دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است،

شیشه ی بشکسته راپیوندکردن مشکل است،

کوه را با آن بزرگی می توان هموار کرد،

حرف ناهموار را هموار کردن مشکل است

صائب تبریزی

تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر است

طالع مگو که چشمه خورشید خاورست

شهریار

امام زين العابدين علیه السلام:

«كُلُّ عَينٍ ساهِرةٌ يَومَ القِيامةِ إلّا ثلاثَ عُيونٍ: عَينٌ سَهِرَت في سَبيلِ اللّهِ، وعينٌ غَضَّت عَن مَحارمِ اللّهِ، وعَينٌ فاضَت مِن خَشية اللّهِ؛»
«تمام چشمها در روز قيامت گريان و چون چشمه روانند مگر سه چشم: چشم بيدارى كشيده در راه خدا و چشم فروهشته از حرام هاى الهى و چشم اشك بار از ترس خدا.»

الكافي: ج ۲ ص ۸۰ ح ۲ /  چشم تماشا: ج1 ص144.

اگر در دیده ی مجنون نشینی        به غیر از خوبی لیلی نبینی

وحشی بافقی

یافتم روشندلی، از گریه های نیمه شب       خاطری چون صبح دارم، از صفای نیمه شب

رهی معیری

با عقل، آب عشق به يک جو نمي رود         بيچاره من که ساخته از آب و آتشم
شهريار

من شاخه خشکم تو بیا برگ و برم ده

با زمزمه عاطفه هایت ثمرم ده

فریبا آتش

هر نا کس و کس مي کند آزار دل من      با آنکه به گيتي سر آزار کسم نيست
مشفق کاشاني

تو نیکی کن به مسکین و تهیدست

که نیکی خود سبب گردد دعا را

پروین اعتصامی

الفبای دلت را دوست دارم        همین حالا برایم نامه بنویس

محمد رضا مهدی زاده

سایه ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان

که من این خانه به سودای تو ویران کردم

پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:

الرَّفقُ یُمنٌ وَ الخُرقُ شُؤمٌ.

مدارا نمودن مایه ی برکت و درشتی کردن مایه ی شومی است.

جهاد النفس، ح 269

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد

بیچاره دلم در غم بسیار افتاد

بسیار فتاده بود،هم در غم عشق

اما نه چنین زار که این بار افتاد

ابوسعید ابوالخیر

امام صادق علیه السّلام فرمودند:

كُلُوا اللَّحمَ في كُلِّ اُسبوعٍ ، ولا تُعَوِّدوهُ أنفُسَكُم وأولادَكُم ؛ فَإِنَّ لَهُ ضَراوَةً كَضَراوَةِ الخَمرِ ، ولا تَمنَعوهُم فَوقَ الأَربَعينَ يَوماً ؛ فَإِنَّهُ يُسيءُ أخلاقَهُم .

در هر هفته ، يك بار گوشت بخوريد و خود و فرزندانتان را بدان عادت ندهيد ؛ زيرا موجب اعتيادى همچون اعتياد به شراب مى گردد . نيز آنان را بيش از چهل روز ، از آن محروم مداريد ؛ چرا كه آنان را بدخوى مى كند .

الاُصول الستّة عشر ، صفحه 12 عن زيد الزرّاد دانش نامه احاديث پزشكي: 2 / 126

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد 

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

مولانا