***عرشیان گمنام***

به عشق تو قلم خواهم زد 

به عشق تو نفس میکشم

به عشق تو زندگی میکنم 

به عشق تو مبارزه میکنم

درراه تو شهید خواهم شد

عمو علی رضا جان من هنوز منتظرم

من تورا خیلی دوس دارم عموی عزیزم همیشه در قلب منی 

   بعد از نثار جان، برایش یک نام مانده بود

                                                     رضا به آن هم نشد؛

                                                          شهید گمنام

                                                       فرزند روح الله

وی شانه ات اگر نشد

روی شانه تابوت چوبی ات

تاب میدهی مرا

بابا..

شهیدم وقتی به تو می اندیشم متاسف میشوم که عرق شرم بروی جبینم می غلطد زیرا که هرروز از مسیر تو فاصله میگیرم.....

تا وقتی بودن و تاوقتی سرباز بودن ،کسی بهشون احترام نمیذاشت ،کسی قدرشونو نمیدونست ،پس همون بهتر که گمنام باشن