دلنوشته های قاطی پاتی :)

بیا آخرين شاهكارت را بيبين

دنیا :
بازی هایت را سرم درآوردی
گرفتنی ها را گرفتی
دادنی ها را ندادی
حسرت ها را کاشتی
زخم ها را زدی
دیگر بس است چون چیزی نمانده ، بگذار بخوابم …
محتاج یک خواب بی بیدارم

یه عاشق میگه:

اگه اتفاقی واست بیفته؛میمیرم!

اما...

یه رفیق میگه:

اگه بمیرم هم نمیذارم اتفاقی واست بیفته...!!!

ﻣﻦ ﻣﻐﺮﻭﺭﻡ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻝ ﺑﺪﻫﯽ ...
ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﺵ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ!
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻢ ...
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻝ ﺑﺪﻫﯽ ...
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯿﺸﻮﺩ!
ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺍﻡ ...
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻝ ﺑﺪﻫﯽ ...
ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﻤﻊ ﺳﺎﺩﻩ ﻣﯿﺸﻮﻡ!
ﻟﺠﺒﺎﺯﻡ ...
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻝ ﺑﺪﻫﯽ ...
ﺁﺗﺶ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺮ ﻟﺞ ﺩﺍﺭﺩ !
ﺁﺭﯼ !
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ !
ﻭﻟﯽ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺩﻝ ﺑﺪﻫﯽ . .

سالهاســت،
نبودنت در شبــهای پاییز،
یک ساعت زودتر، شروع می‌شود!

آنقدر بارید بر من زندگی

تا که آب از سر گذشت

دریا نشانم می دهی

از هیچکس برای چیزی انتظاری نداشته باش،
انتظارات همیشه صدمه زننده هستند .. زندگی کوتاه است .. پس به زندگی ات
عشق بورز ..
خوشحال باش .. و لبخند بزن .. فقط برای خودت زندگی کن و ..
قبل از اینکه صحبت کنی » گوش کن
... قبل از اینکه بنویسی » فکر کن
قبل از اینکه خرج کنی » درآمد داشته باش
قبل از اینکه دعا کنی » ببخش
قبل از اینکه صدمه بزنی » احساس کن
قبل از تنفر » عشق بورز
زندگی این است … احساسش کن، زندگی کن و لذت ببر ...
 

کسی باور نخواهد کرد

اما من به چشم خویش می بینم
که مردی پیش چشم خلق بی فریاد می میرد
نه بیمار است
نه بردار است
نه درقلبش فروتابیده شمشیری
نه تا پر در میان سینه اش تیری
کسی را نیست بر این مرگ بی فریاد تدبیری
لبش خندان و دستش گرم
نگاهش شاد
تو پنداری که دارد خاطری از هر چه غم آزاد
اما من به چشم خویش می بینم
به آن تندی که آتش می دواند شعله در نیزار
به آن تلخی که می سوزد تن ایینه در زنگار
دارد از درون خویش می پوسد
بسان قلعه ای فرسوده کز طاق و رواقش خشت می بارد
فرو می ریزد از هم
در سکوت مرگ بی فریاد
چنین مرگی که دارد یاد ؟
کسی ایا نشان از آن تواند داد ؟
نمی دانم
که این پیچیده با سرسام این آوار
چه می بیند درین جانهای تنگ و تار
چه میبیند درین دلهای ناهموار
چه میبیند درین شبهای وحشت بار
نمی دانم
ببینیدش
لبش خندان و دستش گرم
نگاهش شاد
نمی بیند کسی اما ملالش را
چو شمع تندسوز اشک تا گردن زوالش را
فرو پژمردن باغ دلاویز خیالش را
صدای خشک سر بر خاک سودن های بالش را
کسی باور نخواهد کرد

فریدون مشیری

عشق نفرینی است

که جای پایش

هیچ وقت

از روی قلب آدمی‌

پاک نمی شود

و سایه اش می‌ رقصد و هیچ گاه

نفس را از حبس آزاد نمی کند

مرو راهی که با ریگی بلغزی
مشو بیدی که با بادی بلرزی
تو را قدر و تو را قیمت گران است
مکن کاری که یک ارزن نیرزی . . .

ياد من باشد كاري نكنم ، كه به قانون زمين بر بخورد .
ياد من باشد فردا لب جوي ، حوله ام را هم با چوبه بشويم‌.
ياد من باشد تنها هستم‌.
ماه بالاي سر تنهايي است‌.

سهراب سپهری