تا کوس اَنَاالحق بزنى، خودخواهى

در سرّ هویّتش تو ناآگاهى

بَـــــردار حجــاب خویشتن از سر راه

با بودن آن، هنوز اندر راهى

حضرت امام خمینی(ره)

یاد وصال می کنم، دیده پر آب می شود       شرح فراق می کنم، سینه کباب می شود

 دنيا به روي سينه ي من دست رد گذاشت

بر هر چه آرزو به دلم بود سد گذاشت

☆ ميثم اماني ☆

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو
پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو
ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

وفا نکردی و کردم، جفا ندیدی و دیدم       شکستی و نشکستم، بریدی و نبریدم

مهرداد اوستا

من شاخه ی خشکم تو بیا برگ و برم ده       با زمزمه ی عاطفه هایت ثمرم ده

فریبا آتش

همصحبت تنهایی من باز کجایی؟!
امروز خرابم، نکند دیر بیایی!؟

من عاشق چشمان یکی دلبر ظالم
جز عشق نکردم بخدا هیچ خطایی

یک نعره مستانه ز جایی نشنیدیم
ویران شود این شهر که میخوانه ندارد

دل تمنا می کند تا من بسازم خانه ای 
                              عاشقان کی خانه دارند دل مگر دیوانه ای؟
    دلا دیشب چه می کردی تو در کوی حبیب من 
                         الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من؟
    دیوانه دلی خفته در این خلوت خاموش
                      او زاده ی غم بود زغم های جهان گشت فراموش
     دارم برات شعر می خونم شاید به یادم بمونی
                         فقط یه چیز ازت می خوام همیشه عاشق بمونی 
     دامن شادی چو غم آسان نمی آید به دست 
                              پسته را خون می شود دل تا لبی خندان کند
    دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است 
                            شیشه ی بشکسته را پیوند کردن مشکل است 
    دل می رود ز دستم صاحب دلان خدا را 
                                     دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا 

آنهمه شوکت و ناموس شهان آخر کار

چند سطریست که برصفحه دفتر گذرد

عاقبت جمع شود در دو سه خط از بد و نیک

آنچه یک عمر به دارا و سکندر گذرد

در شهر تو میخانه زیاد است، ولی من...
شوریده و دیوانه زیاد است، ولی من...

جمعیتی اطراف تو سرگرم طوافند
بر گِرد تو پروانه زیاد است، ولی من...

شیرینی و لیلایی و عذرایی و ویسی
از عشق تو افسانه زیاد است، ولی من...

بگذار که بغض تو بماند که بماند
هر چند تو را شانه زیاد است، ولی من...

این شعر پر از "من" شده؛ گفتی عوضش کن
باشد! "من" بیگانه زیاد است، ولی من...

نه من به سیلی خود سرخ میکنم رخ و بس
بــه بـزم مـا رخـی از بـاده ارغـوانـی نـیـسـت

 ترا که هر چه مراد است در جهان داری

چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

☆ حافظ ☆

 مذهب زنده دلان خواب پریشانی نیست

از همین خاک جهان دگری ساختن است

اقبال لاهوری