وقتی میخای با یکی دوست باشی، کدوم یکی از اینا برات بیشتر اهمیت داره؟

دوستان محترم؛

شما برای انتخاب دوست، چه معیارهایی دارید؟

سلام. سؤال جالبی پرسیدین

از نگاهِ من، موارد زیر برام اهمیت داره و افراد رو به هم جذب میکنه:

1- تیپش: طرف از این لباسای لات و لوتی نداشته باشه!!!!!

2- چهرش: خب همه دنبال زیبایی هستن دیگه!!!!خخخخ

3- اندامش: از اینایی که میرن باشگاه، غول پیکر میشن نباشه!!!!!!

4- اخلاقش: خشک نباشه که آدم نتونه باهاش یه شوخی بکنه و بترسه ازش. (این یه عامل حیاتیه به نظرم!!!!!)

6- معرفتش: این هم خیلی مهمّه. خوبه دوستای آدم باوفا و بامرام و بامعرفت باشن. نه اینکه فقط موقع جزوه گرفتن،آدم رو بشناسن. این مورد متأسفانه کم دیده میشه. مخصوصاً توی پسرا!

10- خوش روییش: آدم نگاه طرف بکنه، دلش باز بشه!!!!!خخخخ

امّا نکته اینجاس که برای هر فرد، یه فاکتور بر فاکتور دیگه میچَربه. مثلاً ممکنه یه نفر چهره و اندام خوبی نداشته باشه ولی اینقد مهربون و خوش برخورد باشه که آدم کِیف کنه. یا ممکنه کسی خوشگل باشه،ولی بداخلاق. خب این آدم مفت نمی ارزه به نظرم!!!!!!

باز از بین موارد بالا اگه خواسته باشم، انتخابامو محدود کنم، میگم که 4 و 6 و 10 از همه مهمتره.

مواردی مثل: وضع مالی و شهرت و از این حرفا که اصلاً جایی برای بحث نداره.

سلام و احترام خدمت شما؛

حالا چند تا دوست با این مشخصاتی که گفتین دارید؟ 

اوّل باید پرسید: اصلاً دوست کیه؟ چیه؟ چه تعریفی ازش داریم؟

من همییییییییشه این حرفو زدم که دوست، رفیق، هم کلاسی، هم دانشگاهی، پسرهمسایه و از این قبیل، بینشون فرقای اساسی هست. به هر کسی من نمیگم دوست. هر کسی لایق حتی همون کلمه "دوست" هم نیس. گرچه ممکنه اونا رو برحسب عادت "دوست" خطاب کنم ولی در ذهنم اصلاً اونا رو لیاقت دوستی نمیدونم. اونا رو فقط یه آشنا میدونم.

دوست آنست که گیرَد دست دوست / در پریشان حالی و درماندگی

(اینها همه نظرات و تفکرات و عقاید منه. یه دفه نگید که داره چرت و پرت میگه!!!)

تازه دوستی، سطح بندی داره، مرحله آخر همون رفاقته.(عینِ فناء فی الله!!!)

حالا تعدادش:

اینکه چندتا از این دوستای سطح پایین(از نظر شدّت رفاقت) دارم، اوووووووووه تا دلتون بخواد. بدرد آدم هم نمیخورن. فقط تا جزوه میخوان و از این مدل کارا.  تا کار داریم رفیقتیم / دنبال بند کیفتیم.

ولی از اون باحالا که حاضرم هر کاری هم از دستم برمیاد براشون بکنم و خیلی خیلی هم از ته دل دوسِشون دارم، شاید به تعداد انگشتان یک دست هم نرسه.

اصلاً به بعضیا باید توصیه کرد که کتابایی رو که در خصوص"دوست" و "دوستی" و "آیین دوست یابی" نوشته شده، حتماً بخونن.

متأسفانه همینطوره!

جالبش هم اینه که همه، همینو میگن!!! 

هر کسی حق رو به خودش میده و میگه من که توی دوستی کم نذاشتم.. این بقیه هستن که دارن از دوستی با من سوء استفاده میکنن!! بقیه، مشکل دارن نه من! 

آخر سرش هم ما نفهمیدیم واقعاً کی راست میگه!؟!؟

دوستیهامون ابزاری شده!

خیلی کم هستن افرادی که واقعاً و بدون هیچ چشمداشتی، یکی رو دوست داشته باشن...

خیلی بده که تا وقتی یک نفر به دردمون میخوره، باهاش دوست باشیم؛ اون رو ابزار و وسیله ای ببینیم برای رسیدن به اهداف خودمون...

از آدما پِلّه درست کنیم برای بالا رفتن خودمون...

احسنت. دقیقاً همین طوره. حرفاتون رو کاملاً قبول دارم.

نباید یک طرفه به قاضی رفت. هر چه برای خود میپسندیم، برای دیگران هم باید بپسندیم.

ولی حیف نمیشه یه چیزایی رو اینجا تعریف کنم. چون ممکنه احساس بشه که من فقط خودمو خوب و بی عیب و برحق دارم و بقیه رو معیوب!!!! درحالیکه من هم آدم مؤمنِ علیه السّلامی نیستم.

فقط یه مثال کوچیک: یادمه دقیقاً روز قبل از یه امتحان پایان ترم، یکی از بچه ها از من خواست، امتحان روز بعد رو برم بهش یاد بدم-از همون اول تا آخر- از خودم گذشتم و رفتم خونشون. تا اواخر شب بهش یاد دادم و دیروقت برگشتم خونه. نتیجه این شد که، نُمرَم شد 12 بخاطر اینکه سر جلسه بدجور مریض شدم. امتحانو افتضاح دادم. در حدّ تیم ملّی

البته مقصّر هم خودم بودم با اینکه خودمو میشناختم نباید شبِ امتحانی به حرف میکردم. آدم شب امتحان توی خونه خودش باشه خیالش راحت تره(البته من اینجوریم!!!) ولی گفتم عیبی نداره. ثواب داره به طرف درس یاد بدی و اون هم امتحانشو خوب بده. از چشم خدا که پنهان نیس.

فک کنم اون هم خواست با پول، درس دادنِ منو جبران کنه. که اصلاً زیر بار نرفتم. گفتم فقط بخاطر خدا اومدم و بس...

ولی باز خدا رو شکر که این، آدمِ قدرشناسی بود!

به قول شما، "خیلی بده که تا وقتی یک نفر به دردمون میخوره، باهاش دوست باشیم".

البته شاید بگین که دارم به خودم حق میدم و بقیه رو مقصّر میدونم! نمیدونم والّا! ولی هر چی فک میکنم، میبینم خیلی جاها بوده که از خودم گذشتم، ولی نوبت خودم که شده همه عقب کشیدن. باز هم خدا رو شکرت.

چی بگم والله!

یه وقتایی هم تقصیر خودمونه..افراط و تفریط میکنیم..

یه بار برای همیشه، باید بشینیم یه چارچوبی رو برای خودمون تعریف کنیم..

آدما فرق دارن..یه عده، انقدر بزرگ هستن که اصلاً از دیگران توقعی ندارن و بدون هیچ چشمداشتی هر کاری از دستشون بر بیاد برای بقیه انجام میدن؛ میگن ما با خدا معامله میکنیم..

خوب خوش به حال اینا، که وقتی در قبال خوبیشون، خوبی نمیبینن یا حتی بدی و قدرنشناسی میبینن، انگار نه انگار.. البته این دسته خیلی کم هستن.. من یه دونه از این دوستها دارم. 

یه عده، اهل حساب و کتاب و دو دوتا، چهار تا هستن.. میگن: خوبی کردم، باید خوبی کنه.. و گرنه، از خوبی خودشون پشیمون میشن.. اکثراً این طور هستن..

اینا باید بشینن سنگهاشون رو با خودشون وا بکنن که تا چقدر باید به بقیه خوبی کنن که اگه طرف براشون جبران نکرد، سرخورده و ناراحت نشن.. به نظر من خیلی مسأله مهمی هستش..

وگرنه به وادی افراط و تفریط می افتن و نسبت به بقیه، بدگمان میشن..

میگن با دوستت نه انقد دوست شو که شاید یه روز دشمنت بشه و با دشمنت نه انقد دشمن شو که شاید روزی، دوستت بشه.. (فکر کنم حدیثه)

هر چیزی اندازه داره..جا داره..حتی خوبی به دیگران.

من که حاضر نیستم وقتی خودم امتحان دارم، برای کسی دیگه وقت بزارم، چون یه درصد هم احتمال این رو بدم که ممکنه از درس خودم بیفتم، برام کافیه..شوخی نداریم که.. 

اصلاً هم با کسی رودروایسی ندارم..بعضیها بدعادت هستن و یه جورایی میخان سربار بقیه باشن.. من دیدم طرف اومده از من کمک خواسته، بعدش فهمیدم اوههههههههههههه از خیلی های دیگه هم کمک خواسته بوده..

مثل بعضی از این گداهای خیابونی که آخرش میفهمی طرف میلیاردره...

خیلی حرف هست..پُست طولانی شد.

مدیرمحترم

صداقت که اهم موضوع هستش روجاانداختید.

چند تا تصویر مرتبط با پستایِ بالای خودم! (خطاب به خودم هم هست)

درسته که خوبه به خاطر کاری که برای دیگران انجام میدیم انتظار جبران نداشته باشیم، اما جوونمردی هم خوب چیزیه. 

 کسی که از مخلوق تشکر نکنه، از خالق هم تشکر نخواهد کرد.

باعث دلسردی دیگران نشیم..لطفاً فکر نکنیم که دیگران در قبال ما وظیفه ای دارن و ما فقط طلبکاریم!

و فکر هم نکنیم اگه به کسی خوبی کردیم باید تا آخر عمرش نوکر ما باشه...

رابطه دو طرفه باشه، خوبه..

البته بحث ایثار و از خودگذشتگی و اینا، جای خودش رو داره..

کلاً هر چیزی سرِ جای خودش خوبه...

سلام؛

البته اون عکس پُست اول بهانه بوده برای ایجاد این تایپک تا در اون درباره معیارهای انتخاب دوست، بحث کنیم.

ممنون از تذکر شما.

من به گزینه 4 رای میدم.

ممنون از حضورتون.

اما به نظرتون اخلاق تنها کافیه؟

یه وقتایی بعضیها با همین خوش اخلاقی، جلو میان و به آدم ضربه میزنن و میرن!

بستگی دارد شما کدوم نوع جنس را میگیدشوخی کردم ،ولی کلا من اگر کسی قلبم قبولش کند را برای دوستی انتخاب می کنم

سلام خدمت آقای رضایی گُل؛ 

قلبتون چه طوری یک نفر رو قبول میکنه؟ 

حتماً یه معیارهایی هست که یکی به دلتون میشینه و یکی دیگه نه! 

تا حالا شده قلبتون اشتباه کنه؟ با یک نفر دوست شین و بعدش پشیمون بشین و ازش جدا بشین؟