نمايش زنده
تا حدود يک سال و اندي قبل يک حقيقت مسلم درباره عکاسي با دوربينهاي DSLR وجود داشت. اينکه شما نميتوانيد سوژهتان را در جايي به غير از منظرهياب ببينيد و اصلا ممکن نيست که بتوانيد از طريق LCD کادربندي کنيد. ترکيببندي آيينه درون دوربينهاي DSLR به گونهاي بود که امکان اين کار وجود نداشت. تا اينکه شرکت اليمپوس اين تابو را شکست و در دوربين E-330 خود قابليتي را ابداع کرد که Live View يا نمايش زنده نام گرفت، چيزي که امروز به يک استاندارد ضروري در دوربينهاي DSLR تبديل شده است. طوري که وقتي شرکت سوني دومين دوربين DSLR خود يعني a700 را با امکاناتي بسيار پيشرفته وارد بازار کرد، امير ياري در نشريه عصر شبکه در بررسي اين دوربين تنها ايراد بزرگ دوربين را نداشتن Live View عنوان ميکند.
اما چه چيزي باعث شده است که قابليتي که اينقدر جديد است تا بدين حد مهم شود. و اصولا چرا کار کردن با چنين قابليتي که فقط در برخي موارد خاص کاربرد دارد ميتواند اينقدر روي نظر کاربران تاثير بگذارد؟
به نظر ميرسد اين امر دليل بسيار سادهاي دارد. آمارها نشان ميدهند که 80% خريداران دوربينهاي DSLR قبل از خريد، تجربه استفاده از دوربينهاي ديجيتال کامپکت را داشتهاند و تنها 10% از خريداران، کاربران حرفهاي دوربينهاي SLR 35 ميليمتري بودهاند. از طرفي ديگر براي بسياري از کاربران حرفهاي هم اصلا مورد قبول نيست که وقتي ميتوانند براي عکاسي از يک متر بالاتر فقط دستشان را بلند کنند، به سختي بالاي يک جسم بلندتر بروند تا از آن بالا و از داخل منظرهياب چشمي کادر عکسشان را تنظيم کنند. اينکه دوربينهاي DSLR نميتوانند از کادر تصوير را از داخل LCD نمايش دهند براي بسياري از کاربران واقعا تعجبآور و نااميد کننده است. براي خيلي از اين کاربران چنين کمبودي دقيقا همانند اين است که دوربين لنز نداشته باشد!
اگرچه استفاده از قابليت Live View براي عکاسان حرفهاي که سالها تجربه کار با دوربينهاي SLR عادي را داشتهآند مضحک است، اما شرکتهاي سازنده دوربينهاي حرفهاي مجبورند براي نگاه داشتن بازار خود و همچنين رقابت با ديگر رقبا اين قابليت را روي دوربينهاي خود قرار دهند. حتي با درنظر گرفتن اينکه کيفيت تصوير نمايش داده شده روي LCD هرگز نميتواند تصوير آيينهاي منظرهياب را بازسازي کند، اما به نظر ميرسد که اين ابداع آرام آرام عادتهاي کاري عکاسان تازهوارد را تغيير دهد. اين مطلب کاملا قابل مقايسه با اولين دوربينهاي آنالوگي است که با قابليت فوکوس خودکار روي سوژه وارد بازار شدند. در آن زمان (و هنوز هم) عکاساني بودند که استفاده از فوکوس دستي را قويتر و بهتر ميدانستند و شايد هيچ وقت فکر نميکردند دوربينهاي حرفهاي جديد با فوکوسهاي 11 نقطهاي و 19 نقطهاي و غيره وارد بازار شوند. شايد در آيندهاي نه چندان دور در کلاس هاي عکاسي حرفهاي ديگر روش پايه کردن آرنج روي سينه را تدريس نکنند!