگيرى كردند، آن حضرت ياران خود را گردآورد و با آنان از تصميم نهايى خود سخن گفت؛ و آنها را آزاد گذاشت تا درباره ماندن و كشته شدن، يا رفتن و رهايى از مرگ تصميم بگيرند. در آن گفت‏وگو هر يك از ياران امام عليه السلام پاسخ‏هايى دادند و از آن جمله برير خطاب به آن حضرت گفت: «به خدا قسم اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم، پروردگار به بركت وجود شما بر ما منّت نهاد تا براى يارى شما كشته شويم و پيكر ما قطعه قطعه گردد، تا در قيامت از شفاعت جدّت برخوردار شويم، گروهى كه فرزند پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم را تباه گرداند روى رستگارى را نخواهد ديد. واى بر آنها! هنگام رستاخيز خداى را چگونه ديدار مى‏كنند؟ آنان در آتش جهنّم فرياد هلاكت و مرگ سر مى‏دهند»!
از آنجا كه برير براى كوفيان آشنا و شناخته شده بود و اميد مى‏رفت كه گفت‏وگوى او با مردم كوفه موجب هدايت و بيدارى آنان شود، امام عليه السلام به او فرمود تا با سپاه ابن سعد سخن گويد. وى نيز در برابر سپاه دشمن قرار گرفت و خطاب به آنان چنين گفت:
« اى مردم از خدا بترسيد، اكنون فرزندان و عترت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در مقابل شما قراردارند، بگوييد كه مى‏خواهيد با آنان چه بكنيد؟» به دنبال آن شمارى از سربازان فرياد برآوردند:
مى‏خواهيم آنها را نزد عبيداللَّه ببريم تا درباره‏شان حكم كند. برير گفت: «آيا نمى‏پذيريد كه به مكه باز گردند؟ آيا نامه‏ها و عهد و پيمان‏هاى خود را فراموش كرده‏ايد؟ واى بر شما، اهل بيت پيامبرتان را دعوت كرديد تا جانتان را در راهشان فدا كنيد، ولى اينك كه نزد شما آمده‏اند، آنها را به عبيداللَّه بن زياد تسليم مى‏كنيد و آب را بر آنان مى‏بنديد و موهبتى را كه يهود، نصارى و مجوس از آن برخوردارند و پرندگان و چرندگان در آن رفت و آمد مى‏كنند از آنان دريغ مى‏ورزيد؟ درباره فرزندان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم چه بد عمل كرديد، خداوند شما را در قيامت سيراب نكند، واى بر شما، اين همان حسين عليه السلام سرور بهشتيان است.»
در روايتى ديگر آمده است: برير از امام عليه السلام تقاضا كرد تا با مردم كوفه سخن گويد.
سپس آنان را مخاطب ساخت و گفت: «اى مردم خداوند محمّد صلى الله عليه و آله و سلم را فرستاد تا مؤمنان را به بهشت بشارت دهد و كافران را از عذاب الهى بيمناك سازد و مردم را به سوى خدا دعوت كند. شما اين آب فرات را كه حيوانات از آن برخوردارند، بر فرزند پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم بسته‏ايد، آيا اين است پاداش محمّد رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم؟ سپاس خداى را كه اين مردم را به من شناساند. خدايا [ تو گواه باش‏] من از كردار زشت اين گروه بيزارم، خدايا آنها را تا هنگام مرگ گرفتار ساز و بر آنان خشم گير.» در اين هنگام كوفيان به سوى او تير افكندند و او به سپاه خود بازگشت.
برير در يك وهله ديگر از امام عليه السلام درخواست كرد تا نزد ابن‏سعد، فرمانده لشكر دشمن رود و او را نصيحت كند، شايد از گمراهى نجات يابند. امام عليه السلام به وى فرمود: هر چه صلاح مى‏دانى انجام بده. برير خود را به خيمه ابن‏سعد رساند و بى‏آن‏كه سلام كند نشست.
ابن‏سعد در خشم شد و گفت: من مسلمانم و خدا و رسول را مى‏شناسم، چرا سلام نكردى؟
برير گفت: «اگر مسلمان بودى و به خدا و رسولش ايمان داشتى با فرزندان و خاندانش جنگ نمى‏كردى و آب را به روى آنان نمى‏بستى. اى عمر، تو ادّعاى مسلمانى مى‏كنى، ولى در حقيقت با محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله و سلم دشمنى. اين چه دينى است كه تو دارى، آب فرات در برابر حسين عليه السلام و فرزندان و اهل بيت او مى‏درخشد و آنان صفاى آب را مى‏بينند ولى بچه‏هايشان از تشنگى هلاك مى‏شوند! در حالى كه لشكر تو و حيوانات بيابان از آن مى‏نوشند، انصاف بده چگونه تو را مسلمان بدانم، زهى بى‏تقوايى و سنگدلى و جفاكارى.»
ابن‏سعد كه تا آن هنگام خاموش مانده بود با بيانى كه نشان دلبستگى شديد وى به مقام‏هاى دنيوى است گفت:
مى‏گويى از حكومت رى دست بكشم تا ديگرى آن را تصاحب كند، هرگز نمى‏توانم خود را بر اين كار راضى كنم!
در آغاز جنگ، يزيد بن معقل از سربازان ابن‏سعد در برابر برير قرار گرفت و گفت: اى برير فكر مى‏كنى كه خدا با تو چگونه رفتار كرد؟ گفت: خداوند سرنوشت مرا نيك و سرنوشت تو را بد رقم زد. يزيد گفت: اى برير تو پيش از اين دروغگو نبودى، ولى اكنون دروغ گفتى. آيا به ياد مى‏آورى كه در محله بنى‏لوذان راه مى‏رفتيم و تو مى‏گفتى كه عثمان بر خود ستم مى‏كند، معاويه گمراه و گمراه‏كننده است و پيشواى راستين و هدايت‏گر حقيقى تنها على بن ابى‏طالب است. برير گفت: آرى، شهادت بده كه اين رأى و نظر من بود. يزيد گفت: گواهى مى‏دهم كه تو از گمراهانى.
برير براى اثبات درستى اعتقاد خود به يزيد بن معقل پيشنهاد مباهله داد و گفت: بيا تا مباهله كنيم و آن‏گاه دست‏ها را به سوى آسمان بلند كردند و از خداوند خواستند كه دروغگو را لعنت كند و آن را كه راستگو و برحق است بر باطل پيروز گرداند؛ و پس از آن به مبارزه پرداختند. نخست يزيد بن معقل ضربتى بر برير زد كه كارگر نيفتاد، اين بار برير حمله كرد و ضربه‏اش سر پسر معقل را شكافت و او را بر زمين زد.
به روايتى، برير پس از شهادت حر بن يزيد رياحى آهنگ ميدان كرد و در برابر دشمن چنين رجز مى‏خواند:
انا برير و ابى خضير ليس يروع الاسد عند الزئر
يعرف فينا الخير اهل خير اضربكم ولا ارى من ضر
وذاك فعل الخير من برير
من برير، فرزند خضيرم، شير از غرش نمى‏ترسد. اهل خير از خير خواهى ما آگاهند. من شما را مى‏زنم و از اين كار زيان نمى‏بينم. اين كار آزادمردان است كه از برير سر مى‏زند.
او همچنين فرياد برآورد كه‏اى قاتلان مؤمنان و فرزندان يادگاران پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم، پيش بياييد؛ و پس از آن‏كه سى يا چهل تن از سپاه دشمن را از پاى درآورد، با رضى بن منقذ عبدى به ستيز پرداخت. پس از لختى مبارزه، رضى بن منقذ را بر زمين زد و بر سينه‏اش نشست. رضى فرياد برآورد و از ياران خود كمك خواست. در اين هنگام كعب بن جابر با نيزه به برير حمله كرد و آن را در پشتش فرو برد و سرانجام برير با ضربات پى در پى شمشير كعب به شهادت رسيد.در زيارت اربعين و زيارت شهدا مى‏خوانيم ( زيارت رجبيّه) «السلام على برير بن خضير»

بشير بن عمیر

السّلامُ عَلى بِشْرِ بْنِ عُمَر الْحَضْرَمى‏، شَكِّرَ اللَّهُ لَكَ قَوْلَكَ لِلْحُسَيْنِ عليه السلام وَقَدْ اذِنَ لَكَ فِى الانْصرافِ: اكَلَتْنِى‏ اذَنْ السِّباعُ حَيَّاً انْ فارَقْتُكَ وَاسْأَلُ عَنْكَ الرّكَبانَ وَاخْذُلُكَ مَعَ قِلَّةِ الَاعْوانِ لا يَكُونُ هذا ابَداً.
سلام بر بشر بن عمر حضرمى؛ خدا به تو پاداش خير دهد به جهت اعلام وفاداريت نسبت به امام حسين عليه السلام، آنگاه كه به تو اجازه انصراف داد و در پاسخ گفتى: درندگان زنده زنده مرا بخورند اگر از تو جدا شوم و در اين بى‏كسى تنهايت گذارم و سپس سراغت را از كاروانيان بگيرم، نه، نه، هرگز چنين نخواهد شد!
بشير بن عمر حضرمى از ياران شهيد امام حسين عليه السلام در كربلا است. بشر از حضر موت بود و او را از «کنديان» به شما مي آيد او تابعي بود و براي او فرزنداني است که در کتب مغازي معروفند.
وى چند روز پيش از واقعه كربلا به امام حسين عليه السلام پيوست. شب عاشورا پس از صدور اجازه انصراف از سوى آن حضرت، براى بشير خبر آوردند كه پسرش در مرز رى اسير شده است. او با شنيدن اين خبر اظهار داشت: «اميدوارم كه خداوند به من و او در برابر اين گرفتارى‏ها پاداش دهد دوست ندارم كه فرزندم اسير باشد و من زنده باشم».
امام حسين عليه السلام با شنيدن سخن او فرمود: «خدايت رحمت كند. من بيعت خود را از تو برداشتم برو و براى رهايى فرزندت بكوش». بشير گفت: درندگان، زنده زنده مرا بخورند اگر از تو جدا گردم و در اين بى‏كسى تنهايت بگذارم و سپس سراغت را از كاروانيان بگيرم؛ نه نه، هرگز!
حضرت فرمود: [پس بيا و] اين جامه‏ها را به فرزندت بده تا براى آزادى برادرش هزينه كند. آنگاه پنج جامه، به ارزش هزار دينار به او داد.
بشير بن عمر روز عاشورا به ميدان نبرد شتافت و رجزى به اين مضمون خواند:
اى نفس امروز خداى مهربان را ديدار خواهم كرد و تو از هر احسان و نعمتى پاداش خواهى گرفت.
بيتابى مكن، زيرا همه چيز فانى است و شكيبايى تو در پيشگاه خداوند بيشترين پاداش را دارد.
او آن قدر با دشمنان جنگيد تا به شهادت رسيد. برخى شهادت او را در حمله نخستين گفته‏اند.

 جَبَلَةِ بْنِ عَلىِّ الشَّيْبانى

السَّلامُ عَلى جَبَلَةِ بْنِ عَلىِّ الشَّيْبانى.
جبلة بن على شيبانى از شجاعان و جنگجويان كوفه بود، كه به قولى در جنگ صفين نيز در ركاب اميرالمؤمنين عليه السلام جنگيد.وى پس از آمدن مسلم به آن شهر به او پيوست و در قيامش وى را همراهى كرد. پس از شهادت آن حضرت و آمدن امام حسين عليه السلام به كربلا، جبله نيز به صف ياران آن حضرت پيوست؛ و در روز عاشورا در حمله نخست به شهادت رسيد.

حضرت جعفر بن عقیل علیهما السلام

السَّلَامُ عَلَى جَعْفَرِ بْنِ عَقِيلٍ لَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَهُ وَ رَامِيَهُ بِشْرَ بْنَ خُوطٍ الْهَمْدَانِيَّ
سلام بر جعفر بن عقیل، بزرگمردی از دودمان ولایت. سلام بر فدایی حسین علیهالسلام. سلام بر او که از جان گذشت و به جانان رسید.
جعفر بن عقيل بن ابى‏طالب، مادرش امُ‏البنين دختر نضره يا شقره است. وى پس از شهادت عبداللَّه بن مسلم بااهل خیام وداع کرد و در حالی که داغ شهادت بنی هاشم بر سینه اش سنگینی میکرد با چشمانی اشک بار و چهره ای برافروخته که گویای عطش فراوانش به شهادت بود خدمت امام حسین علیه السلام رسید و اذن میدان خواست ،حضرت برایش دعای خیر کردند وعازم ميدان شد و اين رجز را خواند:
انَا الْغُلامُ الأبْطَحِىُّ الطَّالِبى‏ مِنْ مَعْشَرٍ فى‏ هاشِمٍ وَغالِبٍ‏
وَنَحْنُ حَقّاً سادَةُ الذَّوائِب هذا حُسَيْنُ أَطْيَبُ الأَطائبِ‏
من جوان ابطحى طالبى هستم، از گروهى كه ميان بنى‏هاشم از نسل غالبند
ما از سادات سرشناسيم، اين حسين است پاك‏ترين پاكان‏
جعفر پس از جنگى دليرانه که یاد آور رشادت های عمویش امیرالمومنین علیه السلام بود پانزده تن از سپاه دشمن را به خاک ذلت کشاند و سرانجام، خود به وسيله بشر بن خُوط به شهادت رسيد.خدا قاتلانش را لعنت کند

حضرت جعفر بن امیرالمؤمنین علیهما سلام

«السَّلامُ عَلى‏ جَعْفَرِ بْنِ أَميرِ الْمُؤْمِنينَ، الصَّابِرِ بِنَفْسِهِ مُحْتَسِباً، وَالنَّائى‏ عَنِ الْاوْطانِ مُغْتَرِباً، الْمُسْتَسْلِمِ لِلْقِتالِ، الْمُسْتَقْدِمِ لِلنِّزالِ، الْمَكْثُورِ بِالرِّجالِ، لَعَنَ اللَّهُ قاتِلَهُ هانِىَ ابْنَ ثُبيْتِ الْحَضْرَمىَّ.»
درود و سلام بر جعفر بن اميرالمؤمنين عليه السلام كه صبر بر بلا كرد، و براى جهاد و دفاع قيام كرد، و از وطن آواره شد و با دشمن به جنگ پرداخت تا بدنش سپر تير بلا گرديد، لعنت خدا بر قاتلش هانى بن ثبيت حضرمى.
سلام بر جعفر؛ همو که همنام جعفر طیار است. سلام بر او که ام البنبن را سربلند ساخت. سلام بر او که در برابر مولای خود بر خاک افتاد. سلام بر او که همراه سه برادر خود به جهاد پرداخت تا این که سر از تنش جدا شد.
جعفر بن على بن ابى‏طالب مادرش فاطمه امُ‏البنين دختر حزام بن خالد است. دوران زندگي را به مدت 2 سال با پدرش علي علیه السلام و 12 سال با برادرش امام حسن علیه السلام و 21 سال با برادرش امام حسين علیه السلام سپري نمود پس در حادثه کربلا سن شريف او 21 سال تمام بوده است روايت شده است امي رالمؤمنين علیه السلام به واسطه علاقه و محبتي که به برادرش جعفر داشت، او را هم نام جعفر ناميد.
«وقتي که عبدالله و عثمان برادران مادر و پدري او به شهادت رسيدند، عباس علیه السلام جعفر را خواست و گفت به کارزار بشتاب تا ت ورا مانند دو برادرم شهيد ببينم و شهادت تو را نيز مانند شهادت دو برادر ديگرم به حساب خدا بگذارم زيرا شما فرزندي نداريد، جعفر به ميدان شتافت و به دشمن حمله نمود ، شمشير مي زد و رجز مي خواند:
انّى‏ أَنَا جَعْفَرُ ذُوالْمَعالى‏ ابْنُ عَلِىّ الْخَيْرِ ذُوالنَّوالِ‏
ذاكَ الْوَصِىُّ ذُوالسِّنا وَالْوالى‏ حَسْبى‏ بِعَمّى‏ جَعْفَرُ وَالْخالِ‏
أَحْمى‏ حُسَيْناً ذَى النَّدَى الْمِفْضالِ
من، جعفر، داراى مقامى والا هستم پسر على نيكوكار و بخشنده مى‏باشم‏
آن على كه وصى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم بلندمرتبه و داراى ولايت است؛ عمويم جعفر و دايى‏ام از جهت شرافت بس است مرا. از حسين عليه السلام كه صاحب فضيلت است پشتيبانى خواهم كرد.
پسر أسدالله شجاعانه جنگید و تعدادی از یزیدیان را به هلاکت کشانددر همين هنگام تيرى به وسيله خولى اصبحى پرتاب شد و به پيشانى يا چشم او اصابت كرد، واز اسب بر زمین افتاد هانى بن ثبيت حضرمى سر مبارکش را جدا کرد. خدا قاتلانش را لعنت کند.

جندب بن حجير كندى

السَّلَامُ عَلَى حَيَّانَ بْنِ الْحَارِثِ السَّلْمَانِيِّ الْأَزْدِيِّ
السَّلَامُ عَلَى جُنْدَبِ بْنِ حُجْرٍ الْخَوْلَانِيِّ
وی از وجوه شیعه واصحاب حسین علیه السلام شمرده شده و در حرب صفین با امیرالمؤمنین علیه السلام بوده و و از سوى حضرت على عليه السلام امیر بر قبیله کنده و اَزد میباشد.
حجیر پدر جندب از یاران و اصحاب امام علـی علیه السلام بود که معاویه علیه اللعنة او را بـه سبب حمایت بی دریغش از مولا علی علیه السلام کشت ودر محلی بنام (مَرجِ عَذرا) در شام مدفون است.
جندب از کوفه خـارج گـردیده و قبل از اینکه حر بن یزید ریاحی به سپاه امـام علیه السلام برخورد کند در حاجـز از بطن رمّـه بـه حضرت حسین علیه السلام ملحق گردیده و تا کربلا امام را همراهی کرد .
جناب جندب در حمله نخستین روز عاشورا به شهادت رسید.

جون بن حوى

السَّلامُ عَلى جُونِ بْنِ حَرِىّ مَوْلى ابى‏ذَرِ الْغَفّارِىِّ.
جون غلام سیاهی از اهل نوبه بود که فضل بن عباس بن عبدالمطلب مولای او بوده وامیرالمؤمنین علیه السلام اورا به یکصدوپنجاه دینار خرید، وبه ابوذر غفاری بخشید تاخدمت او نماید. وی نزد حضرت ابوذر بود تااینکه عثمان اورا به ربزه تبعید کرد، وهمراه او به ربزه رفت وهنگامی که ازدنیا رفت در سال 31 هجری به مدینه بازگشت ودر خدمت علی علیه السلام بود ، بعداز شهادت آن حضرت خدمتگذار امام حسن علیه السلام ،وپس از آن در خدمت امام حسین علیه السلام بود و در خانه زین العابدین علیه السلام خدمت میکرد ،تا هنگامی که آن حضرت از مدینه به مکه .از مکه به کربلا آمدند جون با آنها بود.
او چون مردی اسلحه شناس ودر کار مرمت آلات حرب آزموده بود فلذا در شب عاشورا در خیمه حسین علیه السلام فقط جون غلام ابوذر مشغول اصلاح آلات جنگی بود.
جون روز عاشورا از امام اجازه خواست. امام به او اجازه نداد، و فرمود: من به تو اذن مى‏دهم كه از اين سرزمين بروى و جان خود را حفظ كنى، زيرا تو همراه ما آمدى تا به عافيت و خوشى برسى، پس در گرفتارى ما خود را مبتلا مساز. . جون خود را بر قدمهای امام انداخت و بـرآن بوسـه میزد و میگفت: ای فرزند رسول خدا صلی الله عل یه واله من در روز خوشی کاسه لیس شما خاندان باشم و در روز سختی دست از یاری شما بردارم؟!
درست است كه بوى بد، نژاد پست و رنگ سياه دارم، ولى شما بر من منّت بگذار و مرا به آسايش جاويدان بهشتى برسان تا بدنم خوشبو، نژادم شريف، و رويم سفيد شود. نه، هرگز! به خدا قسم از شما دور نمى‏شوم تا اين‏كه خون سياه خويش را با خون پاك شما درآميزم! امام اجازه داد، و جون مشغول نبرد شد و چنين رجز مى‏خواند:
كَيْفَ يَرىَ الْفجَّارُ ضَرْبَ الأَسْوَدِ بِالْمُشْرِفِى الْقاطِعِ الْمُهَنَّدِ
بِالسَّيْفِ صَلْتاً عَنْ بَنى‏ مُحَمَّدٍ أَذُبُّ عَنْهُمْ بِاللِّسانِ وَالْيَدِ

أَرْجُو بِذاكَ الْفَوْزَ عِنْدَ الْمَوْرِدِمِنَ الالهِ الْواحِدِ الْمُوَحَّدِ
چگونه مى‏بينند گنهكاران، ضربت شمشير مشرفى هندى و برّان غلام سياه را
كه با دست و زبان از فرزندان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم دفاع مى‏كنم؟
اميد به شفاعت و نجات از يگانه شفيع نزد خداى يكتا ( رسول اكرم) دارم.
به گفته برخى از معاصرين او 25 تن از دشمن را به هلاكت رساند؛
سپس خود به شهادت رسيد.
پس از شهادت او، حسين (عليه السلام) در بالين سر او ايستاد و رو به درگاه الهي فرمودند:
« اللّهُمَّ بَیِّض وَجهَه وَطَیِّب رِیحَه وَاحشُرهُ مَعَ الاَبرارِ وَعَرِّف بَینَهُ وَبَینَ مُحَمَّدٍ وال مُحَمَّد »
خداوندا روی او را سفید وبوی اورا نیکوگردان و اورا با نیکان محشور نما وبا محمد وآل محمد علیهم السلام آشنا و معاشر گردان.
امام باقر عليه السلام از پدرش امام زين‏العابدين عليه السلام نقل مى‏كند كه پس از گذشت ده روز از شهادت جون، بدن او بوى مشك مى‏داد.

جوين بن مالك

السَّلَامُ عَلَى جُوَيْنِ بْنِ مَالِكٍ الضُّبَعِيِّ «السَّلامُ عَلى عُمَر بْنِ ضُبَيْعَةِ الضَبُعى‏»
عمـرو بن ضبیعة مـردی شجاع و رزم آور بـود و به همراه جـوین بـن مالـک از شیعیـان امیـرالمؤمنین علیه السلام و نیـز از قبیله قیس بن ثَعلَبَة میباشند. با قبیله خود بـرای جنگ بـا سیدالشهداء علیه السلام خارج شدند ولی هنگامی که عمرسعد شروط امام را نپذیرفت با عده ای شبانه به اردوگاه حسینی ملحق شدند.
از اصحاب امام حسين عليه السلام بود.وى در آغاز همراه عمر سعد براى جنگ با امام حسين عليه السلام از كوفه به كربلا آمد. امّا پس از آن‏كه شرايط آن حضرت از سوى ابن‏سعد پذيرفته نشد، همراه شمارى از افراد قبيله خويش به سوى امام رفت و به آن بزرگوار پيوست. او در روز عاشورا عازم ميدان جنگ شد و در برابر امام عليه السلام به شرف شهادت نايل آمد. برخى شهادت او را در حمله نخست ذكر كرده‏اند.
عُمَر يكى از اصحاب امام حسين عليه السلام و از شهيدان كربلا است. برخى نوشته‏اند كه او رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را نيز درك كرده است.
او سواركارى ماهر بود و در جنگ‏ها و غزوات [ به شجاعت و دلاورى‏] شهرت داشت.
عمرو همراه سپاه ابن‏سعد از كوفه خارج شد و به كربلا آمد ولى سرانجام به خود آمد و همراه شمارى ديگر به امام حسين عليه السلام پيوست و در نخستين حمله لكشريان ابن‏سعد، به شهادت رسيد.

 

الْحَجَّاجِ بْنِ يَزِيدَ السَّعْدِيِّ

السَّلَامُ عَلَى الْحَجَّاجِ بْنِ يَزِيدَ السَّعْدِيِّ
حجاج از مردم بصره و از قبيله بني سعد بن تميم بود، که نامه ي مسعود بن عمرو را به خدمت حسين (ع) آورد و در خدمت او ماند و در حضورش به شهادت رسيد.
حسين (ع) به منذرين جارود عبدي و يزيد بن مسعود نهشلي، و احنف بن قيس و غير اينها از رؤساي أخماس و اشراف بصره نامه نوشت. اما احنف در پاسخ امام را به صبر دعوت کرد اميدوارش مي کرد و اما منذر نامه رسان را گرفت و به ابن زياد تحويل داد و او را کشتند و اما مسعود قوم خودش يعني بني تميم، بني حنظله، بني سعد و بني عامر را گرد آورد و در ضمن خطبه اي به آنان گفت: مقام و خانواده ي مرا در ميان خودتان چگونه مي بينيد؟ گفتند بسيار عالي، تو به خدا ستون فقرات پشت ما و نقطه ي اوج افتخار ما هستي که به مرکز شرافت دست يافته و از ديگران در شرافت سبقت جسته اي. مسعود به آنان گفت: شما را براي کاري دعوت کرده ام و مي خواهم در آن مورد با شما مشورت کنم و از شما کمک بگيرم. مردم گفتند: به خدا ما هم، با خيرخواهي کامل نظرمان را در اختيار تو مي گذاريم پس بگو تا بشنويم پس او گفت: معاويه مرده و چقدر خوب شده زيرا باب ظلم و گناه شکسته و پايه هاي ستم متزلزل گشته است معاويه بيعت بر فرزندش را بدعت گذاشته و گمان برده که در اين امر پيشرفتي به دست آورده ولي اشتباه کرده و کوشش او به جائي نمي رسد و تدبيرش بي نتيجه مي باشد) زيرا يزيد فرد ميگسار و سرآمد فسق و فجور، مدعي خلافت بر مسلمين شده و بدون رضايت مردم قصد حکومت بر مردم را دارد در حالي که حلمش کوتاه و علمش نارسا است و در حق، ثبات قدم ندارد. به خدا قسم جهاد با همچون فردي از جهاد مشرکين افضل است و اين، حسين (پسر اميرمؤمنان و فرزند رسول خدا، صاحب شرافت ريشه دار و فکر عميق) فضيلتي دارد غير قابل توصيف و عملي دارد بي پايان و به علت سابقه و سنش و قدم و قرابتش، بر صغير مهرباني مي کند و بر کبير توجه، يقينا بر اين امر سزاوارتر است. چه زمامدار خوبي است؟ و چه پيشواي بزرگواري؟ که با وجود او حجت تمام شده و موعظه رسانده شده است پس، از نور حق غافل نشويد و کورکورانه در گسترش باطل، گام برنداريد. صخر بن قيس (ابن الأخنف) در جنگ جمل مانع شرکت شما شد و حال با ياري پسر رسول خدا آن عيب و عار را از خودتان پاک کنيد و به خدا قسم هر که در ياري کردن به او کوتاهي کند به آفت خواري در ارتباط با فرزندانش و کمي تعداد قوم و قبيله اش گرفتار مي شود؛ و اين، منم که آماده جنگ شده ام زيرا هر که کشته نشود مي ميرد و هر که فرار کند نمي تواند در برود پس خدا رحمت تان کند پاسخ نيکو دهيد. بنوحنظله گفتند: ما تيرهاي تيردان تو هستيم و جنگجويان قبيله ات، اگر ما را بيندازي به هدف مي رسي و اگر ما را به جنگ ببري، پيروز مي شوي، در هر فراز و نشيبي همراه تو خواهيم بود و با شمشيرها و بدنهايمان از تو دفاع خواهيم کرد. و بني سد گفتند: اي اباخالد! مبغوض ترين چيز در نظر ما، مخالفت با تو و سرپيچي از رأي تو است و صخر بن قيس دستور ترک قتال به ما داده و ما اين را پسنديده ايم و با ترک قتال عزت ما محفوظ مانده پس به ما مهلت ده تا مشورت کنيم و نظر نهايي خودمان را به شما گزارش نمائيم. و بني عامر گفتند: ما خويشاوندان و هم پيمانان تو هستيم که با خشم تو خشنود تمي شويم و بر خلاف تصميم تو گام برنمي داريم پس آماده ي اجراي دستورهاي تو هستيم و تصميم گيري با شماست. سپس متوجه بني اسد شد و گفت: به خدا قسم اي بني اسد! اگر به ياري فرزند رسول خدا نشتابيد، خدا شمشير را از بالاي سرتان برنمي دارد و خودتان به جان هم مي افتيد. سپس نامه اي به امام حسين (ع) نوشت و در نامه چنين نوشت: أما بعد نامه ات به من رسيد و فهميدم آنچه را که مرا به سوي آن دعوت کرده بودي که از اطاعت تو و ياري تو بي بهره نباشم. البته روي زمين از عالم به خير و راهنما بر راه نجات خالي نبوده و نخواهد بود و شما حجت خدا بر خلقش و امانت او در روي زمين اش هستيد؛ شما از زيتونه احمديه شاخه گرفته ايد که پيامبر اصل و اساس آن و شما شاخه هايش هستيد. پس به سوي ما گام برداريد (و اميدوارم کامروا باشيد) که گردنهاي بني تميم را مطيع تر کرده ام و حالا در آتش عشق ياري تو مشتعل هستند و بني سعد را (هم) براي تو رام کرده ام و زنگ دلهايشان را به خوبي شستشو داده و زايل کرده ام...
نامه را همراه حجاح که آماده حرکت به سوي حسين (ع) بود و گروهي از عبديين نيز قبلا رفته بودند فرستاد و اين گروه در کربلا، نامه را به حسين (ع) رساندند و چون نامه را خواند، گفت: چه شده بر تو؟ (شايد مراد اين باشد که پس چرا نيامده اي) خدا تو را از ترس در أمان دارد و عزيمت کند و در روز عطش اکبر، سيرابت فرمايد.
حجاج همراه حضرت بود تا در جنگ تن به تن بعد از ظهر روز دهم محرم کشته شد تا آن که به درجه ي رفيعه شهادت نايل آمد. رضوان خدا بر او باد!

حجّاج بن مسروق جعفى

السَّلَامُ عَلَى بَدْرِ بْنِ مَعْقِلٍ الْجُعْفِيِّ
السَّلامُ عَلى حَجَّاجِ بْنِ مَسْرُوقِ الْجُعْفِى
حجّاج بن مسروق بن مالك بن كثيف بن عتبة الكداع الجعفى، از شيعيان و اصحاب اميرالمؤمنين عليه السلام در كوفه بود. چون باخبر شد كه امام حسين عليه السلام از مدينه به سوى مكّه حركت كرده است، رهسپار مكّه شد و به آن حضرت پيوست. هنگام حركت امام عليه السلام از مكّه به سوى عراق در كنار و همراه امام عليه السلام، و در تمام اوقات نماز مؤذّن آن حضرت بود. در جريان ملاقات حرّ با امام حسين عليه السلام چون ظهر شد، امام عليه السلام به حجّاج فرمود كه اذان بگويد و او نيز گفت.
امام حسین علیه السلام در قصر بنی مقاتل حجاج و يزيد بن مغفّل را مأمور کردند که عبیدالله بن حر جعفی را به نزدشان دعوت کند ولی او سر باز زد فلذا حضرت فرمودند:
نیکوست که من خود عبیدالله را دیدار کنم واقامه حجت نمایم سپس باجوانان بنی هاشم بجانب خیمه او روان گشتند وآن نگون بخت نپذیرفت وخواستار معاف شده وپیشنهاد شمشیر تیز و اسب خود را کرد.
امام علیه السلام فرمودند: من به طلب اسب وشمشیر تورا دیدار نکردم بلکه خواستم در آن سرای رستگار آیی ،در راه خدا بذل جان باید کرد ،مارا به بذل مال حاجت نیست.
همانا جدم فرمود: آنکس که فریاد اهل بیت من بشنود وبه فریاد آنها نرسد خدای تعالی اورا بزودی در آتش افکند این بفرمود واز خیمه او بیرون شد.
در خبراست که او پس از این واقعه پشیمان شد که چرا آن حضرت را نصرت نکرده ...

او را رکابدار نیز گویند که در مقابل حضرت حاضر شده و این اشعار را قرائت کرد:
فدتک نفسی هادیا مهدیـا الیوم تلقی جدک النبیا
ثـم اباک ذا النـدی علیــا ذاک الذی نعرفه وصیا
والحسن الخیر الرضی ولیا وفاطم الطاهرة و الزکیا
جان من به قربانت ای هدایت گر روشنگر در روزی که ملاقات میکنـی جـدت رسـول الله صلی الله عل یه واله وپدر پر آوازه ات علی علیه السلام را ،همان که او را وصی رسول خدا میدانیم ونیز برادرت حسن علیه السلام ولی مورد رضایت الله و مادر طاهر وپاکت فاطمه سلام الله علیها را در آغوش میگیری.

حجاج در روز عاشورا وارد ميدان شد و چنين رجز خواند:
أَقْدِمْ حُسَيْناً هادِياً مَهْدِيّا الْيَوْمَ تَلْقى جَدَّكَ النَبِيّا
ثُمَّ أَباكَ ذَا الْعَلا عَلِيّا وَالْحَسَنَ الْخَيْرَ الرِّضَى الّوَلِيّا
وَذَا الْجَناحَيْنِ الْفَتَى الكَمِيّا وَاسَدَ اللَّه الشَّهيدَ الْحَيّا
اى حسين، اى رهبر هدايت يافته پيش آى، امروز جدّت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم و
پدرت على عليه السلام، امام حسن، جعفر طيّار و حمزه سيّدالشّهدا را ملاقات خواهى نمود.
پس از آن جنگيد و به قولى بيست و پنج تن را به هلاكت رساند. سرانجام خودش نيز به افتخار شهادت نايل شد.