تا به دیوار و درش تازه کنم عهدِ قدیم گاهی از کوچه ی معشوقه ی خود می گذرم
تو از آن دگری رو که مرا یادِ تو بس خود تو دانی که من از کانِ جهانی دگرم
از شکارِ دگران چشم و دلی دارم سیر شیرم و جویِ شُغالان نبُوَد آبخورم
خونِ دل موج زند در جگرم چون یاقوت شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم
شهریار
