دلشکسته
پاییز یا زمستان چه تفاوتی دارد ؟
حضورت ، صدایت ، نفس هایت
و گرمی دستانت بهاری میکند
سرزمین مرا ...
زمستان است
و من شنیده ام
روزها کوتاه تر میشوند
ولى . . .
نمیدانم چرا دارند این روزها
هى بلندتر میشوند، بى تو !
بین
من و تو
مرگ نمی تواند جدایی بیندازد…
فاصله که دگر هیچ…
ﮔﺎﻫـــﯽ …
ﻧﻤﯿﺸـــــــﻪ ﺩﺳــﺖﺍﺯ
ﺩﻭﺳـــــﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﯾﮑــﯽ ﺑﺮﺩﺍﺷــﺖ
ﺣــــــــــــــــــــــﺘﯽﻭﻗﺘــــﯽ ﺍﺯﺵ
ﺩﻟﺨــــــﻮﺭی!
بهانه هم اگر میگیری
بهانه مرا بگیر…
من تمام خواستن را وجب کردم…
هیچکس…
هیچکس به اندازه من
عاشق تـو و بهانه هایت نیست…
به آنهایی که دوستشان دارید
بی بهانه بگویید دوستت دارم
بگویید در این دنیای شلوغ
سنجاقشان کرده اید به دلتان
بگویید گاهی فرصت با هم بودنمان
کوتاه تر از عمر شکوفه هاست
شما بگویید ، حتی اگر نشنوند . . .
همه بهانه هایم از نبودن توست
اگر باشی...
اگر باشی...
از هزار و یک بلا هم بهانه نمی گیرم . . .
توکل بر خدایت کن،
کفایت میکند حتما
اگر خالص شوی با او،
صدایت میکند حتما
اگر بیهوده رنجیدی،
از این دنیای بی رحمی
به درگاهش قناعت کن،
عنایت میکند حتما
دلت درمانده میمیرد،
اگر غافل شوی از او
به هر وقتی صدایش کن،
حمایت میکند حتما
خطا گر میروی گاهی،
به خلوت توبه کن با او
گناهت ساده میبخشد،
رهایت میکند حتما
به لطفش شک نکن گاهی،
اگر دنیا حقیرت کرد
تو رسم بندگی آموز،
حمایت میکند حتما
اگر غمگین اگر شادی،
خدایی را پرستش کن
که هر دم بهترینها را،
عطایت میکند حتما
لذت دنیا...
داشتن کسی ست
که دوست داشتن را بلد است.
به همین سادگی...!
این روزها
گفتن دوستت دارم! انقدر ساده است که میشود انرا از هر رهگذری شنید!
اما فهمش...
یکی از سخت ترین کارهای دنیاست
سخت است اما زیبا!
زیباست
برای اطمینان خاطر یک عمر زندگی
تا بفهمی و بفهمانی...
هر دوره گردی لیلی نیست...
هر رهگذری مجنون...
و تو شریک زندگی هر کسی نخواهی شد!
تا بفهمی و بفهمانی...
اگر کسی امد و هم نشینت شد
در چشمانش باید
رد اسمان رد خدا باشد
و باید برایش
از من گذشت
تا به
ما رسید...
در قاب این آیینه ها خود را نمی بینم
چیزی به جز یک بهت بی معنا نمی بینم
دنیا به زشتیهای پلک فهم من خندید
شاید شبــیه مردم دنـیا نمی بینم
گنجشک روحم لابلای شاخه ها یخ زد
نه ! سنگ هم در دست آدمها نمی بینم
تصویری از تبعیض سرد چشمها آری
در این برودت ذرهای گرما نمی بینم
در منطق این نیمه آدمهای قلابی
جایی برای عشق هم حتی نمی بینم
برای تمام راه های نرفته
برای تمام بی راه های رفته
ببخش بگذار احساست قدری هوایی بخورد
گاهی بدترین اتفاق ها هدیه ی زمانه و روزگارند
تنها کافیست خودمان باشیم !
که خود را برای تمامی این بی راه رفتنمان ببخشیم
و به خودمان بیائیم
تا خدا تمامی درهای که به خیال باطلمان بسته را به رویمان باز کند.
خطاهایت را بشناس.
انها را پذیرا باش و تنها بین خودت و خدایت نگهشان دار
این دنیا نامحرم بد دل
نامحرم نامروت زیاد دارد !
تا دست خدا هست. تا مهربانیش بی انتهاست
تا می گویی خدایا ببخش
به دورت می گردد و می بوستت و می گوید جانم چه کرده ای مگر ؟
دیگر تو را چه نیاز به ادمها ؟
زیبا بمان و بگذار با دیدنت
هر رهگذر نا امیدی
لبخندی بزند رو به اسمان و زیر لب بگوید
هنوز هم می شود از نو شروع کرد...!
نمیدانم چیستی !
آنقدر میدانم که
هرگاه واژگان به تو رسیدند مبهم شدند
و هرگز نتوانستند تو را به من برسانند.
چگونه میتوانم ترجمانی از تو داشته باشم ؟
هنگامی که در وهم و خیال هم نمیگنجی.
به هر کجا که میرسم، رد پایی از تو باقیست...
شاید روی زمین نباشد
اما در دلم هست...
حکایت جالبیست !!
فراموش شدگان
هرگز
فراموش کنندگان را
فراموش نمی کنند ...
چارلز دانشجوی انگلیسی باطعنه به دوست وهمکلاسی ایرانی اش همایون میگوید:
چراخانوماتون نمیتونن با مردا دست بدن یا لمسشون کنن!
یعنی مردای ایرانی ایقدرکارنامه خرابی دارن که نمیتونن خودشونو کنترل کنن؟
همایون لبخندی میزند ومیگوید:
ملکه انگلستان میتونه با هر مردی دست بده؟
ویا هرمردی میتونه ملکه انگلستان رو لمس کنه؟
چارلز با عصبانیت میگوید:
نه!مگه ملکه فردعادیه؟
فقط افراد عالی میتونن به ایشون دست بدن که در رابطه باشن!!
همایون هم بدون معطلی میگه:
<<خانوم های ایرونی همشون ملکه هستن!!!
اگر دلت گرفت...
سکوت کن...
این روزها هیچکس معنی دلتنگی را نمیفهمد!!!