پاسخ به:بزرگترین مشاعره آنلاین اینترنتی جهان
دايم دل خود ز معصيت شاد كني چون غم رسدت خداي را ياد كني
يكي از سست‌كننده‌ترين باورهايي كه مي‌توانيم داشته باشيم، آن است كه گمان كنيم رويدادها، امور و پديده‌ها در كنترل ما نيستند.
((آنتوني رابينز))
داد می معرفتش با تو بگویم صفتش
تلخ و گوارنده و خوش همچو وفای دل من
مولانا
نشانه ي ناداني شما، ژرفاي باور شما به نبودن دادگري و تراژدي است. آنچه كرمِ صدپا زندگي مي نامد، استاد به آن پروانه مي گويد.
((ريچارد باخ))
دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد
پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش
شش چيز را براى من ضمانت كنيد تا من بهشت را براى شما ضمانت كنم، راستى در گفتار، وفاى به عهد، بر گرداندن امانت، پاكدامنى، چشم بستن از گناه و نگه داشتن دست (از غير حلال).
تا نیابم آنچه در مغز منست
یک زمانی سر نخارم روز و شب
نبايد بستن اندر چيز و کس دل که دل برداشتن کاريست مشکل سعدي
لازمه عاشقیست رفتن و دیدن ز دور
ور نه ز نزدیک هم رخصت دیدار هست
تـا چـشم دل به طلعت آن ماه منظر است طـالـع مـگو که چشمه خورشید خاورست
تنها شادي و سرور من، نگاهداري آرامش ذهن است؛ تندرستي و آرامش، دارايي من است.
((سرادوارد داير))
یک حدیث شیرین و مذهبی
منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن منم که دیده نیالودم به بد دیدن وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم که در طریقت ما کافریست رنجیدن به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن
تا زماني كه در اين دنيا درد و رنج، تنهايي و گرسنگي وجود دارد، ما در برابر آنها پاسخگو هستيم.
((لئوبوسكاليا))
من بعد از نهى شدن از بت پرستى ، از چيزى به اندازه كشمكش كردن با مردم نهى نشدم .
