حدیث شماره 23: «پاداش عبادت حقيقى خداوند‏‏‏‏»

ببخشید اگه احیاناً جملات تکراری به کار بُردم.

كساني كه عبادت واقعي انجام مي دهند هرگز به عمق پاداش نمي انديشند و فقط در پي رضاي خداوند هستند و اين خداوند است كه خود براي ايشان عمق پاداش را در نظر مي گيرد. عبادت حقيقي خود چنان لذتي دارد و انسان را به چنان درجاتي خواهد رساند كه از صدها جايزه و پاداش برتر است. آنچنان كه از احاديث و كتب بر مي آيد انسانهاي عابد و در يك كلام عابد واقعي مي توانند با چشم برزخي تمامي عالم معنا را ببينند پس چه چيز از اين بالاتر! ايشان هرروز از روزهاي گذشته پيشرفته تر مي شوند پس چه نياز به پاداش دنيوي و تنها آرزويشان مصاحبت با حصرت ولي عصر و مجاورت با ائمه در عالم بالا و معنا مي باشد. انسانهاي عابد به خيلي از چيزهايي دست پيدا مي كنند كه من نوعي صدها سال آرزوي آنرا داشته باشم تحقق نخواهد يافت.

از جمله پاداشها طي الارض يا طي طريق يعني طي كردن مسافتي با بستن يك لحظه چشم.   مصاحبت با حضرت ولي عصر عج و حضرت خضر و چنين بزرگاني. آلوده نشدن به گناهان دنيوي با خواست خدا. ديدن باطن افراد و يا باطن امور. نفس حق داشتن يعني هرچه بگويند همان مي شود. اينها موارد كوچكي است از هزاران نعمت الهي كه من حقير عقلم بيشتر از اين نمي كشد....... انشاله بتوانيم به گوشه اي از پاداشهاي حقيقی دست پيدا كنيم....

ضمن عرض سلام و ادب و تشکّر ویژه از دوستانی که ما را همراهی نمودند.

امتیازات مشارکت‌کنندگان در این بحث به شرح زیر می‌باشد: