درد و دل با فاطمه زهرا سلام الله علیها
آری، اگر تو نبودی آهنگ کاروان هستی، به گوش نمی رسید و قافله وجود، به راه نمی افتاد!
اگر تو نبودی؛ بهار سبز نمی شد، تابستان نمی رسید، پاییز زرد و زمستان پیر نمی گشت!
و اگر تو نمی آمدی؛
غنچه های نشکفته، داغ پژمردگی می دیدند و پرندگان نغمه شادی نمی زدند، دخترکان معصوم، در بهار، مظلومانه می مردند و در سردی آغوش خاک می آرمیدند.
اگر تو نبودی؛
زمزمه جویباران شنیده نمی شد، بادها مرثیه نمی خواندند، درختان نمی روییدند. گیاهان نمی موییدند، مهر نمی تابید، دریا نمی خروشید، آسمان نمی غرید، باران نمی بارید، گل نمی جوشید و بلبل نمی نالید!
اشک شفق سرخ، دل سیاه و سینه صبح سپید، نمی شد.
ای لیلی مجنون وجود!
خاک وجود ما، با شبنم عشق تو گل شد و درخت آفرینش به شوق تو گل کرد!
اگر تو نبودی!
آدم، دم نمی زد، نوح نوحه نمی کرد، ابراهیم در آتش می سوخت، موسی، در نیل غرق و یوسف در چاه گم می شد، گل مریم نمی شکفت، نسیم مسیح نمی وزید و بوی گل محمدی صلی الله علیه وآله و سلم آفاق و انفاس عالم را در نمی وردید!
اگر تو نبودی؛
علی علیه السلام را همسر و محمد صلی الله علیه وآله و سلم را مادری نبود! اگر تو نبودی، حسن علیه السلام و حسین علیه السلام «سید شباب اهل الجنه» نبودند!
اگر تو نبودی، هیچ ستاره ای در آسمان ولایت نمی درخشید و هرگز کوکبی در ظلمت خاک سوسو نمی زد!
اگر تو نبودی، تربت کربلا شفا نمی داد و عطر خون خدا جهان را آکنده نمی ساخت!
لاله ای نمی رویید، زنبور عسلی، شهد گل های شهادت را، نمی چشید!
و نوای نی نوا، تا همیشه روزگار، در گوش تاریخ طنین انداز نبود!
اگر تو نبودی؛
حسن علیه السلام را صبر و وقار، حسین علیه السلام را، شور وقرار، سجاد علیه السلام را، صحیفه راز، باقر علیه السلام را، علم و حلم، صادق علیه السلام را، صداقت گفتار، کاظم علیه السلام را کظم غیظ، نبود!
رضا علیه السلام راضی به رضا نبود و هرگز آهویی ضمانت نمی شد!
ابرجود و کرم جواد علیه السلام نمی بارید و کوکب فضل و هدایت هادی علیه السلام نمی درخشید!
و اگر از بیم و هیمنه تو نبود، هیچ سپاهی برگرد عسگری علیه السلام حلقه نمی زد!
باری، اگر تو نبودی؛ مهدی هم نبود، و اگر مهدی نبود، چه بود؟!
اگر مهدی نبود، مهد عالم، نمی جنبید، کودک روح نمی بالید و دیده یعقوب انتظار، در التهاب دیدار حسن بهار، می سوخت!
اگر او نبود؛ شیرازه خلقت از هم گسیخته می شد، نبض زمان نمی تپید، زمین اهلش را می بلعید، روح انسانیت می مرد و هیچ گاه وعده خدا تحقق نمی یافت!
ای ساقی الست؛
اگر تو نبودی؛ باده در خم خمین، جوش نمی زد نفخه روح ا... در آستین مریم دنیا نمی وزید و گل خوش بوی محمدی صلی الله علیه وآله و سلم در یخبندان زمین و قطبی بودن شب، تاریخ در 22 بهمن 57، در لاله زار ایران، نمی شکفت!
اگر تو نبودی؛ این همه لاله های سرخ در دشت کربلای ما سر نمی زد، این همه گل در گلستان جهان شکفته نمی شد و این همه سرو، در بوستان زمان قد برنمی افراشت!
زهرا جان!
در شب های آتش و خاک و خون، کلید ذکر تو بود که قفل دل هایمان را باز نمود و اسم اعظم تو بود که دژهای مستحکم دشمن را شکست و دروازه های فتح و پیروزی را یکی پس از دیگری برویمان گشود!
ای دریای اندوه!
ابرها، گریان از شب غربت مولایت، دل ها خون از غم مجتبایت، آب ها تشنه لب های حسینت و کوههای مبهوت پایداری زینب تو، هستند!
ای قافله دار اشک و اندوه!
آه! که هنوز، از پس خاکستر این همه سال شرار سوز تو از بیت الاحزان تا بلندای عرش زبانه می کشد!
هنوز، طنین دادخواهی تو، از مسجد و محراب پیامبر صلی الله علیه وآله و سلم به گوش می رسد!
هنوز، صدای استغاثه تو از کوچه های مدینه، بلند است!
هنوز، دل شیعیانت، در التهاب داغ تو، داغدار است
هنوز، آل تو در رثایت دستار سیاه به سر می پیچند!
و ما هنوز هم، تقاص محبت تو را پس می دهیم و آواره عشق تو، هستیم!
و هنوز، هرصبح و شام، در راه تو لاله می کاریم!
و مسیر عشق تو را، با آب دیده می شوییم و با جاروی مژگان، می روبیم!
درسحرگاه هر آدینه چشم به راه سپیده می باشیم، تا میوه دلت، آن تک سوار سبز مهدی دین پناه ارواحنا له الفداء از راه رسد و برق ذوالفقارش سینه سیاه شب را بشکافد و زمین را به نور پروردگارش، روشن سازد.
او بیاید و داد دلت را، از خصم بستاند و انتقام همه لاله های پرپرت را، از بادهای خزانی بگیرد.
آن روز حاصل اشک های تو به ثمر می رسد و درخت اسلام به بار می نشیند. او زخم های تو را التیام خواهد داد و مروارید اشک را، از گلبرگ گونه هایت خواهد سترد.
اشک هایی را که برای مظلومیت دین خدا ریختی و گریه هایی که برای غربت مولا، کردی. چرا که، آن چه دیگران در آئینه نمی دیدند در خشت خام می دیدی!
تو می دانستی وقتی که درب خانه ات را آتش زدند، به خیمه گاه حسینت آتش خواهند زد، و چون پهلویت را شکستند و محسنت را سقط کردند، از همانجا حسینت را زیر سم اسبان لگدکوب نمودند.
وقتی که ریسمان سیاهی به گردن علی علیه السلام انداختند و ناجوانمردانه او را، کشان کشان برای بیعت، به سوی مسجد بردند، از همان وقت سجاد بیمار و داغدار تو را، بی رحمانه با غل و زنجیر، بر شتر بی جهاز، بستند!
آری، ای قافله دار اشک و فریاد! ما می دانیم و خدایت بهتر نیز، که گریه های تو، برای غم دنیا و حب مافیها نبود و این را همه می دانند:
«آنکه رست از فلک فدک چه کند!؟»
ای پاره دل رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم!
گریه های تو در آن روز، نشان اعتراض و گواه تنفر تو، نسبت به غاصبان حق علی علیه السلام بود!
گریه های تو، برای غربت مولایت بود!
گریه های تو، برای تنهایی، تنهاترین سردار حسن مجتبایت علیه السلام بود!
گریه های تو، برای مظلومیت سیدالشهداء حسین سرجدایت علیه السلام بود!
گریه های تو، برای جوانمردی علمدار عشق عباس با وفایت علیه السلام بود!
گریه های تو، برای مصائب زینت کبری سلام الله علیها بود، گریه های تو برای دل داغدار و تن تب دار امام سجاد علیه السلام بود!
گریه های تو، برای تشنه کامی فرزندت علی اکبر بود، آن شبیه ترین فرد رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم گریه های تو، برای غنچه پرپر شده ات علی اصغر بود. سرباز شش ماهه عاشورا. گریه های تو، برای معصومیت و مظلومیت دختر سه ساله ات رقیه، دق کرده کربلا. بود!
هریک از سخنان تو در خلوت و جلوت اخطاری بود که به آن توجه نکردند و نصایحی بود که نپذیرفتند، پس برایت بمیرم که مصیبت شما، بس گران است و اندوهتان بیکران که خود گفتی:
«صبت علی مصائب لوانها
صبت علی الایام صرن لیالیا»
«دراین بلا به جای من از روزگار
روز سپید او، شب تاریک می نمود»
