سيد رضى
سال 359 هجرى قمرى بود، در خانواده ((حسين بن احمد)) كودكى چشم به جهان گشود، كه او را محمد نامگذارى كردند.
محمد از كودكى براى آموختن علوم، بسيار حريص و علاقمند بود.
او نه سال داشت، كه در كلاس درس ((علم نحو)) شركت مىكرد، روزى در كلاس، به سؤال استادش، پاسخ مهم و غير منتظرهاى داد، به طورى كه همه شاگردان كلاس متعجب گرديدند.
محمد ده ساله بود، كه سرودن شعر را آغاز كرد . در هفده سالگى به تدريس و تأليف كتاب پرداخت و در سن بيست سالگى، در تمام علوم زمان خود، استاد و صاحب نظر گرديد . محمد بعدها به سيد رضى معروف شد .
او پانزده جلد كتاب، تأليف و تصنيف نمود، كه معروفترين آنها، كتاب عظيم نهج البلاغه بود. اين كتاب هنوز هم مورد استفاده همگان مىباشد، و براى فهميدن معانى عميق و بلند آن، در شام، مصر، لبنان، عراق و ايران دهها جلد كتاب، شرح و تفسير نوشته شده است .
معروفترين و مشروحترين شرح كتاب عظيم ((نهج البلاغه)) شرحى است، كه ((ابن ابى الحديد)) آن را در بيست جلد تأليف كرده و در لبنان چاپ شده و تعداد صفحههاى اين بيست جلد كتاب از ششهزار و پانصد صفحه تجاوز مىكند