وَ يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَىٰ يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا
يَا وَيْلَتَىٰ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا ؛ لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي ۗ
وَ كَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنْسَانِ خَذُولًا
آیات 27، 28 و 29 سوره ی مبارکه ی فرقان
یادِ روزی کن که ستمکار دست خود را (از شدّت حسرت) به دندان می‌گزد و می‌گوید: «ای کاش با رسول (پیامبرِ خدا) راهی برگزیده بودم! ای وای بر من، کاش فلانی (شخصِ گمراه) را دوست خود انتخاب نکرده بودم! او مرا از یادآوری (حق) گمراه ساخت بعد از آنکه (یادِ حق) به سراغ من آمده بود!» و شیطان همیشه خوارکننده انسان بوده است!
