پاسخ به:بزرگترین مشاعره آنلاین اینترنتی جهان
دل روشن من چو برگشت ازوی
سوی تخت شاه جهان کرد روی
که این نامه را دست پیش آورم
ز دفتر به گفتار خویش آورم
فردوسی
ناز نوشخند صبح اگر توراست
شور گریه ی شبانه با من است
برگ عیش و جام و چنگ اگرچه نیست
رقص و مستی و ترانه با من است
ابتهاج
( الهم عجل لولیک الفرج )
تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی
مشکل چه یکی چه صد هزار ای ساقی
خاکیم همه چنگ بساز ای ساقی
بادیم همه باده بیار ای ساقی
رباعیات خیام
یه وقتایی میشه که به آدم ها نگاه می کنم و چیزی که ارزش دوست داشتن داشته باشه پیدا نمیکنم...
پل توماس اندرسون
میازار موری که دانه کش است که جان دارد و جان شیرین خوش است
تا کی ندهی داد من ای داد ز دستت
رحم آر که خون در دلم افتاد ز دستت
تا دور شدی از برم ای طرفه بغداد
شد دامن من دجلهٔ بغداد ز دستت
از دست تو فردا بروم داد بخواهم
تا چند کشم محنت و بیداد ز دستت
بی شکر شیرین تو در درگه خسرو
بر سینه زنم سنگ چو فرهاد ز دستت
گر زانک بپای علمم راه نباشد
از دور من و خاک ره و داد ز دستت
تا چند کنم ناله و فریاد که در شهر
فریاد رسی نیست که فریاد ز دستت
هر چند که سر در سر دستان تو کردیم
با این همه دستان نتوان داد ز دستت
از خاک سر کوی تو چون دور فتادم
دادیم دل سوخته بر باد ز دستت
زینسان که به غم خوردن خواجو شده‌ئی شاد
شک نیست که هرگز نشود شاد ز دستت
تا زماني كه امري يا كسي را كم ارزش مي پنداريم، نفرت نمي ورزيم، بلكه تازه زماني چنين مي كنيم كه آن را همسان يا برتر مي دانيم.
( نيچه )
مجلس ما بی تو ندارد فروغ زان که رخت شمع شبستان ماست
ای که جمالت ز بهشت آیتیست آیت سودای تو در شان ماست
تا دل ما در غم چوگان توست هر دو جهان عرصهٔ میدان ماست
زلف سیاه تو در آشفتگی صورت این حال پریشان ماست
چون نرسد دست به لعل لبت خاک درت چشمهٔ حیوان ماست
گفت خیال تو که خواجو هنوز عاشق و سرگشته و حیران ماست
خواجوی کرمانی
تا نگردی بی خبر از جسم و جان کی خبر یابی ز جانان یک زمان ؟
من یاد خوش دوست به دنیا ندهم لبخند خوشش به حور رعنا ندهم
من آن رندم که گیرم از شهان باج
بپوشم جوشن و بر سر نهم تاج
فرو ناید سر مردان به نامرد
اگر دارم کشند مانند حلاج
دوبیتی باباطاهر
جانم بگیر و صحبت جانانه ام بخش کز جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیست
هوشنگ ابتهاج
تا چند پیش ناز تو باید نیاز کرد؟
بر ناز خود بناز که نازت کشیدنی است !
چشمت نظر ز لطف به عاشق نمی کند
چون آهوی خطائی کارش رمیدنی است
عباس صبوحی
تا کـــی به تمـــنای وصــال تو یـــگانه اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
«شیخ بهایی»
