قضاوت کار خداست،زود قضاوت نکنیم
پیش داوری و قضاوت کردن یه بیماری اجتماعی ای هست که خیلی از ما بهش دچاریم.وقتی یه نفر رو میبینیم با یه نگاه و بدون اینکه با طرز فکرش آشنا بشیم قاضی میشیم و دربارش حکم صادر میکنیم.وقتی یه جوون رو با تیپ اسپرت میبینیم انگ بددینی و بی ایمانی به پیشونیش چسبونده و بعضا باعث میشیم دین زده بشه.یا وقتی یه معتاد رو میبینیم بدون اینکه لحظه ای باهاش زندگی کرده باشیم اون رو آدمی حقیر و ضعیف میدونیم که زندگیشو به تباهی کشونده.
بیرون گود نشستن و حرف زدن کار ساده ای هست،هنر اینه که لحظه ای جای بقیه زندگی کنیم بعد نظر بدیم.البته قضاوت کردن کار لذت بخشی هم هست که به خاطر لذت بخش بودن گناهه.
اینو یادمون باشه که بعضی افراد به خاطر روحیه حساسی که دارن با یه پیش داوری غلط بعضا دچار ضربه روحی ای میشن که جبرانش سخته.چه خوبه از امروز سعی کنیم راجع به بقیه پیش داوری نکنیم تا راجع به ما پیش داوری نکنن چون طبق عدل خداوند از هر دست بدی از همون دست میگیری.
نامه معروف و سراسر حکمت امام علی (ع)به مالک اشتر گواه زشتی این عمله:
یادت باشد که اگر شب هنگام کسی را در حال گناه دیدی، فردا به آن چشم نگاهش نکن ، شاید سحر توبه کرده باشد و تو ندانی... "
اینم یه داستان آموزنده از زندگی امام صادق (ع):
قضاوت عجولانه ممنوع
امام صادق علیه السلام براى مهمان خود خرماى مرغوبى آورد. مهمان آیه اى از قرآن خواند.(260) كه مفهومش این بود: از این نعمتها در قیامت، مورد بازخواست قرار خواهید گرفت.
گویا به نظرش آمد كه خرماى به این خوبى، چرا در منزل امام است. امام فرمود: مراد از نعمتى كه در قیامت مورد بازخواست قرار گرفته میشود، نعمت رهبرى و ولایت است و نه خرما.(261)
این مهمان به خیال خود، خرماى عالى را خلاف زهد و مقام امامت دانست و خواست به امام تذكرى بدهد. غافل از آنكه، امر و نهى و تذكر نیاز به شناخت معروف و منكر دارد و با قضاوت عجولانه نمیتوان هر كلامى را گفت. در حدیث مىخوانیم: خداوند منزه است از آنكه از نعمتهاى مادى سوال كند زیرا انسانهاى معمولى از آب و نانى كه به شخصى میدهند، بازخواست نمیكنند؛ تا چه رسد به خداى رحمان.
________________________________________
(260) ثُمَ لَتُسْئَلُنَّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعیم. (تكاثر/8(
(261) روایت ذیل تفسیر این آیه آمده است.
