تصاویر سه بعدی و زیارت مجازی بارگاه حضرت عباس(ع) + دانلود

تصاویر سه بعدی و زیارت مجازی بارگاه حضرت عباس(ع) + دانلود

به مناسبت فرا رسیدن شام غریبان که مزین به نام حضرت عباس (ع) و حضرت سید الشهدا می باشد،تصاویر سه بعدی مرقد مطهر علمدار کربلا را به شما کاربران گرامی تقدیم می کنم.

التماس دعا از شما کاربران گرامی دارم

---

سلام

خیلی زیبا بود

با تشکر

سرکارخانم mina_k_h با سلام

ممنون از مداحی بسیار زیبایی که در این پست قرار دادید

سلام  

متشکر ار تصاویر زیباتون 

ما که سعادت نداریم حرم اقا رو ببینیم  

خوشا به سعادت اونایی که چشمشون به حرم اقا روشن شده 

خیلی زیبا بودن امیدوارم آقا مارا بطلبه پابوسش

شیرازۀ عترت و کتاب است حسین

                    سرچشمۀ عشق و انقلاب است حسین

  دیگر شهدا ستارۀ تابانند

                   عباس چو ماه و آفتاب است حسین

ایمان و وفا سایۀ بالای تو بود

            ایثار علی ، نقش به سیمای تو بود

  گر لب نزدی به آب دریا ، عباس

             دریای ادب میان لبهای تو بود

شد سرا پا چشم زخم پیـــــــکرش

            دید زهرا را به بالاے ســـــــرش

با زبان حال مےگفتش بتـــــــول

             مرحبا "عبـــــــاس جان" حجت قبـــــــول...

السلام علیک یا باب الحوائج ، یا قمر بنی هاشم

السلام علیک یا علمدار حسین  و سپهسالار کربلا

السلام علیک یا سقّای طفلان

السلام علیک یا فرزند غضب آلود علی مرتضی

سلام بر تو ای سمبل وفا، صفا، صداقت، شجاعت، مردانگی، دلیری و جوانمردی 

السلام علیک یا ابوالفضل العباس

به یکتایی قسم ، یکتا ست عباس

امیر کشور دلها ست عباس

اگر چه زاده ام البنین است  

  و لیکن مادرش زهرا است عباس

السلام علیک یا ابالفضل العباس

یا ابوالفضل العباس علیه السلام :

آموخته ایم از تو وفاداری را

خون تو نوشت معنی یاری را

ای کاش که آب کربلا می آموخت

آن روز زچشمت آبرو داری را ...

آنچنان کز برگ گل عطر گلاب آید برون

           تا که نامت میبرم از دیده اشک آید برون . . .

السلام علیک یا ابالفضل العباس 

علی یک دسته گل از یاس آورد

ز طوبی شاخه ی احساس آورد

میان باغی از گل های زهرا

خوشا ام البنین "عباس" آورد

هم چهرة عباس زیبا بود، هم اخلاق و روحیاتش. ظاهر و باطن عباس نورانی بود و چشمگیر و پرجاذبه. ظاهرش هم آیینة باطنش بود. سیمای پر فروغ و تابنده‏اش او را همچون ماه، درخشان نشان مي‏داد و در میان بنی هاشم، كه همه ستارگانِ كمال و جمال بودند، اباالفضل همچون ماه بود؛ از این رو او را «قمر بنی هاشم» میگفتند........

 پسركي كه از صبح در ظرف بزرگي آب يخ هديه مي‌داد در خواب رفته؛ 
        در ميدان سبز سقاي كربلا!
دستفروشي تنها در كنارة ميدان نشسته 
چه مي‌فروشد، نمي‌دانم. اما، پيداست كه خود خريدار است ....

تشنه بودم. لبانم چون پوست خرمای خشکیده بود. ما - مردان سپاه کوچک حسین - همه این چنین بودیم. دیرزمانی بود که آب مشکها را بین کودکان و مادران شیرده، تقسیم کرده بودیم. عباس بن علی در این کار از همه سبقت گرفته بود. اکنون چشمانش بی رمق و صدایش گرفته بود. بی شک تشنگی، بیش از همه ما بر کام او نیش می زد......

مام دنیا دست‌هایت را می‌شناسند. تو را همه با دست‌هایت می‌شناسند. دست‌هایی که دستان خداست و از آستین رشادت و شهادت و مهر تو بیرون آمده. همان دست‌هایی که دستان پر سخاوت دریاست و تمام آب‌های دنیا را شرمنده خویش کرده است. دست‌های تو را نمی‌شود نادیده گرفت؛ چون دستان خدا فراتر از همه دست‌هاست. هر که با دست‌‌های تو بیعت کند، دستان خدا را در آغوش گرفته... .

پنداری دروغ نیست که بگوییم او مادری دلاور و پاک‌سرشت به پاکی فرشته‌ها داشت. لافی گزاف نیست که بگوییم پدرش علی نام داشت و بردن این نام کافی است تا بدانیم از نسل کیست؟

چرا پدر چنین مضطرب و غمگین، دست‏های کودک را می‏نگرد؟! این چه حسی است که بر جان علی علیه‏السلام چنگ می‏زند؟ این چه اندوهی است که چهره عاشق حیدری را به سمت آسیمگی می‏کشاند؟! مادر باید چیزی بپرسد؛ ام‏البنین علیهاالسلام باید بداند چرا از لحظه دیدن نوزاد، پدر به این حال افتاده است؟ چرا اشک از محاسنش سرازیر است؟

«این دست‏ها، روزی در راه برادری حسین علیه‏السلام ، از تن جدا خواهد شد».

باید گریه کند؛ باید ضجه بزند؛ مگر مادر نیست؟ مگر می‏شود عاشق نوزادش نباشد؟! اما لبخند می‏زند. شوقی آسمانی، وجود عاشقش را تسخیر می‏کند: (خداوندا! تو را سپاس که پسرم، فداییِ اربابش حسین علیه‏السلام باشد!)

... و عباس می‏آید؛ بی‏آنکه به خود جسارت برادر خواندنِ حسین علیه‏السلام را بدهد. عباس، می‏آید تا آیین وفا را در عالم بنیان نهد.

امروز ذهنم سراغ دست هایت را گرفت.دیگر شعر هایم کفاف تو را نمی دهند.پیش خاکستری هایم رو

می زنم شاید بتوانم درباره ی تو چیزی بنویسم.

سراغی به غارهای تنهایی ام می زنم،از طناب غم هایم بالا میروم و ناله های آب را گوش می کنم،

ناله هایی که آهنگ پشیمانی را می خوانند که چرا در لبان تو و حسین جا نگرفتند.

ای کاش در درآن روز بودم و می توانستم خورشید را با گرمای خودش آتش بزنم و به جای آن

ابرهای پراز قطره های باران بیاورم تا قطره ها یکریز و شتابناک خود را به لبان تو و سه ساله های

چشم به راه برسانند. با این کار دیگر دست هایت از بدنت خداحافظی نمی کردند.

همان دست هایی که دستان پر سخاوت دریاست و تمام آب های دنیا را شرمنده خویش کرده است.

همان دست هایی که وتی از بدنت جدا شدند نیلوفران حسین عموعمو می کردند.

عباس،هوای من هنوز تاریک است،ستاره ای در آسمان اندوهبارم روشن کن تا ایثار و شجاعت را

لغت به لغت فراگیرم.

عباس تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیستم دوست دارم...

لبانش غنچه های یاس می خواند                         دوباره نوحه با احساس می خواند

به زیر شانه های خنجر ظلم                                  اخی العباس یا عباس می خواند*

شد سرا پا چشم زخم پیـــــــکرش

            دید زهرا را به بالاے ســـــــرش

با زبان حال مےگفتش بتـــــــول

             مرحبا "عبـــــــاس جان" حجت قبـــــــول...