:.¸¸.•`¯`•.¸ دلنوشته های زیبای مهدوی :.¸¸.•`¯`•.¸

اندکي صبر سحر نزديک است
لحظه فتح و ظفر نزديک است

ميرسد مژده پيروزي ما
خوشترين بانگ و خبر نزديک است

رويت يوسف زهرا برسد
وقت ديدار و نظر نزديک است

ميرسد وعده شيرين وصال
موسم شهد و شکر نزديک است

گاه زيباي ملاقات حبيب
نقطه وصل و ثمر نزديک است

دور يکتاي سعادت برسد
دوره ناب گذر نزديک است

عاشقان شادي بي حد بکنيد
تا برِ دوست سفر نزديک است

قاشلارون   طاقي   وئرور  روح مناجات منه
اُول قرا خالون اولوب قبله ي حاجات منه

كيمدي ليلا كي اولا حسنيده تشبيه سنه
يتيشه   عشقيده   مجنونيده  هيهات منه

چوخدي ديوانه اولانلار سركويونده سنون
دَليلَردَن   دَليَم    عالم    اولوب    مات منه

لبلرون شوقي دوشوب باشيمه اي يار ئولورم
رحمه گل   بوسه ني  جان   قيمتينه سات منه

اي صبا دوشسه يولون دلبريمون كويندن
گتير  اول قاره تئلين عطريني سوغات منه

آستانينه    اگر   باش  قويا بيلسم  او   مَهين
باش اَيَر كون و مكان ارض و سماوات منه


اللهم عجل الولیک الفرج

عمر خود را همه با ياد تو سَر خواهم کرد
شب غم را به خيال تو سحر خواهم کرد

دوری وصل و فراق تو کُند محزونم
غم هجران تو را اشک بصر خواهم کرد

گر چه هر دَم بزند دشمن تو طعنه ولی
دلخوشم زانکه نگه بر تو قمر خواهم کرد

هر طرف مينگرم جلوه روی مه توست
چشم کوته نظر از پرده به در خواهم کرد

گر بيايی و قدم بر دل من بگذاری
ديده را فرش رهت وقت گذر خواهم کرد


الّلهُـــمَّ عَجِّــــــلْ لِوَلِیِّکَــــــ الْفَــــــــرَج

یا صاحب الزمان

ميترسـم از آن لحـظـہ کـہ عمرم بہ سر آيـد

مـهتـاب رُخــت بـعـد غُـ ـروبــم بــہ در آيـد

مـے تـرسـم از آن دم کـہ بيـايـے و نبـاشـم

جـ ـان از بـدنـم رفتــہ و عـمـرم بـہ سـر آيـد

همه هست ارزویم شرف لقای مهدی
چه خوش است گر ببینم رخ دلربای مهدی
همه نازم آن خدا را که نمود او مقدّر
من رو سیاه مسکین شوم آشنای مهدی


به خدا که فخر دارم به تمام پادشاهان
که ز رحمت الهی شده ام گدای مهدی
چه بریزم ار نریزم همه هستی ام به پایش
سر و جان بها ندارد که کنم فدای مهدی


نه مراست آبرویی نه بود مرا لیاقت
نفسی بده خدایا که کنم دعای مهدی
به مدیح او علی گفت: که جان من فدایش
بنگر که تا چه حد شد شرف و بهای مهدی


چه خوش است صبح جمعه ز کنار بیت کعبه
به تمام اهل عالم برسد صدای مهدی

چقدر پنجره را بی بهار بگذاری؟
و یا نیایی و چشم انتظار بگذاری

مگر قرار نشد شیشه ای از آن می ناب
برای روز مبادا کنار بگذاری؟

بیا که روز مبادای ما رسید از راه
که گفته است که ما را خمار بگذاری؟

درین مسیر و بیابانِ بی سوار خوشا
به یادگار خطی از غبار بگذاری

گمان کنم تو هم ای گل بدت نمی آید
همیشه سر به سر روزگار بگذاری

نیایی و همه ی سررسیدهامان را
مدام چشم به راه بهار بگذاری

جواب منتظران را بگو چه خواهی داد
همین بس است که چشم انتظار بگذاری؟

به پای بوس تو خون دانه می کنیم و رواست
که نام دیگر ما را انار بگذاری

گمان کنم وسط کوچه ی دوازدهم
قرار بود که با ما قرار بگذاری

چراغ بر کف و روشن بیا ، مگر داغی
به جان این شب دنباله دار بگذاری

سروده ی: سعید بیابانکی

خبر آمدنش را هـــــمه جا پخش کنید!
 
می رسد لحظه میـــــعاد، به امّید خدا!

منتقم می رســـــد و روز ظهورش، حتماً

می شود فاطمه دلـــــشاد، به امّید خدا!

حرم خاکے خورشید و قمرهـاے بقیع

عاقبت مے شود آبـــــاد، به امّید خدا!

مثل مشهد، وســـــط صحن بقیع نصب کنیم

دو سه تا پنجره فولـــــاد، به امّید خدا!

لذتے دارد عجـــــب، گر که به ما او گوید:

آفرین! دست مریـــــزاد! به امّید خدا!


ألـلَّـهُـمَــ عَـجِّـلْ لِـوَلـیِـکْ ألْـفَـرَج
 

شادی هر دو جهان بی تو مرا جز غم نیست

جنت بی تو عذابش ز جهنم کم نیست

در دم مرگ اگر پا به سرم بگذاری

عمر جاوید به شیرینی آن یک دم نیست

یا مهدی......

ای که دائم به جهان منتظر منتظری
گیری از مردم دانا ز ظهورش خبری

روز و شب ذکر زبان تو بود یا مهدی
در فراقش غم دل داری و اشک بصری

فرض کن، حضرت مهدی به تو ظاهر گردد
بر در خانه و یا بر سر کوی و گذری

ظاهرت هست چنانی که خجالت نکشی
باطنت هست پسندیده ی صاحب نظری؟

دیده ای هست تو را قابل دیدار امام
می توانی تو به خورشید جمالش نگری؟

خانه ات لایق او هست که مهمان گردد؟
لقمه ات در خور او هست که نزدش ببری؟

پول بی شبهه و سالم ز همه دارائیت
داری آنقدر که یک هدیه برایش بخری؟

گر بپرسد ثمرت چیست تو از طول حیات
داری از بهر ارائه سند مختصری؟

ور بپرسد عملت چیست ز بگذشتن عمر
در عملکرد تو باشد عمل معتبری؟

برده ای نان و غذا بهر مساکین یک شب
یا تو داری ز یتیمان و فقیران خبری؟

در پی امر به معروف و نهی از منکر
بوده ای بهر محبان ولایت سپری؟

هیچ گه داشته ای بهر ظهور حضرت
ناله نیمه شب و ذکر دعای سحری؟

آن چنان هست که افسرده و غمگین نشوی
گر بگیرد " سِمت تو"  بدهد بر دگری؟

داری آمادگی آنکه اگر حضرت خواست
از سر مال جهان بهر خدا در گذری؟

واقفی از عمل خویش تو بیش از دگران
می توان گفت تو را شیعه اثنی عشری ؟

گر از این جمله که گفتم همه را دارایی
خوش به حال تو که خود ساخته و منتظری

ور از این گفته تو را هست قصوری بیگی
توبه کن بلکه ز محبوب بیابی اثری

هرگز بجز دوپای گریزان نداشتیم
جز حرف و ادعای فراوان نداشتیم

این یک حقیقت است چرا مخفیش کنیم
ما بهر انتظار شما جان نداشتیم

اینجا کویر اگر شده بیش از هزار سال  
چیزی به اسم بارش باران نداشتیم

ای کشتی نجات کمی زودتر بیا
عمری پناه جز دل طوفان نداشتیم

روزی هزار مرتبه تسخیر می شدیم
اما نشان ز کوی سلیمان نداشتیم

اصلا چرا تمامی ما چوب میخوریم
شاید از اینکه دست به دامان نداشتیم

ما را اگر به هجر مجازات می کنند
اقرار میکنم به تو ایمان نداشتیم


الّلهُـــمَّ عَجِّــــــلْ لِوَلِیِّکَــــــ الْفَــــــــرَج

الا مسافر صحرا خدا کند که بيايي
اميد غائب زهرا، خدا کند که بيايي

کنون که دل شده پر خون براي خاطر مجنون
تو اي حقيقت ليلا، خدا کند که بيايي

براي اينکه ببينم پس از غياب هزاره
مزار مخفي زهرا، خدا کند که بيايي

دلم دوباره ز غمها کنون رميده زِهرجا
گرفته بهر تو تنها، خدا کند که بيايي

به انتظار قدومت، دو ديده دوخته ام من
به قفل بسته درها، خدا کند که بيايي

دوباره روز گذشت و نيامدي تو وليکن
براي لحظه فردا، خدا کند که بيايي

ميان عاشق و معشوق، چه جاي قيد و مکاني
چه اين مکان و چه هرجا، خدا کند که بيايي

بدون حُسن تو اي گُل بهار جلوه ندارد
گل شکفته زيبا، خدا کند که بيايي

وقتی تو را ندارم، بهتر که جان سپارم
این زندگی تباهی، این عمر، انتحار (1) است

آنکو قرار دارد، کی عشق یار دارد؟
عاشق بسان طوفان، پیوسته بی قرار است

ای یاس باغ نرگس! باز آ که می‌کنم حس
بی روی تو زمانه پاییز بی بهار است

بی جلوۀ تو عالم تاریکتر ز گور است
وین مهر عالم افروز، شمع سر مزار است

عیسی که از نبوت بر خویشتن نبالد
آرد نماز با تو، این اوج افتخار است

ما دور کعبه گشتیم با اشک خود نوشتیم
ای زائرین کعبه! کعبه جمال یار است

از هجر یار گفتیم، از انتظار گفتیم
کو مرد انتظاری؟ «یابن‌الحسن» شعار است

گیرم تو غمگساری در بین ما نداری
ای نور دیده! ما را، کی جز تو غمگسار است؟

میثم به دعوی عشق، مگشای لب که عاشق
یا زیر تیغ قاتل، یا بر فراز دار است

 

پی‌نوشت:
1. انتحار یعنی خودکشی.

استاد غلامرضا سازگار