در راهِ شور و عشق قدم مى زد جانى براى هديه مهيّا داشت
چون لاله داغدار و جگر خون بود در سينه هاى سوخته مأوا داشت
در عاشقى يگانه ی دوران بود در دوستى طريقتِ مولا داشت
او در حصار واژه نمى گنجيد روحى بلند و عاشق و پويا داشت
«روح خدا» به قرب خدا پيوست چون آرزوى وصل، تمنا داشت
در سوگِ آن منادى راه عشق مى ريخت خون ز ديده اگر، جا داشت
عباس براتی پور
