انواع چای

 

مقدمه

 

گیاه چای به ‌صورت بوته، درختچه یا درختی است با نام عملی THEA SINENSIS یا CAMELIA که از خانواده‌ی چای (THEACEAE) می باشد.

این گیاه در نقاطی از جهان از جمله هندوستان، چین، سریلانکا، ژاپن، ایران و نواحی دیگر پرورش می ‌یابد.

چون در سه فصل از سال (بهار، تابستان و پاییز) برگ‌ های آن برداشت می ‌شود، لذا در اکثر نقاط ، چای به صورت بوته وجود دارد؛

ولی در صورتی که هیچ ‌گونه برداشتی از آن صورت نگیرد، کم کم مرتفع شده و به ‌صورت درختچه یا درخت در می ‌آید.

قسمت اصلی مورد استفاده‌ی بوته ‌ی چای، برگ آن است که به ‌صورت‌های مختلف تبدیل به انواع چای می ‌شود.

چای نام یک گیاه و نوشیدنی ساخته شده از این گیاه است.

چای واژه‌ای است چینی که در چین و شمال هندوستان به کار می‌رود و تقریباً با همان تلفظ وارد زبان فارسی شده‌است.

نام این گیاه در گویش چینی جنوبی چای و در گویش چینی شمالی به صورت تِی تلفظ می‌شد و هردو تلفظی از یک واژه یگانه در چینی قدیم هستند.

مردم اروپای غربی نام این گیاه را از چینیان شمالی و مردم خاورمیانه و شمال آفریقا نام آن را از چینیان جنوبی آموختند.

نوشیدنی چای با دم کردن برگها، جوانه‌ها یا شاخه‌های فرآوری شده بوته چای گونه Camellia sinensis به مدت چند دقیقه درآب داغ درست می‌شود.

فرآوری آن می‌تواند شامل اکسیداسیون، حرارت دهی، خشکسازی و افزودن گیاهان، گلها، چاشنیها و میوه‌های دیگر به آن باشد.

چای یک منبع طبیعی از کافئین، تئوفیلین، تیانین و آنتی اکسیدان‌ها است، اما تقریباً بدون چربی، کربوهیدرات‌ها، یا پروتئین است. دارای طعمی مطلوب است که کمی تلخ و گس می‌باشد.

 

 

تاریخچه

 

حدود ۵ هزار سال قبل وقتی امپراتور چین با یک فنجان آب داغ در دست به همراه تعدادی از همراهان بر روی تپه ای ایستاده بود، باد ملایمی وزید و چند برگ چای داخل فنجانش افتاد.

همین امر آب ساده و بی طعم را متحول کرد؛ یک فنجان چای درست شده بود.

خاستگاه اولیه چای، چین است.

چای را در قرن سیزدهم میلادی برای نخستین بار مارکوپولو سیاح ونیزی به اروپا برد و مدت ها به علت گرانی و کمیابی اش فقط آشامیدنی لوکس طبقات بالای جامعه و درباریان بود.

پیشینه مصرف چای در ایران به قرن هفدهم برمی گردد.

اما کشت این گیاه نخستین بار به همت میرزاعلی مشهور به کاشف السلطنه در سال ۱۲۷۶ شمسی انجام شد.

لقب کاشف السلطنه، چایکار بود. شاهزاده حاجی محمدمیرزا کاشف السلطنه چایکار، پس از اتمام تحصیلاتش در اروپا در سال ۱۳۱۴ هجری قمری و در ۳۵ سالگی با سمت کنسول به هندوستان رفت، در آنجا فن زراعت چای را آموخت و این محصول را با زحماتی زیاد ـ یعنی به طور قاچاق! ـ به ایران آورد.

او نخستین کسی بود که چایکاری را در ایران رواج داد و تمام عمر خود را صرف ارائه این خدمت کرد.

 

 

توضیحات

 

به طورکلی، برگ های چای بعد از رسیدن، چیده، فرآوری (تخمیر) و خشک می شود و بسته به میزان فرآوری نوع و خواص چای فرق می کند.

اگر برگ چای را پس از چیدن پژمرده کرده و غلتک بزنند و سپس خشک کنند، برگ چای سیاه می شود.

اگر برگ ها را بخار دهند و سپس خشک کنند، چای سبز می شود.

اگر فرآوری ضعیف تر و بدون تخمیر انجام شود، چای سفید یا اورلانگ (نوعی چای تایلندی) به دست می آید.

 

 

چای سفید
 

هم اکنون چای سفید، تولید پایین و قیمت بالایی دارد.

برگ های این چای در اصل جوانه های کرک دار نقره ای رنگ گیاه چای است که قبل از آن که به طور کامل باز شود، چیده و چون تخمیر یا فرآوری نمی شود، تمام خواص خود را حفظ کرده و در مقایسه با چای سبز کافئین کمتری دارد، ولی بیشترین مقدار آنتی اکسیدان را دارد و در حفاظت از بدن در برابر بیماری ها موثرتر بوده و از نظر خواص دیگر از چای سبز قوی تر است.

مزه این چای از سایر چای ها لطیف تر و ملایم تر بوده و به دلیل «تئین» (ماده ای شبیه به کافئین) برخلاف چای سیاه اغلب اعتیادآور نیست.

در آغاز فصل بهار غنچه چای را پیش از آن که باز شود می چینند و خشک می کنند.

چای سفید خاصیت فوق العاده ای دارد و سه برابر چای سبز یا سیاه، حاوی پلی فنل های آنتی اکسیدان است.

 

خواص چای سفید

 

▪ کاهش کلسترول

▪ کاهش فشار خون

▪ باعث تقویت دندان و لثه ها می شود.

▪ برای سلامت کلی استخوان مفید است.

▪ دارای خاصیت ضدویروسی و ضدباکتریایی است.

▪ در کاهش قند خون موثر است.

▪ از تولید سلول های سرطان زا جلوگیری می کند و در برابر سرطان هایی مانند روده، پروستات و معده مقابله می کند.

▪ در رقیق کردن خون، افزایش عملکرد، تقویت و سالم نگه داشتن رگ های خون نقش دارد.

▪ یک آرام بخش قوی و موثر برای اعصاب می باشد.

▪ افرادی که روزی ۲ بار و یا بیشتر از چای سفید مصرف می کنند ۵۰ درصد کمتر در معرض سکته قلبی قرار دارند.

▪ برای بیماران آرتریت و پوکی استخوان مفید است.

▪ چای سفید بدن را در برابر سرماخوردگی و آنفلوآنزا محافظت می کند.

▪ علائم بیماری اچ آی وی را کاهش می دهد.

▪ به طور طبیعی باکتری ها و ویروس هایی را که باعث بوی نامطبوع دهان و پوسیدگی می شود از بین می برد.

▪ بهتر است چای سفید را در آبی با دمایی کمتر از دمای جوش تهیه کنید.

 

 

تهیه چای سفید

 

انواع چای اولانگ باید در دمایی بین ۹۰ تا ۱۰۰ درجه سانتیگراد دم شود و مجدداً ظرف دم کنی باید پیش از ریختن آب گرم باشد.

برای دستیابی به نتیجه بهتر استفاده از آب چشمه مناسب است زیرا املاح معدنی موجود در آب چشمه موجب بیشتر معلوم شدن طعم چای می‌شود.

چای مرغوب اولانگ یا دارجلینگ طی مدت کوتاه‌تری دم می‌کشند، و برخی اوقات کمتر از ۳۰ ثانیه. با استفاده از چای‌صاف‌کن در پایان زمان دم کشیدن می‌توان برگ‌های آن را از آب جدا کرد.

 

 

چای سبز

 

مطالعات نشان داده است چه در کشت سلول و چه روی افراد مطالعه شده، خواص آنتی اکسیدانی چای سبز بسیار بالاتر از چای سیاه است، چراکه تخمیر کمتری روی برگ های آن انجام می شود و خواص ضدسرطانی آن ثابت شده است .

اما این که چای سبز خاصیت لاغرکنندگی دارد یا نه، باید بگوییم مطالعات مختلف نشان داده مصرف چهار فنجان چای سبز در روز می تواند به نوعی سوخت بافت چربی را تحریک کند.

البته این خاصیت زیاد و چشمگیر نیست و نمی توان حتی برای کاهش وزن کم هم روی آن حساب کرد.

در نتیجه، تمام تبلیغات در خصوص لاغری با چای سبز فریب است و هیچ دانشی پشت آن نیست و به این خیال نباشید که چای سبز معجزه کرده، شما را خوش هیکل و لاغر می کند.

 

 

خواص چای سبز

 

* برای درمان ام‌ اس مفید است.

* برای پیشگیری و درمان سرطان به کار می‌رود.

* برای درمان بیماری پارکینسون و آلزایمر کاربرد دارد.

*چای سبز سوخت و ساز بدن را بالا برده و اکسیداسیون چربی را افزایش می‌دهد.

*چای سبز احتمال خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی و حملات قلبی را با کاهش خطر لخته شدن خون کاهش می‌دهد.

*چای سبز احتمال خطر ابتلا به سرطان مری را کاهش می‌دهد.

* نوشیدن چای سبز رشد سلول‌های سرطانی خاص را متوقف کرده و سطح کلسترول خوب خون را نسبت به کلسترول بد
افزایش می‌دهد.

تحقیقات نشان داده‌اند که مصرف چای سبز برای سلامت قلب افرادی که دارای تری گلیسیرید بالا هستند بسیار مفید می‌باشد.

آزمایشات نشان داده‌اند کتچینهای موجود در چای سبز که با میزان مصرف نسبت مستقیم دارد(dose-dependently) مانع از فعالیت لیپاز پانکراس می‌شود(آنزیمی که بوسیله پانکراس ترشح می‌شود و چربیها را هضم مینماید.) در نتیجه این عملیات، سرعت شکستن چربیها و تبدیل آنها به تری گلیسیرید و همچنین افزایش تری گلیسیرید در خونی که بعد از صرف غذا اندازه گیری می‌شود بسیار آهسته صورت می‌گیرند.

با توجه به اینکه افرایش تری گلیسیرید بعد از خوردن غذا یکی از مشخصه‌های بیماری گرفتگی رگها است، نوشیدن 2 فنجان چای سبز همراه با غذا، بسیار مفید می‌باشد.

* برای درمان روماتیسم مفصلی (آرتریت روماتوئید) و بیماری‌های قلبی عروقی استفاده می‌شود.

*چای سبز برای تقویت سیسم ایمنی بدن مفید است.

*چای سبز برخی از محققان می‌گویند، با نوشید منظم چای سبز، از به وجود آمدن حفره در دندان ‌ با کشتن باکتری که موجب ایجاد جرم دندان می‌شود، می‌توان پیشگیری کرد.

*چای سبز قدرت فکری را افزایش داده و قابلیت تمرکز را بالا می‌برد.

*چای سبز آرام‌بخش است و رفع استرس می‌کند.

*چای سبز موجب کاهش وزن در افراد چاق می‌شود.پلي فنولهاي چاي سبز فعاليت آميلاز بزاق(آنزيم تجزيه كننده قندها) را مهار مي‌كند. جالب است بدانيد كه چاي بدون داشتن عوارض خطرناك داروهاي كاهنده وزن ميتواند موجب كاهش وزن، اندازه دور كمر و تري گليسريد خون مبتلايان به چاقي شود

*چای سبز در رفع تعدادی از عفونت های قارچی، باکتری و حتی ویروسی (نظیر سرماخوردگی عادی) نیز مفید است.
*چای سبز خلط را از گلوی ملتهب پاک و اثر مواد سمی را خنثی می کند.

* تانین" موجود در چای سبز می تواند از تداوم اسهال جلوگیری کند. اگر می خواهید میزان "تانین" را در چای افزایش دهید، بگذارید بیشتر دم بکشد.

 

 

موارد منع مصرف چای سبز:

 

اعتقاد بر آنست كه قبل و بعد از دريافت فرآورده‌هاي آهن و در شيرخواران نبايد از چاي سبز يا تركيبات پلي فنول آن استفاده نمود.

شواهد موجود حاكي از آنست كه مقادير بيش ازحد چای سبز در روز با سوخت و ساز آهن تداخل نموده و موجب كم خوني مي‌شود.

شواهدي مبني بر منع مصرف در حاملگي وجود ندارد با اينحال بايد با پزشك مشورت نمود. مصرف چاي سبز در دوران شيردهي توصيه نمي‌شود.

 

 

روزانه چند لیوان چای سبز بخوریم؟

 

چای سبز تنها می‌تواند به مقدار بسیار جزئی متابولیسم بدن را افزایش دهد.

به دلیل همین ویژگی، بسیاری از افراد حدود 4 تا 5 لیوان در روز چای سبز می‌نوشند.

درحالی‌که حتی در این شرایط هم افزایش متابولیسم آنقدری نیست که بتواند پاسخگوی دریافت مقدار کالری اضافی مصرفی ما باشد.

اما این همه ماجرا نیست. معمولا مصرف چای، چه چای سبز و چه چای سیاه بیشتر از 2 تا 3 لیوان در روز از نظر تغذیه‌‌ای نه تنها مفید نیست، بلکه برای سلامت مضر هم هست.

مصرف زیاد نوشیدنی‌هایی مثل چای به‌شدت مضر است و باعث می‌شود آب و الکترولیت‌ها از بدن دفع شوند.

بنابراین مصرف زیاد این نوشیدنی‌ها می‌تواند منجر به اختلال آب و الکترولیت در بدن شود.

از سوی دیگر ترکیبات آلکانوئیدی موجود در چای می‌تواند در اثر مصرف زیاد مشکلات تحریک‌پذیری و حساسیت‌های ویژه عصبی را هم در پی داشته باشد.

این در حالی است که مصرف متعادل آن یعنی 2 تا 3 لیوان در روز می‌تواند در بدن آرامش ایجاد کند.

• البته مصرف خیلی زیاد این ماده غذایی مفید می‌تواند خطرناک باشد.

لذا در مصرف هر نوع ماده غذایی، هر چند مفید، اصل اعتدال و میانه روی را رعایت کنید‌.

 

 

روش نگهداری و دم کردن چای سبز:

 

* برای تازه و معطر ماندن چای سبز بهتر است آن را در ظرفی تیره بریزید و در محلی تاریک و به دور از نور و رطوبت نگهداری کنید.

* برای هر نفر یک قاشق مرباخوری چای سبز را در قوری ریخته و به ازای هر یک قاشق، یک لیوان آب داغ با دمای 80 تا 85 درجه سانتی‌گراد به آن اضافه کرده و درب قوری را به مدت 7 تا 8 دقیقه بگذارید. سپس آن را بنوشید.

* چای سبز مانند چای سیاه نیازی به دم کردن روی حرارت ندارد.

* براي معطر كردن چاي مي توان به آن مقداري گل ياس، گل سرخ، گل بهار نارنج، نعنا، هل، ليموي خشك يا تازه، چند پر زعفران( بسته به علاقه و ذائقه ) را به صورت تركيبي يا به تنهايي اضافه كرد.

 

 

چای سیاه

 

در صورتـــی کـــه بـــرگ تــازه‌ی چـــــــای، مــورد عمـلیــات تـخمـیــر(FERMENTATION) قرار گیرد، تغییراتی در رنگ، بو، مزه و مواد و اثرات آن نسبت به چای سبز ایجاد می ‌شود.

پس از مراحل تخمیر، آن را خشک کرده و بسته ‌بندی می‌ کنند.

چای برگی با تکه های بزرگ در مقایسه با چای پودری و ریز، کیفیت و خواص بیشتری دارد.

به گفته کارشناسان، برخی چای‏ های کله مورچه‏ ای و باروتی که به عنوان مرغوب ترین چای شناخته شده حاوی رنگ و اسانس است.

خوب است بدانید چای در سه فصل بهار و تابستان و پاییز چیده می شود.

هر چه از بهار به فصل زمستان نزدیک تر شویم، قسمت های چوبی برگ بیشتر و از کیفیت چای کاسته می شود.

مرغوب ترین و خوش عطر ترین چای، مربوط به چای بهاره است.

تا حد امکان از مصرف چای عطری اجتناب کنید، چرا که مواد طعم دهنده موجود در این محصولات شیمیایی و به دلیل آن که مصرف این نوشیدنی طی روز زیاد است، مواد سنتزی بیشتری وارد بدن شده و تهدید کننده سلامت می شود.

با وجود این که امروزه چای معمولی به‌ عنوان یک نوشیدنی گرم با مصرف بسیار گسترده رو به ‌روست، ولی باید در نظر داشت که چای علاوه بر خوراکی بودن به‌ عنوان یک گیاه دارویی با اهمیت، دارای خواص متعددی است.

با توجه به ‌قدمت شناخت چای توسط بشر و مصرف بسیار زیاد آن، هزاران تحقیق وسیع بر روی آن صورت گرفته که نشان دهنده‌ی اهمیت این گیاه با ارزش است.

تا کنون 51 اثر مختلف از چای گزارش شده که مهم ترین این خواص عبارت‌اند از: ضد‌ درد، ضد آمیب، ضد آلزایمر (ضد فراموشی)، ضد آرتریت ، ضد تصلب شرابین، ضد باکتری، ضد سرطان ، ضد افسردگی، ضد قند خون ، ضد التهاب، ضد جهش ژنی، ضد نیتروزآمین، ضد اکسیدان ، ضد اسپاسم، ضد ویروس، قابض، مقوی قلب، محرک سیستم عصبی مرکزی، ادرار آور، محافظ کبد ، کاهنده‌ی پرفشاری خون ، محرک قدرت ایمنی بدن، کاهش دهنده‌‌ی چربی خون، کاهش دهنده‌ی تری گلیسریدها و محرک مجاری تنفسی.

خواص مذکور بین چای سبز و معمولی مشترک بوده و بسته به درصد مواد موجود در آن ها ممکن است در قدرت اثر آن‌ها تفاوت وجود داشته باشد.

 

 

تهیه چای سیاه

 

آبی که به چای سیاه افزوده می‌شود باید در دمای جوش باشد، به استثنای چای‌های مرغوب‌تر که در آنها دمای پایین‌تری توصیه می‌شود.

این می‌تواند تأثیر فراوانی بر طعم نهایی نوع چای مصرفی داشته باشد.

یکی از معمول‌ترین اشتباهات زمانی رخ می‌دهد که چای سیاه با استفاده از آبی با درجه حرارت پایین دم شود.

چون نقطه جوش آب با افزایش ارتفاع زمین کاهش می‌یابد، درست دم کردن چای سیاه در نقاط کوهستانی بیشتر با مشکل مواجه‌است.

همچنین توصیه می‌شود که قوری چای پیش از دم کردن آن گرم شده باشد که این کار را می‌توان به سادگی با افزودن مقداری آب جوش در آن و کمی گرداندن در آن پیش ازخالی کردن آن، انجام داد.

 

 

واقعیت های تلخ درمورد چای

 

* بوته چاي جزء معدود گياهاني است که به دليل وجود سموم فراوان در بافت آن، در طبيعت هيچ آفت جدي به جز انسان ندارد! مزارع اين گياه نياز به سمپاشي ندارند و هيچ چرنده، پرنده، حشره و ... به آن نزديک نميشود.
اگر در بين علوفه چهارپايان (هر نوع که باشند) حتي کمي برگ چاي باشد، حيوان به محض جويدن آنها را از دهانش بيرون ميريزد!

* در بسياري از مناطق کشاورزي، براي آنکه احشام و ساير حيوانات به مزارع و کشتزارهاي مختلف نزديک نشده و زراعت را خراب نکنند، اطراف آنها را بوته چاي ميکارند. حيوانات با مشاهده بوته چاي به مزرعه نزديک نميشوند!

* موادي که در اصطلاح علم شيمي ساختار مولکولي حلقوي دارند (مواد آروماتيک) سرطان زا هستند.
«پلي فنول» يکي از مواد آروماتيک است که چاي هم اين ماده را دارد. فنول چيست؟
فنول يک ماده داراي ترکيبات حلقوي است که بر روي پوست، کبد و سيستم گوارش اثرات نامطلوبي مي گذارد.
جالب اينجاست که قريب به اتفاق مواد معطر شيميائي که در کارخانجات به چاي اضافه ميکنند هم جزء مواد آروماتيک و سرطان زا هستند.

* مصرف چاي (خصوصاً پس از غذا) جلوي جذب آهن معدني موجود در غذاها توسط بدن را ميگيرد که در نتيجه منجر به بروز بيماري کم خوني مزمن در مصرف کنندگان ميشود.
چاي داراي ترکيباتي به ‌نام تانن است که مزه‌ي تلخ چاي را ايجاد مي کند. تانن‌ها با آهن ايجاد رسوب مي‌ نمايند و اين رسوب به دليل درشتي ملکول و سنگيني، غير قابل جذب توسط بدن است.
لذا در صورتي که غذاي مصرفي داراي آهن بوده و بلافاصله بعد از آن چاي مصرف شود، از جذب آهن آن جلوگيري مي کند.

* همانگونه که گفته شد چاي داراي ماده اي است به نام تانن.
اين ماده بسيار مدر است و به همين خاطر مايعات بدن را دفع کرده و پلاسما غليظ ميشود.
آنزيم ها در پلاسماي غليظ نمي تواند فعاليت کنند و به همين خاطر مواد زائد در بدن انبار شده و موجب بيماريهاي گوناگون مي شود.
ضمناً تانن موجب فعاليت بيش از حد سلول هاي اپي تليال کليه شده و کليه را به مرور از کار مي اندازد.

* گياه چاي داراي ماده اي است به نام اگزاليک اسيد، که مسموم کننده بوده و اختلالات متابوليسمي ايجاد مي کند. اين ماده در کليه رسوب کرده و سنگ هاي کليوي اگزاليک را موجب مي شود.

* مصرف زياد چاي دندانها را لك دار و سياه مي كند.

* چاي ترشح اسيد معده را تحريك مي كند و همچنين به دليل ماهيت اسيدي خود، در بروز زخم معده مؤثر است.

* در هر فنجان چاي بين 60 تا 75 ميلي گرم «کافئين» وجود دارد که LDL خون را افزايش مي دهد و عاملي مي شود براي انفارکتوس هاي قلبي و مغزي، ولي البته آرام بخش است و در دراز مدت اعتياد ايجاد مي کند!

* به دليل وجود مقدار زيادي از ماده کافئين در چاي، براى عده اى باعث تحريك اعصاب و يا تپش قلب ميشود. همچنين نوشيدن چاى پررنگ براى خانم ها احتمال ابتلا به سرطان سينه را افزايش مى دهد.

* ماده آرام بخش ديگري در چاي وجود دارد به نام «تئين» که محرک سيستم اعصاب سمپاتيک است و موجب افزايش ترشح آدرنالين مي شود.
تئين موجب کاهش مقدار منيزيم داخل سلولها مي شود.
منيزيم ماده اي است که در سلول قرار دارد تا با انواع سرطان ها مبارزه کند و با نوشيدن چاي اين ماده مفيد از بدن خارج مي شود.

* اگر دقت کنيد قريب به اتفاق مواد سمي در طبيعت داراي طعم تلخ ميباشند.
شايد پروردگار مهربان با اينگونه خلقت خواسته است به موجودات هشدار دهد که چه موادي خوراکي نيستند و بايد از آنها پرهيز کنند.
چاي يکي از تلخ ترين گياهان موجود در طبيعت است که البته با روشهاي مختلف سعي در کاهش اين تلخي و صد البته عادت دادن ذائقه مردم به آن دارند.

* همه اينها که گفته شد براي چاي سبز که خشک شده سريع برگ سبز چاي ميباشد صادق است.
چاي سياه که دمکرده مضرتري از چاي سبز است با انبار کردن برگ سبز چاي در مکانهاي گرم، پوسيده شدن و تخمير اين برگها، تغيير رنگ آنها به قهوه اي و سياه، سپس خشک کردن اين برگهاي پوسيده بدست مي آيد!

* بدتر از چاي سبز و چاي سياه، چاي هاي جديد طعم داري هستند که داراي اسانسهاي شيميائي مختلف بوده و تمامي مضرات دو نوع چاي قبلي را دارند بعلاوه مضرات مواد شيميائي عطري و طعم دهنده هاي مصنوعي!

* يکي از موارد مرسوم در جامعه ما، مصرف بسياري از نوشيدنيها در ليوانهاي يکبار مصرف پلاستيکي است.
اين ظروف به خصوص در مجاورت با نوشيدني هاي داغ به سرعت مواد فوق العاده سمي و خطرناک نفتي را آزاد ميکنند.
براي امتحان ميتوانيد در يکي از اين ليوانها چاي داغ بريزيد و چند دقيقه اي کنار بگذاريد تا سرد شود.
خواهيد ديد که پرده اي از مواد نفتي روي آن مي بندد!

*در انواع چاي هاي بسته اي ،ضايعات/ته مانده هاي چاي که قابل ارائه به شکل عادي نيستند در بسته هاي کاغذي که براي جلوگيري از وارفتن آنها در آب جوش، پروسه هاي شيميائي مختلفي روي آنها انجام شده و آغشته به انواع مواد مضر هستند قرار ميگيرند.
پاره اي از مواد شيميائي موجود در کاغذ مذکور در آب جوش حل شده و وارد بدن مصرف کننده ميشوند!

* ابو علي سينا (نابغه طب اسلامي) در طب سنتي از چاي به عنوان ماده پست غذائي نام ميبرد و از آن فقط براي مصارف درماني در شرايط خاص استفاده ميكرده است.

*بوته چاي يکي از بهترين گياهاني است که ميتواند هوا را از انواع آلودگيها پاک کرده و حجم زيادي اکسيژن توليد کند.
دليل آنکه هواي مزارع چاي بسيار مطبوع است نيز همين واقعيت ميباشد.
در حقيقت بشر امروز اگر عاقلانه فکر کند بايد به جاي خوردن برگهاي چاي، بوته آن را به عنوان يک تصفيه کننده عالي هوا در سرتاسر معابر شهرها بکارد.
شايد يک دليل ديگر براي آنکه مصرف خوراکي چاي مضر است همين باشد که اين گياه سموم موجود در هوا را به خود جذب ميکند!
همچنين به دليل اينکه گياه چاي اسيدي است، ماده ضد عفوني کننده خوبي ميباشد.
لذا براي شستشوي چشم هاي عفوني و لثه هاي عفوني مفيد است.
در طب سنتي براي درمان چشم عفوني شده نوزادان در عوض انواع و اقسام داروهاي شيميائي و آنتي بيوتيک هاي داراي اثرات مضر جانبي فراوان، با استفاده از آب جوشانده چاي چشم نوزاد را طي چند نوبت شستشو ميدهند.

 

 

توضیح چای  گیاهی

 

در بین چای ها خصوصا برای ما ایرانی ها بطورکلی می توان گفت نوشیدن چای معمولی طرفداران زیادی دارد.

اما به جز چای معمولی چای های گیاهی دیگری هم هستند که جنبه دارویی دارند و خواص آنها درمان بیماری های متعددی را موجب می شوند.