پاورچین...پاورچین...

گفتم: خدا آخه این همه سختی؟ چرا؟
گفت: «انَّ مع العسر یسرا»
"قطعا به دنبال هر سختی، آسانی است.(انشراح/6)
*
گفتم: واقعا؟!
گفت: «فإنَّ مع العسر یسرا»
حتما به دنبال هر سختی، آسانی است.(انشراح/7)
♥•٠·
گویند روزی ماهیان دریا جلسه ای تشکیل دادند و گفتند:
ما سالها است این حکایت را می شنویم که آب مایه حیات است .
اما هرگز آب را ندیده ایم .
اخیرا شنیده ایم در فلان نقطه از دریا، ماهی دانائی که آب را دیده ،
زندگی می کند. پس باید نزد او برویم تا آب را به ما نشان دهد.
هنگامی که ماهیان به او رسیدند، از او خواستند آب را به آنها بنمایاند.

ماهی دانا گفت : شما چیزی غیر از آب به من نشان دهید تا من آب را به شما نشان دهم .

این مثلی است برای کسانی که قائل به مبداء و معاد نیستند و می گویند:
اگر خدائی هست ، پس چرا او را نمی بینیم ؟
غافل از اینکه خالق جهان همه جا هست .چشم بصیرت می خواهد
تا به آثار او بنگرد و خالق جهان را در هر چیز مشاهده نماید.
چنانکه امیرمؤ منان فرمود:
ما راءیت شیئا الا و راءیت الله قبله و بعده و معه
هیچ چیزی را ندیدم مگر اینکه قبل از آن و بعد از آن و با آن خدا را دیدم .
سالها دل طلب جام جم از ما می کرد
و نحن اقرب الیه من حبل الورید
خدا از رگ گردن به انسان نزدیکتر است .دوست نزدیکتر از من به من است
شخصی از امام صادق علیه السلام پرسید:
اءرایت الله حین عبدته ؟ آیا خدائی را که می پرستی می بینی ؟
فرمود: انی لم اعبد ربا لم اره
من خدائی را که نبینم عبادت نمی کنم .
پرسید: چگونه او را می بینی ؟
فرمود: چشمها او را نمی بیند، لکن قلبها او را می بیند

حدیث داریم از امیرالمومنین:
"هركس به خاطر خدای سبحان از چیزی بگذرد ، خداوند بهتر از آن را به اوخواهد داد ." (غرر الحكم ودرر الكلم، ص 22)

◥ کُـن‌کـور ◣ :
✔ یعنی آدم‌های 18 - 19 ساله را از زندگـے کور کن
✔ و زندگی‌شان را محدود کن به 235 تست ناقابل !

امّا کسی نمی‌فهمد در میان ریاضی و فیزیک آنچه قابل است تویــے ؛
تویی که 【 بِیُمنِهِ رُزِقَ الوَری 】 ...!

■ چه فایده که دینی را صد بزنیم و نمازمان بی‌حس نیاز باشد؟‌
■ عربی را محدود کنیم به تست،
■ و قرآن را هم به طاقچه‌ی قدیمی خانه مادربزرگ...‌

اسمش را دُرست گذاشته اند : کُن‌کور!
✿
کاش! تــو را مثل درس‌های کُن‌کور،
آن قدر مرور می‌کردیم
تا باورمان می‌شد که 【 خواهــے آمد ... 】 !

♥♥●•٠·˙
✜ یا اباصـــالح المهـــدے ؛ ادرکنـــے ...

اینجا : حـــرم حضــرت امام حسین(ع) اســـت 
بهشـــت روی زمیــــن ...
کـیا دلــشون میخواست الان اینجــا بودنــد ؟
♥•٠·
و لا جعله الله آخر العهد منا لزیارتكم 
السلام علیك یا غریب كربلاء 
السلام علیك یاذبیح كربلاء

ایـن دلِ انســـان اســت. . . .
کـه او را سـعادتمنـد و ثــروتمنـد مـی کنـد ،

انـسان بـا آنچـه که هســت ثــروتمنـد اسـت ،
نـه بـا آنچـه کـه دارد. . . .
♡❤

من تازه این پست رو دیدم. واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم. دستتون درد نکنه.

برای مادران شهدا که تا ابد مدیونشون هستیم
♡❤
چن ساله با داغ دلت می سوزی
چن ساله چشمات و به در می دوزی
با چه امیدی پشت در می شینی
می خوای بازم جوون تو ببینی
آرزوهای آسمونیتم رفت
فقط جوونت نه! جوونیتم رفت!

♡❤
لطفا نگید طولانیه ... بخونید یا لااقل پست مجدد کنید اددلیستتون بخونن.

می‌گفت:
زمانی بود که امام گفته بود "هر که می تواند باید به جبهه برود"، فرزند اولم در جبهه بود ، پسر کوچک‌‌ترم آمد تا اجازه حضور در جبهه را بگیرد. به او گفتم فعلا برادرت هست، تو تکلیفی نداری. هر چه اصرار کرد اجازه ندادم، 

صبح وقتی نماز صبح را خواندیم، به او گفتم برو خواهرت را هم بیدار کن تا نمازش قضا نشود. 
گفت لازم نیست خواهرم نماز بخواند!
با تعجب پرسیدم چرا؟ 
گفت وقتی ما خوانده‌ایم او دیگر تکلیفی ندارد. 
گفتم این چه حرفی است که می‌زنی؟
پاسخ عجیبی داد. گفت: شما می‌گویی برادرت جبهه هست و تو تکلیفی نداری، من حرف شما را تکرار می‌کنم. او باید تکلیف خودش را انجام دهد و هم من وظیفه خودم را.

در برابر این استدلال زیبای پسرم، حرفی برای گفتن نداشتم. اجازه دادم تا به جبهه برود. مدتی بعد عازم شد، اما به محض آنکه به اهواز رسید، خبر شهادت برادر بزرگترش را به او دادند، گفتند برو معراج شهدا و پیکر برادرت را تحویل بگیر. 
گفت من آمده‌ام اینجا برای جنگ. مردم ما آنقدر معرفت دارند که پیکر برادرم را به خانواده‌ام برسانند و با عزت تشییع کنند. 

از همان جا به جبهه رفت و درست همان روزی که مراسم چهلم پسر بزرگم را برگزار می‌کردیم، خبر شهادت او را هم شنیدم. 
وقتی پیکرش را آوردند، به من نشان نمی‌دادند، اما وقتی داخل قبر قرارش دادند، گفتم من باید بچه‌ام را ببینم، کارش دارم.
رفتم، بندهای کفن را باز کردم و یک شاخه گل روی سینه‌اش گذاشتم. گفتم پسرم، الان که دفن می‌شوی، میهمان اهل بیت خواهی شد؛ من به تو اجازه دادم که بروی و به این درجه برسی، مدیون مادرت هستی اگر این شاخه گل را از طرف من به حضرت زهرا(س) هدیه نکنی...»