- دانش آدم پست را بلندمرتبه می کند و فروگذاشتن آن بلندمرتبه را پست می گرداند.

                                                                امام علی(ع) میزان الحکم , جلد8 , حدیث 13648

- هرگاه خداوند بخواهد بنده ای را پست گرداند، او را از علم بی بهره سازد.

امام علی(ع) منتخب میزان الحکم - حدیث 4461

- گناهی که بر اثر آن ناراحت شوی نزد خدا بهتر از کار نیکی است که تو را دچار خودپسندی و غرور

کند.

                                                                   امام علی(ع) میزان الحکم , جلد7 , حدیث 11824

- از سیری ناپذیری و طمعکاری زیاد در کسی، می توان به بدی او پی برد.

                                                                      امام علی(ع) میزان الحکم , جلد6 , حدیث 9351

- امام علی(ع) در پاسخ با این پرسش که بدبخت ترین مردم کیست؟ فرمود: کسی که دین خود را به

دنیای دیگری بفروشد.

                                                                                     میزان الحکم , جلد6 , حدیث 9554

- شادی تو بیشتر به خاطر کار خیری باشد که انجام داده ای و اندوهت بیشتر برای کار خیری که از دست

داده ای.

                                                                      امام علی(ع) میزان الحکم , جلد5 , حدیث 8454

- کسی که نمازش را ضایع کند، اعمال دیگرش را بیشتر ضایع خواهد کرد.

                                                                 امام علی(ع) مستدرک الرسایل , جلد 1 , صفحه 172

- بهترین و شایسته ترین مطالبی که لازم است جوانان یاد بگیرند چیزهایی است که هنگامی که مردان

بزرگ سال شدند به آنها نیاز دارند.

              امام علی(ع) شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید معتزلی , ج 20 , ص 333 , حکمت 817

- ای گرو جوانان! آبرویتان را با ادب و دینتان را با دانش حفظ و نگهداری کنید.

                                امام علی(ع) , تاریخ یعقوبی ترجمه محمد ابراهیم آیینی , جلد 2 , صفحه 133

- به ریسمان قرآن چنگ بزن و نصیحت و خیرخواهی آن را بپذیر و حلال آنرا حلال و حرام آنرا حرام

گردان و به واجبهای قرآن و همه احکام آن عمل کن.

                                     امام علی(ع) غررالحکم و دررالکلم , جلد 3 , صفحه 313 , حدیث 4563

- خرد آن است که دانسته سخن بگویی و به آنچه می گویی عمل کنی.

                                امام علی(ع) غررالحکم , حدیث 2141 و منتخب میزان الحکم , حدیث 4391

بر روح تمام شیعیان، تیغ زدند

بر مردترین مرد جهان، تیغ زدند

خورشید به سینه، ماه بر سر می زد

انگار به فرق آسمان، تیغ زدند

امام علی (ع): کسی که پس از آزمایش صحیح، کسی را به دوستی برگزیند رفاقتش پایدار و مودتش استوار خواهد ماند.

غررالحکم، ص 695

یک عمر تماشای دری خون آلود

یادآوری حادثه ای سرخ و کبود کم کم

به علی بال بریدن می داد

ای تیغ نیازی به حضور تو نبود

شهادت شفیع شیعیان و مولای متقیان، حضرت علی (ع) تسلیت باد.

سلاااام ...یه شعر بی نقطه ی فوقالعاده زیبا از حاج ولي الله کلامي زنجان در مدح
اميرالمومنين علي ع

در مکه هَلا حکم اله احد آمد/  کامال و مراد همه والا ولد آمد

در طارم اعلا ملک سدره صلا داد/  مولود حرم رهرو راه احد آمد

مرد عمل و محرم اسرار دل ما / در معرکه کرار و احد را اسد آمد

معصوم دوم و اول امام همه عالم / معموره اسلام و ولا را عَمَد آمد

گردد دگر اعدا همه آواره و رسوا / گاه عدم ملحد و حرص و حسد آمد

در طور ولا کرد طلوع ماه دل آرا / ماه آمده و اهل حسد را رمد آمد

صدر الامم و مالک ملک ورع و داد/  سالک که هماره ، ره داور رود آمد

او صالح و او مصلح و او حاکم عادل/  او آمد و در مهلکه حکام دد آمد

مهر سحر و ماه مسا صحر محمد / در حال دعا حامد حمد صمد آمد

او محور ملک دل و دل در گرو مهر/  گمره دل اعدا که در او مهر رد آمد

در عرصه علمدار رسول الله اکرم / او مردم ما را کمک آمد مدد آمد

دل کرده مرور اسم ورا در همه اعداد / ده اسم مطهر، که صد و ده عدد آمد

علامه دهر اسوه احرار موحد/  روح الله عصر او که مرادم دهد آمد

در کل امور آمر و هم مسلک طاها/  او گوهر دل را محک و حصر و حد آمد

در هر دو سرا او همه را سرور و سالار / سر کرده که در سلسله محکم مسد آمد

دل داده ام او را که رسد در دم مرگم/  امداد گر و همدم ما در لحد آمد

مداحم و مولا صله ام داده و هر دم/  گل کرده «کلامم» ره دل در صدد آمد

اوصاف علی

بهترین رهبر ابناء بشر کیست علیست

به یتیمان ستم دیده پدر کیست علیست

        داشت ایزد به صدف یک دُر یک گوهر ناب       

دُر یکدانه نبی هست و گهر کیست علیست

آنکه بر دوش رسول مدنی پای نهاد

تا کند بتکده ها زیر و زبر کیست علیست

کس نگفته است سلونی بجهان بهر بشر

انکه فرمود و به ما داد خبر کیست علیست

آنکه بر جای نبی خفت که از راه وفا

کند از جان نبی دفع خطر کیست علیست

آنکه با دیدن رخسار غم آلود یتیم

اشک می ریخت به دامن چو گهر کیست علیست

آنکه می برد غذای فقرا بر سر دوش

نیمه شب بر سر هر کوی و گذر کیست علیست

آنکه در خانه حق آمد و از خانه حق

بست از دار جهان بار سفر کیست علیست

آنکه شق القمر از تیغ عدو گشت سرش

بر سر سجده بهنگام سحر کیست علیست

         (ژولیده نیشابوری)             

علی کسی است که نه تنها با اندیشه و سخنش ،

 بلکه با تمام وجود و زندگی اش به همه  ی دردها و نیازها

و همه ی احتیاج های چند گونه بشری در همه دوره ها پاسخ می دهد .

« دکتر علی شریعتی »

( ما و اقبال ، ص ۳۸ )

درد علی علیه السلام ...

"... درد علی دو گونه است :
یک درد. دردی است که از زخم شمشیر ابن ملجم در فرق سرش احساس می‌کند. و درد دیگر دردی است که او را تنها در نیمه‌شب‌های خاموش به دل نخلستان‌های اطراف مدینه کشانده... و به ناله در آورده است.
ما تنها بر دردی می‌گرییم که از شمشیر ابن ملجم در فرق‌اش احساس می‌کند.
اما، این درد علی نیست.
دردی که چنان روح بزرگی را به ناله در آورده است،تنهائی است. که ما آن‌را نمی‌شناسیم!!
باید این درد را بشناسیم... نه آن درد را...
که علی درد شمشیر را احساس نمی‌کند.
و...ما...
درد علی را احساس نمی‌کنیم..."

« دکتر علی شریعتی »

امام على عليه السلام :

ما مِن مُؤمِنٍ و َلا مُؤمِنَةٍ يَضَعُ يَدَهُ عَلى رَسِ يَتيمٍ تَرَحُّما لَهُ

إِلاّ كَتَبَ اللّه  لَهُ بِكُلِّ شَعرَةٍ مَرَّت يَدُهُ عَلَيها حَسَنَةً؛

هيچ مرد و زن مؤمنى نيست كه دست محبت بر سر يتيمى بگذارد،

مگر اين كه خداوند به اندازه هر تار مويى كه بر آن دست كشيده است ثوابى برايش بنويسد.

وسایل الشیعه ج21 ، ص375 - بحارالأنوار(ط-بیروت)ج72، ص4، ح9

امام على علیه السلام :

نَومُ الصائِم عِبادَةٌ وَصَمتُهُ تَسبیحٌ وَدُعاؤُهُ مُستَجابٌ

وَعَمَلُهُ مُضاعَفٌ. اِنَّ للصائِمِ عِندَ اِفطارِهِ دَعوَةً لاتُرَدُّ؛

خواب روزه دار عبادت ، سكوت او تسبیح ، دعایش پذیرفته و عملش دو چندان است.

دعاى روزه دار به هنگام افطار از درگاه خدا رد نمی شود.

(الدعوات للراوندى، ص 27)

ايثارگرى بيدار

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ حضرت على (عليه السلام ) شبى را براى آبيارى نخلستان ، فردى اجير شد تا در برابر، آن مقدارى جو از صاحب نخلستان مزد بگيرد. آن شب را تا صبح به كارگرى و آبيارى پرداخت و آن مقدار جو را گرفت آن جو را سه قسمت كرد يك قسمت آن را آرد نمود و با آن نان تهيه كرد ولى همان لحظه مسكينى آمد و تقاضاى غذا كرد. حضرت آن نان را به او داد تا سير گردد با قسمت دوم آن نيز نان تهيه كرد وقتى كه آماده يتيمى آمد و از آن حضرت تقاضاى كمك كرد حضرت نان را به او داد با قسمت سوم آن جو نيز حضرت نانى تهيه كرد وقتى كه آماده شد اسيرى آمد و تقاضاى غذا كرد حضرت آن نان را به او داد خود و همسر و فرزندانش گرسنه ماندند...

ماءموريتى در يمن

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ على (عليه السلام ) مى فرمايد: رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم مرا نزد خويش فرا خواند و از من خواست كه به منظور برقرارى صلح و آشتى در ميان مردم يمن به آن ناحيه سفر كنم . به آن حضرت عرض كردم : اى رسول خدا آنان جمعيتى هستند كه عمرى از ايشان گذشته در حالى كه من جوانى (كم سن و سال ) هستم حضرت فرمود: يا على (عليه السلام ) در بدو ورود به يمن كه به گردنه افيق رسيدن بايست و با صداى بلند بگو اى درخت ، اى كلوخ ، اى زمين ، محمد صلى الله عليه و آله و سلم ستاره خدا، بر شما درود فرستاده است . على (عليه السلام ) مى فرمايد: راهى يمن شدم همين كه بر فراز گردنه افيق قرار گرفتم و بر يمنى ها اشراف پيدا كردم ناگهان ديدم كه آنها با نيزه و كمانهاى خود در حالى كه شمشير به دست بودن به طرف من حمله كردند من بنا به توصيه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلم همان جا به صداى بلند فرياد زدم اى درخت ، اى كلوخ ، اى زمين ، محمد صلى الله عليه و آله و سلم فرستاده خدا، بر شما درود فرستاده است . در اين هنگام شنيدم كه درخت و كلوخ و زمين همگى يك صدا به لرزه در آمدند و گفتند: بر محمد صلى الله عليه و آله و سلم فرستاده خدا و بر تو درود. شنيدن اين صداها لرزه بر اندام يمنى ها انداخت و زانوهايشان سست شد (آماده و گوش به فرمان ) من نيز در ميان آنها صلح و آشتى برقرار ساخته و به مدينه بازگشتم

دينداران آخر الزّمان
« يَأْتى عَلَى النّاسِ زَمانٌ لا يَبْقى فيهِ مِنَ الْقُرْآنِ إِلاّ رَسْمُهُ وَ مِنَ الاِْسْلامِ إِلاَّ اسْمُهُ. مَساجِدُهُمْ يَوْمَئِذ عامِرَةٌ مِنَ الْبِناءِ خَرابٌ مِنَ الْهُدى. سُكّانُها وَ عُمّارُها شَرُّ أَهْلِ الاَْرْضِ، مِنْهُمْ تَخْرُجُ الْفِتْنَةُ وَ إِلَيْهِمْ تَأْوِى الْخَطيئَةُ يَرُدُّونَ مَنْ شَذَّ عَنْها فيها.
وَ يَسُوقُونَ مَنْ تَأَخَّرَ إِلَيْها.
يَقُولُ اللّهُ تَعالى « فَبى حَلَفْتُ لاََبْعَثَنَّ عَلى أُولئِكَ فِتْنَةً أَتْرُكَ الْحَليمَ فيها حَيْرانَ» وَ قَدْ فَعَلَ. وَ نَحْنُ نَسْتَقيلُ اللّهَ عَثْرَةَ الْغَفْلَةِ.»
مردم را روزگارى رسد كه در آن از قرآن جز نشان نماند و از اسلام جز نام آن، در آن روزگار ساختمان مسجدهاى آنان نو و تازه ساز است و از رستگارى ويران. ساكنان و سازندگان آن مسجدها بدترين مردم زمين اند، فتنه از آنان خيزد و خطا به آنان درآويزد.
آن كه از فتنه به كنار ماند بدان بازش گردانند، و آن كه از آن پس افتد به سويش برانند.
خداى تعالى فرمايد: « به خودم سوگند، بر آنان فتنه اى بگمارم كه بردبار در آن سرگردان مانَد» و چنين كرده است، و ما از خدا مىخواهيم از لغزش غفلت درگذرد.

شب بود و اشک بود و علی بود و چاه بود        فریاد بی‌صدا، غم دل بود و آه بود

دیگر پس از شهادت زهرا به چشم او               صبح سفید هم‌چو دل شب سیاه بود

دانی چرا جبین علی را شکافتند؟                     زیرا به چشم کوفه عدالت گناه بود

خونش نصیب دامن محراب کوفه شد               آن رهبری که کعبه بر او زادگاه بود

یک عمر از رعیت خود هم ستم کشید            اشک شبش به غربت روزش گواه بود

دستش برای مردم دنیا نمک نداشت                    عدلش به چشم بی‌نگهان اشتباه بود

هم‌صحبتی نداشت که در نیمه‌های شب            حرفش به چاه بود و نگاهش به ماه بود

مولا پس از شهادت زهرا غریب شد               زهرا نه یار او که بر او یک سپاه بود

وقتی که از محاسن او می‌چکید خون                    عباس را به صورت بابا نگاه بود

«میثم!» هزار حیف که پوشیده شد ز خون          رویـی کـه بهـر گمشـدگان شمـع راه بود

استاد سازگار