پاسخ به:بزرگترین مشاعره آنلاین اینترنتی جهان
تاب بنفشه می‌دهد طره ی مشک سای تو
پرده ی غنچه می‌درد خنده ی دلگشای تو
ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو
حافظ
وقتی که پرسشی کنی اصحاب درد را چون من شکسته دل ترم اول مرا بپرس
سلمان ساوجی
سیلاب گرفت گرد ویرانه ی عمر
وآغاز پری نهاد پیمانه ی عمر
بیدار شو ای خواجه که خوش خوش بکشد
حمال زمانه رخت از خانه ی عمر
روزها فکر من اینست و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
مولانا
میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
خوش خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت
گفته بودی کی بمیری پیش من تعجیل چیست
خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت
تنها با اشخاص موافق نشست و برخاست كنيم، چرا كه هيچ كس نياز به مخالف ندارد.
((ميوست))
توجه ما بيشتر به اين معطوف مي شود كه فلان كس چه مي گويد، نه اينكه چه كسي مي گويد.
((فيليپ استانهوپ))
در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد
دل كيهان را كه بگشاييم اين سخن را خواهيم شنيد : هر كنشي، واكنشي را در پي دارد. پس بر اين باور باشيد! همه كردار ما چه خوب و چه زشت، بي بازگشت نخواهد بود.
((اُرد بزرگ))
دارد تمام عشق من از دست مي رود انگيزه هاي زيستن از دست مي رود
ميثم اماني
تــو گــوهــر ســرشــکــی و دردانــه صـفـا مـژگـان فـشـانـمـت کـه بـه دامـن نـشـانـمت
مـژگـان فـشـانـمـت کـه بـه دامـن نـشـانـمت
تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند؟
شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا
صائب
