امام علی علیه السّلام فرمودند:
... لَمْ يَكُنْ لِأَحَدٍ فِىَّ مَهْمَزٌ وَ لالِقائلٍ فِىَّ مَغْمَزٌ، الَذَّليلُ عِنْدى عَـزيزٌ حَتّى اخُذَ الْحَقَّ لَهُ، وَ الْقَوِىُّ عِنْدى ضَعيفٌ حَتّى اخُذَ الْحَقَّ مِنْهُ رَضينا عَنِ اللّه ِ قَضاءَهُ وَ سَلَّمْنا لِلّه أَمْرَهُ؛
در تمامى زندگىِ من، نقطه سياهى نيست تا عيب جويان و اشاره كنندگان با چشم و ابرو اشاره كنند و سخنى گويند. خوارترين افراد نزد من عزيز است تا حق او را بستانم و نيرومند نزد من ناتوان است تا حق ديگران را از او بازگيرم. ما با تمام وجود به قضاى الهى خشنود و در برابر فرمانش تسليم هستيم.
نهج البلاغه، خطبه 37
