هر روز مطالبی زیبا و جالب از تکنولوژی

کمتر کسی هست که ifixit را نشناسد؛ لابراتوار کالبدشکافی انواع گجت ها که به هر یک از موارد بررسی شده، امتیاز قابل تعمیر بودن هم می دهد. امتیاز هر گجت از 10 حساب می شود؛ به این شکل که 1 مساوی است با «بدترین امتیاز تعمیر پذیری» و 10 یعنی «بهترین امتیاز تعمیر پذیری.» 

ifixit امروز یک گزارش منتشر و در آن رتبه بندی کاملی از تبلت هایی که تاکنون تعمیرپذیری آنها را بررسی کرده، ارائه نموده. در ادامه مطلب با نارنجی همراه باشید تا ببینیم کدام شرکت ها، بغرنج ترین گجت ها را در این زمینه تولید کرده اند. 
 

(برای مشاهده در اندازه بزرگ روی تصویر کلیک کنید)

می توانید جزئیات بیشتر در مورد هر تبلت را از صفحه اختصاصی گزارش در سایت ifixit به دست بیاورید.

http://narenji.ir/8723-iFixit-Tablet-Repairability-Report

همین چند سال پیش زمانی که اولین هاردهای اکسترنال ۶۰ گیگابایتی به بازار ایران آمدند، آیا فکر می کردید ظرف چند سال گنجایش آنها به یک ترا بایت برسد و روز به روز نیز افزایش یابد؟ آیا می توانستید چنین سرعت پیشرفتی را پیش بینی کنید؟ آیا می توانید پیش بینی کنید، تا چند سال آینده گنجایش آنها چقدر می شود؟ برای جواب به این سوالات کافی است «قانون مور» را بدانید.

قانون مور، قانونی برای پیش بینی میزان پیشرفت در تکنولوژی است. بر اساس این قانون در بازه های زمانی مشخص (مثلا هر ۱۸ ماه) میزان پردازش پردازنده ها، گنجایش حافظه ها، حساسیت حسگرها، پیکسل های دوربین ها و هر تکنولوژی دیگری دو برابر می شود.

در قسمت سوم این مقاله به قانون دوم مور به عنوان یک مانع برای پیشرفت می پردازیم. در ادامه نیز راجع به اختراعات بزرگی که موجب ادامه یافتن قانون مور پس از ۵۰ سال شده اند، توضیح می دهیم.

قانون دوم مور

گرچه هزینه های سخت افزار کامپیوترها برای خریداران کاهش می یابد، اما از طرف دیگر هزینه برای تولید کنندگانی که می خواهند مطابق با قانون مور پیشرفت کنند، افزایش خواهد یافت. زیرا هزینه های قسمت های تحقیق و توسعه (R&D = Research And Development)، تولید و تست، به طور ثابت در هر نسخه جدیدتر، افزایش می یابد. افزایش هزینه های تولید یکی از نکات مهم در قانون مور است و عدم توجه به آن ممکن است سرعت رشد را کاهش دهد. به دلیل اهمیت این موضوع، «افزایش هزینه های تولید به مرور زمان» را به نام «قانون دوم مور» مشهور به قانون راک نام گذاری کرده اند. این قانون می گوید هزینه تولید محصولات نیمه رسانا نیز به صورت تصاعدی افزایش می یابد.

توجه کنید که قیمت همه چیز طبق قانون مور به مرور زمان کاهش نمی یابد. مواد لازم برای تکنولوژی های رو به رشد (مانند photoresists و پلیمرها و مواد شیمیایی صنعتی) از منابع طبیعی مانند پترولیوم (نفت خام) استخراج می شوند و قیمت این مواد اولیه، به مرور زمان پایین نمی آید. البته قیمت photoresists (ماده ای حساس به نور که در صنعت فوتولیتوگرافی استفاده می شود) با آسان و ارزان شدن تدریجی حمل و نقل به آرامی در حال کاهش است، اما در کوتاه مدت همچنان خطر افزایش قیمت وجود دارد.

اختراعات بزرگ در تکنولوژی مدارات مجتمع

نوآوری های بیشمار دانشمندان و مهندسان باعث پابرجا ماندن قانون مور از ابتدا تاکنون شده است. حتما دوست دارید که لیست مفصل این اختراعات را ببینید. در زیر چند مورد از مهمترین آنها را که با ایجاد یک پیشرفت وسیع نقش مهمی در بهبود تکنولوژی مدارات مجتمع داشته اند را آورده ایم. پیشرفتی بیش از ۱۰ میلیون برابر در کمتر از ۵ دهه.

اختراع خود مدار مجتمع

مهمترین پیشرفت و دلیل وجودی قانون مور، اختراع خود مدار مجتمع (integrated circuit) بود که توسط Jack Kilby از Texas Instruments و Robert Noyce از شرکت اینتل انجام گردید.

CMOS

اختراع نیمه رساناهای متال اکساید (metal–oxide–semiconductor = CMOS) توسط Frank Wanlass در سال ۱۹۶۳. پس از اختراع اولیه بهبودهای کوچک فراوانی توسط کسانی که روی نیمه رساناها کار می کردند روی CMOS داده شد، اشخاصی از جمله خود Wanlass که در نهایت باعث شدند، امروزه مدارات مجتمعی بی نهایت فشرده و با کارایی بالا داشته باشیم.

DRAM

اختراع تکنولوژی DRAM بوسیله Robert Dennard از آی بی ام به سال ۱۹۶۷.

توضیح: DRAM یا dynamic random access memory، همان رم های معمولی هستند که در کامپیوترها، workstations و کنسول های پلی استیشن و ایکس باکس بکار برده می شوند. در مقابل SRAM یا static random access memory است که گرچه سرعت آن بیشتر از DRAM می باشد، اما بعلت اینکه فشردگی مدارات مجتمع در آن کمتر از DRAM است، قیمت تمام شده آن بیشتر می شود و فقط برای بعضی قسمت های خاص کامپیوتر مانند حافظه کش و بافر هارد دیسک استفاده می شوند.

کشف DRAM باعث شد سلول های حافظه تک ترانزیستوری تولید شوند. بعد از این کشف اولیه، بار دیگر محققان مطرح جهانی روی آن کار کردند و بهبودهای زیادی در آن ایجاد کردند (آن را بسیار بهینه کردند). با پیشرفت فشرده سازی، هزینه تولید کاهش یافت و مموری هایی با گنجایش های عظیم تولید شد.

توضیح: گفتیم که هر چه فشرده سازی بیشتر شود، قیمت تمام شده کاهش می یابد. برای توضیح بهتر یک مثال ساده می زنیم که شاید چندان علمی نباشد:

فرض کنید قبلا برای تولید یک مموری یک گیگابایتی به ۲۰ سانتی متر مواد اولیه نیاز بود، با پیشرفت فشردگی و تولید یک گیگابایت روی ۱۰ سانتی متر مواد اولیه، هزینه مواد اولیه نصف و در نهایت قیمت نهایی کالا نیز کاهش می یابد.

اختراع لیزر excimer ماورای بنفش عمیق

اختراع لیزر فوتولیتوگرافی ماورای بنفش عمیق، توسط Kanti Jain در آی بی ام به سال ۱۹۸۲، که تولیدکنندگان را قادر ساخت، اندازه مدارات مجتمع را، از ۵۰۰ نانومتر در سال ۱۹۹۰ به ۳۲ نانومتر در سال ۲۰۱۱ کاهش دهند. 
پس از کشف اولیه، ادامه روند پیشرفت در ابزارهای ساخته شده توسط لیزر فوتولیتوگرافی اکسکلیمر (excimer) بوسیله محققان و شرکت ها ادامه خواهد یافت و انتظار داریم که در این دهه چیپ های باز هم فشرده تر تا ۱۰ نانومتر ساخته شوند. اگر از کمی دورتر به قضایا نگاه کنیم، می بینیم که از زمان اختراع لیزر در سال ۱۹۶۰، انجام لیتوگرافی با لیزر اکسکلیمر یکی از مهمترین دستاوردها در تاریخ ۵۰ ساله لیزر به شمار می رود.

نقشه راه تکنولوژی صنعت کامپیوترها (سال ۲۰۰۱) پیش بینی کرد که قانون مور برای چیپ ها در چندین نسل آینده نیز ادامه خواهد یافت. به این ترتیب، کارایی در چیپ ها هر ۱۸ ماه یک بار ۲ برابر خواهد شد. در این صورت، کارایی در یک دهه ۱۰۰ برابر خواهد شد.

نقشه راه تکنولوژی صنعت نیمه رساناها، از فرمول دو برابر شدن به ازای هر ۳ سال در میکروپردازنده ها استفاده می کند. بر این اساس نیز ده برابر افزایش تا دهه آینده خواهیم داشت (هر سه سال ۲ برابر. ۹ سال به ۳ بازه سه ساله تقسیم می شود. پس میزان پیشرفت = ۲ به توان ۳ = ۸ برابر است). شرکت اینتل در سال ۲۰۰۵ اعلام کرد که کاهش اندازه چیپ های سیلیکونی به صورت مقرون به صرفه تا دهه آینده همچنان ادامه خواهد یافت و در سال ۲۰۰۸ این شرکت پیش بینی خود را تا سال ۲۰۲۹ افزایش داد.

در قسمت چهارم ضمن نگاه به آینده صنعت نیمه رساناها، به سیاست «تیک تاک» در پیشرفت تکنولوژی می پردازیم.

http://narenji.ir/8656-%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%85%D9%88%D8%B1-%D9%87%D8%AF%D9%81-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1

هر روزه دانشمندان کشفیاتی دارند که به نوعی شیوه زندگی ما را تغییر می دهند. اما گاهی اوقات هم، فقط گاهی اوقات، آنها به نتایجی دست پیدا می کنند که آنقدر شگفت انگیز و غیرمنتظره هستند که در واقع نمی دانند با آنها چکار کنند! 

و خب، به تبع دانشمندان، ما مردم عادی هم نمی دانیم که آنها به چه دردی می خورند :) در ادامه مطلب با نارنجی همراه باشید تا به ۵ مورد از عجیب ترین یافته های جدید دانشمندان بپردازیم که هنوز به هیچ دردی نمی خورند!

یک ماده با خواص جدید فیزیکی

در ماه ژانویه تیمی از محققان راجرز و MIT مقاله ای را در نشریه نیچرز منتشر کردند و در آن به توضیح یکی از خصوصیات جدید ماده پرداختند. هنگامی که مشغول کار با مقدار ناچیزی از ترکیب اورانیوم URu2Si2 فوق سرد بودند، دریافتند که این ماده چیزی با نام «تقارن واژگونگی-زمانی دوبل» یا double time-reversal symmetry را نقض می کند. تقارن واژگونگی زمانی عادی وضعیتی است که حرکت ذرات به صورت عادی طی زمان به شکل جلو و عقب رفتن دیده می شود. مغناطیس این روال را می شکند. زیرا اگر شما زمان را برعکس کنید، میدان مغناطیسی جهت عکس تولید را می کند. و برای برگرداندن حالت اصلی آنها باید زمان را دو بار برعکس کنید. 

این ماده جدید، تقارن واژگونگی زمان دوبل را نقض می کند. یعنی اینکه شما باید زمان را چهار بار برعکس کنید تا عادات آن به حالت اصلی ماده برگردد. البته این چیزی است که فعلا دانشمندان کاشف آن از خوشحالی در حال ذوق فراوان هستند. و اگر از خواندن سطرهای بالا حسابی سرتان به دوران افتاده نگران نباشید، شاید شما هم به نوعی خاصیت همین ماده را پیدا کرده اید! 

جالب اینکه دانشمندان کاشف این نوع جدید ماده، هنوز نتوانسته اند توضیح و نمونه فیزیکی درستی برای آن ترسیم کنند و شیوه کار آن را شرح دهند. یا اینکه معنای آن را به طور کامل بیان کنند. پس نگران خودتان نباشید.

وزن جهان هستی کمتر از آن چیزی است که فکر می کردیم

داستان به دهه ۱۹۷۰ برمی گردد، هنگامی که بهترین دانشمندان جهان تصمیم گرفتند دور هم جمع شوند و جرم جهان هستی را اندازه بگیرند. با این کار یک چالش واقعا اغراق آمیز و بزرگ پیش روی خودشان گشودند. با استفاده از بهترین درک و فهم و دانش شان از گرانش و دینامیک کهکشان ها، آنها با یک پاسخ از آزمایشگاه بیرون آمدند. یک پاسخ ناراحت کننده که پیش بینی می کرد جهان ما ممکن است از هم بپاشد. ما می دانیم که مواد در مدارهای کهکشان ها یک نقطه مرکزی دارند و حول آن می چرخنز که ما آن را مشاهده می کنیم. و این بدان معنی است که حرکت آنها نیروی گریز از مرکز کافی برای وقوع این از همپاشی را می تواند تولید کند. 

اما محاسبات نشان می دهد که در واقعیت جرم کافی در کهکشان ها وجود ندارد که نیروهای لازم برای ادامه حرکت گریز از مرکز به صورتی که ما آن را مشاهده می کنیم، تامین کند. لذا دانشمندان سرشان را می خارانند، کمی نگرانند، و با افتخار می گویدند که آن بیرون باید چیزی بیشتر از آنچه ما می بینیم وجود داشته باشد. و این همان چیزی است که در ورای تئوریی خوابیده که ماده تاریک را پیشنهاد می کند. 

البته یک مشکل باقی می ماند! در ۴۰ سال گذشته، هیچ کس نتوانسته وجود یا عدم وجود آن را اثبات کند. لذا مساله مطرح شده با محاسبات اولیه همچنان به قوت خود باقی است.

تاثیر placebo ( شبه دارو )

تغذیه یک فرد بیمار با شبه دارو (همان قرص الکی) که وی فکر می کند درمان دردش است، اغلب اوقات دقیقا همان تاثیری را روی سلامتی اش می گذارد که استفاده از داروهای واقعی می تواند داشته باشد. یعنی اینکه مجموعه ای از هیچ چیز، می تواند باعث بهبود سلامتی شما گردد. به صورت تئوری، این می تواند یک تکنیک قدرتمند درمانی باشد. 

اما آزمایش ها نشان داده اند که نوع «هیچ چیز»ی هم که شما دریافت می کنید مهم است: برای مثال هنگامی که داروی تقلبی با داروهای حذف اثرات مورفین جایگزین شد، سریعا اثرات مورفین برطرف شدند. مشاهدات و آزمایش ها نشان داده اند که تاثیر شبه دارو به نوعی زیست شیمی یا بیوشیمیایی است و تاثیر روان درمانی بر بیمار ندارد. و به جز این تا کنون تقریبا هیچ چیز دیگری درباره قدرت شبه دارو نمی دانیم. 

مطمئنا این داستانی واقعی است. درست است که این تاثیر به مردم کمک می کند تا بهتر شوند. اما هر چه بیشتر در این باره مطالعه می کنیم به یافته های کمتری می رسیم. محققان اکنون به دنبال رمزگشایی از این موضوع هستند که ذهن چگونه به صورت زیست-شیمیایی بر روی بدن تاثیری واقعی می گذارد. و تا کنون هیچ کس این موضوع را نمی داند.

دماهای کمتر از صفر مطلق

تا کنون همه دانشمندان با یکدیگر توافق کرده بودند که رسیدن به دماهای پایین تر از صفر مطلق غیرممکن است. به طور دقیق این سردترین چیزی است که ممکن است. اما در اواخر سال گذشته، تیمی از دانشمندان انستیتو مکس پلانک آلمان توانستند دمای یک ابر از اتمهای گازی شکل را به کمتر از منفی 273.15 سانتی گراد برسانند. در حقیقت این نتیجه بیش از هر چیز تغییری ناگهانی در تعریف دما بود. و شیوه ای که آنها با انرژی و آنتروپی (میزان بی نظمی ذرات) کنار آمدند. نیو ساینتیست در گزارش خود می آورد:

در حقیقت این امکان پذیر است که گرمای ذرات را بالا نگه داشت، در حالی که آنتروپی آنها را پایین آورد. زیرا این کار همبستگی انرژی-انتروپی را می شکند. این می تواند شیوه جدید پایین آمدن و منفی شدن دما باشد. جایی که توزیع انرژی معکوس می شود. به جای اینکه اغلب ذرات انرژی کمی داشته باشند و برخی از آنها انرژی بالایی داشته باشند، بسیاری از آنها انرژی بالایی دارند و تنها برخی از آنها انرژی کمی دارند.

و این منطق عجیب بود که به محققان انستیتو ماکس پلانک اجازه داد تا برای اولین بار اتم ها را در خلا به چنین دماهای پایینی (کمتر از صفر مطلق) برسانند. و البته به نظر می رسد که آنها هنوز هم نتوانسته اند با این موضوع کنار بیایند که حالا با این ذرات یخ زده چکار کنند!

گداخت (همجوشی) سرد

در سال ۱۹۸۹ دو دانشمند سرشناس (Fleischmann and Pons) اعلام کردند که به کشف برجسته ای نائل آمده اند: آنها توانستند در دمای معمولی اتاق، گداخت هسته ای را مشاهده کنند. این کشف در چشم به هم زدنی به عنوان یافته ای که می تواند تولید انرژی جهان را متحول کند در بوق و کرنا شد. اما بخش بد داستان اینجا بود که تجربیات آنها قابل تکرار و تولید دوباره نبود. اما آنها توانستند به دانشمندان این ایده و الهام را بدهند که با دقت و عمق بیشتری به مطالعه گداخت سرد بپردازند. 

جدای از آن، این فرآیند به صورت تئوری قابل انجام است. برای اینکه دو اتم با با یکدیگر ترکیب شده و در هم ادغام شوند، تنها کافی است به اندازه کافی به هم نزدیک شوند و به دفع متفابل الکتریکی شان فائق آیند. این دفع متقابل نتیجه ابر الکترون های درون مدار دو اتم است. 

معمولا این کار در دماهای بسیار بالا همانند مرکز خورشید به راحتی امکان پذیر است، اما فیزیک کوانتوم می گوید به دلیل موقعیت احتمالی میدان الکتریکی در اطراف اتم که باعث دفع می شود، حداقل این امکان وجود دارد که اتم ها بتوانند بدون نیاز به تزریق انرژی در دماهای بالا با یکدیگر ادغام شده و همجوشی کنند. یعنی اینکه در هر لحظه مکان هایی از اطراف یک اتم وجود دارند که شاید میدان الکتریکی در آنجا وجود نداشته باشد. 

و این امید بدان معنی است که یک گروه کوچک از دانشمندان هنوز در سایه مشغول کار بر روی آن هستند و سعی می کنند به همجوشی یا گداخت سرد دست یابند. اگر چه علی رغم نتایج گاه و بیگاهی که می آیند و می روند، شک و تردید به کار آنها باید بیش از این باشد. به طور بنیادین دلیل این امر آن است که حتی اگر تئوری کوانتوم به ما بگوید که چنین کاری ممکن است، هنوز هیچ کسی نمی داند چگونه از چنین شیوه همجوشی می توان استفاده کرد و نتیجه چنین همجوشی در مقیاس بزرگ چه خواهد بود.

و علاوه بر همه... بوزون هیگز

شوخی می کنید! ما مدت ها است می دانیم که این یکی چه کار می کند و به چه دردی می خورد. شاید هم واقعا نمی دانیم به چه کاری می آید و چرا دنبالش رفته اند!‌ :) 

نظر شما چیست؟

http://narenji.ir/8782-5-amazing-scientific-discoveries-we-dont-know-what-to-do-with

همه می دانیم که در بازار داغ اسمارت فون ها، شرکت هایی مثل سونی، ال جی و اچ تی سی همیشه تفنگ های خود را برای کسب جایگاه سوم پر کرده اند و به مبارزه با یکدیگر می پردازند و حتی در فکر هیچ کدام هم نمی گنجد که در آینده ای نزدیک، برای کسب جایگاه اول یا دوم این بازار دورخیزی داشته باشند. اما حدس می زنید هوآوی در این جنگ به دنبال کدام جایگاه برای خود می گردد؟ 

این شرکت چینی امیدوار است که با شکست اپل و سامسونگ در سال های آینده بر اریکه سلطنت و جایگاه نخست بازار اسمارت فون دنیا تکیه زند! وان بیاو، مدیر اجرایی بخش ابزارهای هوآوی در گفتگو با تلگراف این موضوع را یکی از اهداف آینده این شرکت دانسته است. 

بیاو می گوید: «اگر شما به ۵ سال پیش نگاه کنید، اپل کوچک بود. سامسونگ هم چندان بزرگ نبود. شما نمی توانید تصور کنید ما ۵ سال آینده کجا هستیم. حداقل جزو سه تای برتر ایستاده ایم.» وی می افزاید که حداقل ۱۰ درصد از درآمد شرکت مستقیما برای تحقیقات و توسعه تلفن های همراه هزینه می شود. 

وی به تازگی در MWC 2013 از اسمارت فون اسند p2 این شرکت رونمایی کرد که سرعت ۱۵۰ مگابیت بر ثانیه ای را در شبکه 4G فراهم می کند. او می گوید در این زمینه از هر دو شرکت اپل و سامسونگ جلوتر هستیم زیرا هوآوی در هر دو بخش شبکه و موبایل کار می کند. به گفته بیاو این شرکت اکنون تنها ۱۰هزار مهندس دارد که در زمینه تکنولوژی رادیویی کار می کنند. 

هوآوی امیدوار است که در سراسر دنیا سهم بزرگی از بازار را از آن خود کند. این شرکت قصد دارد انواع مختلفی از اسمارت فون های ارزان قیمت، میان قیمت و گران قیمت را در مناطق مختلف دنیا به بازار عرضه کند. مدیر اجرایی بخش ابزارهای هوآوی مدعی است که پرچمدار آینده این شرکت رقابت تنگاتنگی را با نسخه بعدی آیفون اپل خواهد داشت. 

هوآوی اکنون بیش از ۴۵هزار مهندس در اختیار دارد که مشغول کار روی اسمارت فون های این شرکت هستند. این موضوع بخش طراحی و تولید تلفن همراه هوآوی را کاملا رقابتی و با کیفیت می کند. بیاو می گوید: «اولویت ما این است که با استفاده از تجربیات مان در سمت شبکه، همچنان مبدع و مبتکر باقی بمانیم. ما می توانیم این تلفن های هوشمند را با مصرف کم باتری، صدایی واضح تر و تصویری شفاف تر راهی بازار کنیم. و این تفاوت اصلی ما است.»

http://narenji.ir/8772-huawei-plans-to-top-apple-and-samsung-in-mobile-market

در حال برنامه ریزی برای یک پیک نیک هیجان انگیز هستید؟ مکان جدیدی را برای گردش و کاوش انتخاب کرده اید؟ در پیدا کردن راه دچار مشکل می شوید؟ بهتر است این مچ بند را به پای خود بسته و دیگر نگران پیدا کردن راه درست نباشید. 

این قطب نما که به صورت یک مچ بند لرزشی است همیشه شما را در پیدا کردن جهت شمال یاری می کند و دیگر احتیاجی نیست که دائما به عقربه قطب نما خیره شوید. 

مچ بند ارتعاشی دارای هشت موتور لرزشی است که فضای اطراف پای شما را به صورت مساوی احاطه کرده و قطب شمال را به شما نشان می دهد. سرانجام بدن شما، خود را با این لرزش منطبق کرده و شما راه درست را انتخاب می کنید. 

اگر نمی خواهید از قطب نماهای قدیمی و یا اسمارت فون خود برای پیدا کردن راه کمک بگیرید بهتر است به فکر خرید این قطب نما باشید.

http://narenji.ir/8717-%D9%85%DA%86%D8%A8%D9%86%D8%AF-%D9%82%D8%B7%D8%A8%D9%86%D9%85%D8%A7-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D9%84-%D8%A8%D8%A7-%D9%84%D8%B1%D8%B2%D8%B4

بررسی جدید ترین پرچم دار سونی اکسپریا Z را به تازگی در نارنجی خوانده اید که جزو اولین تلفن های 5 اینچی با نمایشگر تمام HD به شمار می رود. ولی همانطور که HTC به همه نشان داد، می شود نمایشگری کوچکتر با همین کیفیت خیره کننده نیز بر روی تلفن ها قرار داد و این، چیزی است که به نظر می رسد سونی هم برای نیمه دوم سال 2013 در سر دارد. 

کد این مدل C670X ذکر شده که قطر نمایشگر آن 4.8 اینچ -اندکی کوچکتر از اکسپریا Z- است ولی همچنان 1920 پیکسل در طول و 1080 پیکسل را در عرض خود جای داده. شنیده ها به استفاده از اسنپدرگون 600 با 4 هسته 1.8 گیگاهرتزی و گرافیک Adreno 320 اشاره دارند. 2 گیگابایت رم، دوربین 13 مگاپیکسلی با سنسور Exmor RS، حافظه داخلی 32 گگابایتی و اندروید 4.2 هم از دیگر موارد ذکر شده اند. 

در کنار این مشخصات، عکس بالا هم ارائه شده که طراحی تقریباً مشابهی با اکسپریا Z را نشان می دهد. البته به نظر می رسد میکروفون از زیر نمایشگر به حاشیه پایین دستگاه منتقل شده و در بالا بلندگو، سنسورهای نور و مجاورت، چراغ آگاه سازی ها و دوربین جلو دیده می شوند. 

از روی این عکس چیز دیگری را نمی توان ذکر کرد و اطلاعات ارائه شده همراه آن هم اشاره ای به جنس بدنه ندارند. آیا باز هم با یک تلفن ساخته شده از شیشه و فیبر شیشه روبرو خواهیم شد یا اینکه سونی به استفاده از فلزی مثل آلومینیوم روی خواهد آورد؟ به هر حال فعلاً چنین دستگاه در حد شایعه است. 

چیزی که اصالت عکس بالا را با تردید مواجه می کند این است که شبیه عکس دفترچه راهنمای اکسپریا Z است و به نظر می رسد فقط تصویر -جعلی یا اصیل- تلفن جدید در جای خالی آن قرار گرفته. البته احتمال دیگر -و کمتر- این است که تصویر مربوط به دفتر راهنمای محصول جدید باشد. به هر حال صحت این عکس قابل تایید نیست و حتی اگر تلفنی با این مشخصات وجود خارجی هم داشته باشد، احتمال دارد عکس بالا مربوط به آن نباشد. صبر ما برای به دست آوردن تصاویر جدید هم فعلاً به نتیجه نرسیده.

http://narenji.ir/8759-%D8%B3%D9%88%D9%86%DB%8C-C670X

شش سال پیش استیو جابز در مراسمی مشهور از نخستین آیفون پرده برداری کرد. در آن مراسم و هنگام نشان دادن امکانات آیفون، استیو جابز یک تماس تلفنی برقرار کرد تا نشان دهد امکان مکالمه تلفنی آیفون چطور کار می کند. 

او شماره یکی از شعب قهوه فروشی استارباکس را گرفت و به شوخی به آنها گفت که می خواستم ۴۰۰۰ کافه لاته سفارش دهم! بعد در حالی که می خندید گفت "شوخی کردم. شماره اشتباهی بود. خداحافظ!" بعد از اینکه استیو جابز تماس را قطع کرد، جمعیت حاضر در سالن به این شوخی او خندیدند. 

هانا نام دختری است که آن روز تماس را در استارباکس پاسخ داد و چند روز بعد متوجه شد که با استیو جابز صحبت کرده است. او می گوید تا آن زمان هیچ کس چنین سفارشی به صورت تلفنی نداده بود و به همین خاطر در آن موقع فهمیدم که این یک شوخی است. اما جالب اینجا است که بعد از آن مراسم، این شعبه از استارباکس مرتبا تماس های شوخی دریافت می کند که در آن سفارش ۴۰۰۰ کافه لاته داده می شود! 

به خاطر شوخی استیوجابز حالا سفارش ۴۰۰۰ کافه لاته کاملا یک چیز معمول شده و این شعبه استارباکس مرتبا تماس های شوخی اینچنینی دریافت می کند.

هانا می گوید وقتی کارمندان جدید به این شعبه می آیند متعجب می شوند که چرا تماس های شوخی زیادی دریافت می کنند که در آنها صدها کافه لاته سفارش داده می شود! اما بعد فیلم معرفی آیفون استیو جابز را نشانشان می دهیم و آن موقع می فهمند که این تماس ها از کجا آمده است. تماس هایی که بعد از ۶ سال همچنان ادامه دارند.

http://narenji.ir/8826-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%A7%DA%A9%D8%B3-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%88%D8%AC%D8%A7%D8%A8%D8%B2

آیا تلفن های هوشمند امروزی را بدون قابلیت لمسی می توانید تصور کنید؟ اصلا این تکنولوژی چگونه کار می کند و در اسمارت فون ها و تبلت های امروزی از چه فناوری لمسی استفاده شده است؟ چه چیزی باعث افتراق میان تکنولوژی تاچ مورد استفاده در یک تلفن هوشمند با تلفن دیگر می شود؟ اینکه اپل می گوید در آیفون 5 از in-cell touch استفاده شده یعنی چه؟ و on-cell touch به کار رفته در نمایشگرهای Super AMOLED سامسونگ به چه معنایی است؟ 

در این مقاله سعی داریم به صورت خلاصه، اما تا حد لازم گویا به توضیح تکنولوژی لمسی مدرن مورد استفاده در ابزارهای همراه دور و اطراف مان بپردازیم که روز به روز و ماه به ماه نازک تر، سبک تر و حساس تر می شوند. 

پس اگر شما هم به این موضوع علاقه مند بوده و به دنبال جوابی برای سوالات بالا می گردید، در ادامه مطلب با نارنجی همراه باشید.

شرح کار تکنولوژی لمسی نوین

فناوری لمسی سالیان درازی است که در دنیای تکنولوژی وجود داشته و مورد استفاده قرار می گیرد، اما در ۵-۴ سال اخیر شاهد موج عظیم استفاده از آن در اسمارت فون ها و تبلت ها ها بوده ایم. با معرفی اولین آیفون اپل، دیدیم که اغلب شرکت ها به تکنولوژی capacitive touch یا لمسی خازنی روی آوردند. قبل از آیفون، کارخانه ها معمولا از تکنولوژی resistive touch یا لمسی مقاومتی استفاده می کردند و برخی از صفحات لمسی خارج از دنیای موبایل هم از تکنولوژی لمسی مادون قرمز بهره می بردند. 

لمس خازنی امروزه تبدیل به یک هنجار و قاعده مرسوم شده است و تقریبا در تمامی تبلت ها و اسمارت فون ها مورد استفاده قرار می گیرد. بنابرین ما هم در مقاله مان تمرکز را بر تکنولوژی capacitive touch یا لمس خازنی و انواع جدید آن می گذاریم که باعث تحول این صنعت شدند. البته قبل از شروع داستان، بهتر است بدانیم که اصلا صفحه لمس خازنی چیست؟ 

به طور ساده، یک صفحه لمسی خازنی، شبکه ای نازک و شفاف از الکترود ها است. الکترودها به صورت رشته هایی در ردیف های عمودی و افقی قرار گرفته اند و در هر نقطه ای که همپوشانی صورت بگیرد، یک خازن تشکیل می شود. 

بدن انسان یک رسانای الکتریسیته است و هنگامی که شما با انگشت تان صفحه را لمس می کنید، این لمس قابل اندازه گیری است. زیرا سنسور لمس می تواند نسبت به تغییر میدان الکترواستاتیکی واکنش نشان دهد. 

تکنولوژی لمس خازنی می تواند اندازه گیری میزان لمس را مستقیما بر روی صفحه و همان نقطه لمس شده انجام دهد و برای مثال مانند تکنولوژی لمس مادون قرمز برای این کار وابسته به اندازه گیری فاصله از کناره های صفحه نیست. لذا تکنولوژی لمس خازنی می تواند از قابلیت چندلمس هم پشتیبانی کند. یعنی اینکه می تواند نقاط لمس شده همزمان روی لایه خازنی را ثبت و مشخص نماید.

 
در تصویر می توانید شمای کلی یک صفحه لمس خازنی را ببینید. الگوی شبکه ای می تواند به شکل های گوناگونی ساخته شود و هنر آن، در این است که ۱۰۰ درصد نامرئی خواهد بود.

در بیشتر نمایشگرهای لمسی که امروزه تولید می شوند، لایه لمسی در میان پنل نمایشگر LCD در زیر و لایه محافظ بالایی (که معمولا گوریلا گلاس است) پیچیده می شود. معمولا میان پنل نمایشگر و لایه لمسی هم یک فاصله وجود دارد که با هوا پر شده و باعث می شود میزان اطمینان از عدم تاثیر این دو لایه تا حد امکان بالا رود.

همان طور که می بینید، لایه لمسی میان پنل ال سی دی و لایه محافظ بیرونی قرار می گیرد.

آنچه که تا به اینجا آموختیم، این است که تکنولوژی لمسی خازنی نیازمند یک لایه اضافی بر روی صفحه واقعی موبایل است. اما چرا تکنولوژی لمس را مستقیما درون پنل نمایشگر نسازیم یا اینکه آن را با لایه شیشه ای بالایی ادغام نکنیم؟ خب، این همان چیزی است که قصد داریم در ادامه داستان درباره اش صحبت کنیم. و دقیقا همان چیزی است که اکنون در صنعت با دو رویکرد کاملا متفاوت در حال وقوع است. 

به تازگی عبارت in-cell را زیاد می شنویم که در آیفون 5 مورد استفاده قرار گرفته و اپل به آن «تاچ مجتمع» یا integrated touch می گوید. و از سمت دیگرِ بازار اسمارت فون هم عبارت on-cell شنیده می شود که در اسمارت فون های ال جی و نمایشگرهای سوپر AMOLED سامسونگ مورد استفاده قرار گرفته و برخی هم آن را با نام G2 می شناسند. 

این دو تکنولوژی لمسی، در واقع دو رویکرد کاملا متفاوت هستند و البته تولید in-cell بسیار مشکل تر و پیچیده تر است. هر دو این رویکردها هم به نازک تر شدن قابل توجه نمایشگرها و همچنین بهبود اشباع رنگ ها کمک می کنند.

In-Cell در مقابل On-Cell

همان طور که در عکس بالا دیدید، کارخانه ها معمولا از سه لایه استفاده می کنند. چرا؟ خب، زیرا تولید کنندگان LCD پنل های ال سی دی را می سازند. سپس کارخانه های سازنده سنسور لمسی، لایه صفحه لمسی را می سازند و در انتها هم شرکت هایی مانند کورنینگ، شیشه های محافظ رویی مانند گوریلا گلاس را تولید می کنند. و آنگاه شرکت موبایل ساز باید این سه لایه را در کنار هم قرار دهد. 

اما به جای این کار شما می توانید تکنولوژی لمس را به داخل لایه شیشه ای بیرونی انتقال دهید. که به این شیوه on-cell یا G2 می گویند. شما همچنین انتخاب دیگری را هم پیش رو دارید که سنسور های لمسی را به پنل نمایشگر اصلی منتقل کنید. این شیوه را هم in-cell می نامند. خوشبختانه هر دو این لایه ها همراهان و ملازمان خوبی برای الکترودهای لمس هستند.

 
سامسونگ از تکنولوژی لمسی on-cell در نمایشگرهای سوپر AMOLED خود استفاده کرده است و محصولاتی همچون Galaxy SIII از این شیوه بهره می برند.

با استفاده از on-cell چالش پیش رو این است که چگونه الکترودها را درون گوریلا گلاس قرار دهیم که مشکلی برای استحکام این شیشه محافظ پیش نیاید. پس از عبور از قدم اول و حل مشکل استحکام، قدم بعدی این است که استفاده از تکنولوژی تاچ درون شیشه بسیار مشکل تر از به کار بردن آن به صورت جداگانه و به شکل قدیم است. و البته این کار ممکن است از میزان تاثیر لمس هم بکاهد. 

با استفاده از in-cell الکترودها به جای لایه شیشه ای، درون پنل ال سی دی قرار می گیرند. اما در اینجا با دو چالش مهم روبرو هستیم. اول اینکه قرار دادن خازن های لمس که وابسته به الکترودها هستند درون نمایشگری که آن هم وابسته به الکترودها است می تواند باعث ایجاد نویز و اغتشاش شود. دوم اینکه هنگامی که لایه لمسی به صورت مستقیم با بخش نمایشگر ادغام می شود، عیب در نمایشگر یا پیاده سازی تاچ باعث می شود که کل ماژول غیر قابل استفاده گردد. با on-cell هم شما تنها می توانید لایه شیشه ای را بیرون بیندازید، در حالی که قبلا هر یک از سه لایه در صورت معیوب بودن، به صورت جداگانه تعویض می شد.

 
با حذف لایه لمسی، پنل های نمایش می توانند بسیار نازک تر شوند.

تولید صفحات لمسی in-cell و on-cell اکنون در یک مرحله گذار قرار دارد و در ماه ها و سال های آینده خواهیم دید که چگونه اسمارت فون ها و تبلت ها بر اساس این دو رویکرد تکنولوژیک، به شکل قابل توجهی نازک تر خواهند شد. در اینجا به ذکر نمونه هایی از سه رویکرد فعلی تکنولوژی لمسی خازنی در بازار اسمارت فون ها می پردازیم:

سه لایه: هنوز بخش زیادی از تلفن های هوشمند و تبلت ها از این شیوه قدیمی، اما به صرفه سه لایه ای استفاده می کنند. اغلب اسمارت فون های فعلی (از جمله آیفون 4 و 4S یا گلکسی اس دوم) را می توان جزو این گروه دانست. 

on-cell: از نمونه های خوب این رویکرد می توان به پنل های سوپر AMOLED سامسونگ اشاره کرد. به خاطر داشته باشید که صفحات AMOLED معمولی سامسونگ که لقب Super را یدک نمی کشند این گونه نیستند. سامسونگ محصولاتی چون گلکسی اس سوم و گلکسی نکسوس را به این صفحه نمایش مجهز کرده است. 

in-cell: فعلا تلفن های بسیار محدودی از این تکنولوژی استفاده می کنند. در این میان شاید تنها بتوان اکسپریا p سونی و آیفون 5 اپل را جزو سردمداران استفاده از رویکرد صفحات in-cell دانست.

 
آیفون ۵ یکی از اولین اسمارت فون هایی است که از تکنولوژی تاچ in-cell بهره می برد و این مورد یکی از دلایل نازکی خارق العاده آن است.

آینده، هم اکنون اینجا است

خب، شما منتظر چه هستید و انتظار چه چیزی را خواهید داشت؟ اگر تلفن های بسیار نازک تر می خواهید؛ نه تنها صفحات لمسی به نمایشگرها نزدیکتر شده اند، بلکه نمایشگرها هم نازکتر شده و حتی گوریلا گلاس هم در حال نازک تر شدن است. با هر دو تکنولوژی in-cell و on-cell شما می توانید انتظار اشباع رنگ بهتری را داشته باشید و نور هم برای رسیدن به شما از لایه های کمتری عبور می کند. 

بسته به شیوه پیاده سازی و اجرا هم، واکنش صفحه لمسی روز به روز دقیق تر می شود. و در آخر، این دو تکنولوژی چنان احساسی را به وجود می آورند که انگار شما خود صفحه نمایش اصلی اسمارت فون را لمس می کنید و خبری از صفحه بیرونی نیست. 

و البته در پایان یک سوال باقی می ماند: چرا تنها یکی از این دو رویکرد انتخاب نشوند؟ در حقیقت این سوالی درباره پول است. کارخانجات تولید کننده صفحه لمسی همچون Wintek و TPK که معمولا لایه های لمسی مجزا تولید می کنند، می توانند با کمی تغییر به تولید گونه on-cell ادامه دهند. اما با استفاده از in-cell تکنولوژی لمس به سمت نمایشگر منتقل می شود. پس در اختیار کارخانجات سازنده پنل های نمایشگر همچون سامسونگ، ال جی، شارپ و ژاپن دیسپلی قرار خواهد گرفت. 

در نتیجه این کار پول بیشتری برای صنعت نمایشگر به ارمغان خواهد آورد و صنعت صفحات لمسی را هم تعطیل خواهد کرد. لذا کارخانه های صفحه لمسی فعلی به حمایت از on-cell ادامه می دهند و کارخانه های سازنده نمایشگر هم ترجیح می دهند سراغ in-cell بروند.

http://narenji.ir/8818-%D8%AA%DA%A9%D9%86%D9%88%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C-%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87-%D9%84%D9%85%D8%B3%DB%8C-%D9%85%D9%88%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D9%84

این تصویر Veneno است. جدیدترین خودروی شرکت مشهور ایتالیایی. یک ماشین ۴ میلیون دلاری قرار است فردا به صورت رسمی در نمایشگاه اتومبیل ژنو معرفی بشود اما رسانه ها نتوانسته اند تا آن زمان صبر کنند و خبر آن امروز لو رفته. پیش از آنکه درهای نمایشگاه باز شود. 

ماشین جدید لامبورگینی ۷۵۰ اسب بخار قدرت دارد و حداکثر سرعت آن ۳۶۰ کیلومتر بر ساعت است. این خودرو در واقع بر اساس مدل Aventador ساخته شده که با قیمتی حدود ۴۰۰ هزار دلار فروخته می شود. موتور آن 6.5-liter V12 است و هفت دنده دارد. قیمت بسیار گران آن به خاطر بدنه آن است که لامبورگینی بیشتر آن را از فیبر کربن ساخته. 

جالب است بدانید که فقط ۳ عدد از این خودرو ساخته خواهد شد بنابراین اگر دلتان می خواهد یکی از آنها را بخرید باید عجله کنید!

بدنه این خودرو بسیار آیرودینامیک طراحی شده و لامبورگینی می گوید بخش جلویی اتومبیل مانند یک بال بزرگ عمل می کند و اتومبیل را به زمین می چسباند.

در مدلی که در نمایشگاه ژنو به نمایش درآمده از سه رنگ اصلی پرچم ایتالیا استفاده شده است. سفید، قرمز و سبز. این یک مدل آزمایشی است و فعلا به فروش نمی رسد.

شرکت لامبورگینی به نامگذاری مدل هایش بر اساس گاوهای جنگی علاقه زیادی دارد. نام Veneno از یک نام اسپانیایی برای یکی از سریع ترین گاوهای مسابقه گرفته شده. این گاو خشمگین در سال ۱۹۱۴ یک قهرمان گاوبازی را در صحنه مسابقه کشته است.

http://narenji.ir/8827-Lamborghini-Veneno

طی سه روز گذشته در نارنجی با سه قسمت از قانون مور همراه شما بوده ایم. امروز نوبت قسمت چهارم رسیده است. اگرچه در ابتدا از قانون مور به عنوان یک پیشگویی نام برده می شد اما به مرور تبدیل به یک قانون شد و مورد قبول همگان گردید. امروزه از آن بیشتر برای هدف گذاری در صنعت استفاده می شود. هم در قسمت بازاریابی و هم در قسمت مهندسی نیمه رساناها، تمام اهداف برای بهبود شرکت، طبق این قانون گذاشته می شود. به نوعی می توان گفت که این قانون برای پیش بینی وضعیت خود شرکت در آینده استفاده می شود. در ادامه مطلب با ما باشید کمی وارد سیاست های پیشرفت و تکنولوژی های آینده شویم.

در اینجا کمی از قانون فاصله می گیریم و به سیاست «تیک تاک» می پردازیم. تقریبا تمامی روندهای پیشرفت از استراتژی تیک تاک بهره می برند. (همان سیاستی که اینتل سر لوحه کار خود قرار داده است.)

تیک بخش اول این استراتژی است و به معنی بهبود تکنولوژی فعلی است. در صنعت نیمه رساناها با معرفی یک نسل جدید که نسبت به نسل پیشین که معماری کوچک‌تری دارد، عملیاتی می‌شود. برای مثال آمدن معماری 32 نانومتری به جای 45 نانومتری.

تاک که بخش دوم است به معنای یک کشف جدید است. یک کشف که به کلی تکنولوژی های قبلی را دگرگون می کند. در قسمت قبل چند مورد از تاک ها را دیدید. مثلا اختراع لیزر اکسکلیمر.

این سیاست تیک و تاک را می توانید در هر تکنولوژی رو به رشدی ببینید. این همان سیاستی است که قانون مور را بعد از این همه سال زنده نگه داشته است.

در قانون مور هر زمان که سیاست تیک (بهبود تکنولوژی فعلی) به بن بست نزدیک می شد (دیگر جای بیشتری برای فشرده کردن وجود نداشت) و همه فکر می کردند که قانون مور به پایان عمر خود رسیده یک استراتژی تاک رو می شد. کشفی که سیستم های فعلی را به کلی دگرگون می کرد و تکنولوژی را از یک سطح به سطح دیگری می برد.

در آینده زمانی که فشرده سازی تکنولوژی های فعلی به بن بست نزدیک شده است. باز هم تکنولوژی های جدید (یک «تاک») خواهد آمد تا ادامه دهنده قانون مور باشد. در زیر به بعضی از این «تاک» های احتمالی می پردازیم:

ثبت رکورد سرعت جدید: ۵۰۰ گیگاهرتز!

محققان آی بی ام و Georgia Tech در یک ترانزیستور سیلیکون/جرمانیوم هلیوم بی نهایت سرد شده، یک رکورد سرعت جدید ثبت کردند: ۵۰۰ گیگاهرتز. ترانزیستور به سرعت بالای ۵۰۰ گیگاهرتز در دمای ۴.۵ درجه کلوین رسید (۴.۵ درجه بالای صفر مطلق معادل ۲۶۸.۶۵- درجه سانتیگراد) و به نظر می رسد که این ماده می تواند به سرعت یک تراهرتز (۱۰۰۰ گیگاهرتز) نیز برسد. اگرچه این تست فقط روی یک ترانزیستور انجام شده است.

مدارات مجتمع ۲۹.۹ نانومتری

با استفاده از لیتوگرافی لیرز اکسکلیمر ماوای بنفش عمیق و در جهت بهبود ساخت چیپ های نیمه رسانا، محققان آی بی ام در اوایل ۲۰۰۶ توانستند توسط یک لیزر اکسکلیمر آرگون-فلوراید با طول موج ۱۹۳ نانومتر، مدارات مجتمعی ۲۹.۹ نانومتری تولید کنند. آی بی ام ادعا می کند این تکنیک احتمالا تولید کنندگان را قادر می سازد با همین روش های فعلی هفت سال دیگر مطابق قانون مور پیشرفت کنند. روش های جدید برای دستیابی به مدارات چیپ های کوچکتر، از مواد اولیه گران تری استفاده می کنند.

ممریستور

در آوریل ۲۰۰۸، محققان در آزمایشگاه های اچ پی اعلام کردند یک ممریستور ساخته اند: جز چهارم مدارات basic passive که قبلا وجودش در تئوری ها اعلام شده بود. ممریستورها در ساخت ابزارهای الکترونیکی کوچکتر و با کارایی بهتر کمک کننده اند.

ترانزیستور junctionless جهان

در فوریه ۲۰۱۰، محققان در انستیتو Tyndall National در کورک ایرلند از یک کشف در ترانزیستورها خبر دادند و گفتند که اولین ترانزیستور junctionless جهان را طراحی و ساخته اند. این پروژه بوسیله پروفسور Jean-Pierre Colinge در Nature Nanotechnology منتشر شد. این مقاله توضیح می داد یک دروازه کنترلی در اطراف یک نانوسیم سیلیکونی (Nanowire = سیمی به ضخامت چند نانومتر) که محکم به دور یک سیم پیچیده شده باشد می تواند عبور الکترونها را کنترل کند و دیگر نیازی به مفصل (junction) ها نیست. بر این اساس محققان ادعا می کنند اندازه ترانزیستورهای بدون مفصل (junctionless) جدید، با استفاده از تکنولوژی های فعلی، می تواند تا ۱۰ نانومتر کاهش پیدا کند.

ترانزیستور تک الکترونی

در آوریل ۲۰۱۱، یک تیم محقق در دانشگاه پیتسبورگ از ساخت یک ترانزیستور تک الکترونی به قطر ۱.۵ نانومتر پرده برداشت که با استفاده از مواد اکسیددار ساخته شده بود. محققان، این ترانزیستور را به این صورت توضیح می دهند: سه «سیم» که دور یک «جزیره» مرکزی پیچیده شده اند. در این ساختار یک یا دو الکترون قرار دارد. الکترون ها داخل سیم ها هستند و می توانند از طریق جزیره به سیم دیگر بروند. حال بر حسب اینکه سیم سوم (احتمالا خارجی ترین سیم) حاوی الکترون باشه یا نه، صفر و یک شکل می گیرند. از این ترانزیستور می توان برای ذخیره سازی اطلاعات استفاده کرد.

اولین ترانزیستور بر پایه یک اتم

در فوریه ۲۰۱۲، یک تیم تحقیق از دانشگاه نیوساوت ولز از اولین ترانزیستور بر پایه یک اتم که روی یک کریستال سیلیکونی قرار داده شده بود، رونمایی کرد. بر اساس قانون مور احتمالا باید حدود سال ۲۰۲۰ به این تکنولوژی برسیم.

اما قانون مور تا کجا می تواند ادامه یابد؟: محدوده نامحدود قانون مور

در آوریل ۲۰۰۵، گوردون مور در یک مصاحبه گفت که قانون نامحدود نیست: «این قانون تا ابد ادامه نمی یابد. طبیعت پدیده های تصاعدی به این صورت است که شما آنها را آنقدر ادامه می دهید تا یک فاجعه اتفاق بیفتد». او همچنین تاکید کرد که ترانزیستورها همچنین حداکثر می توانند تا حد اتم ها کوچک شوند: 
از نظر اندازه (در ترانزیستورها)، اندازه اتم ها یک مانع اساسی است، البته هنوز دو یا سه نسل تا رسیدن به این اندازه فاصله باقی است - و این فاصله در حدی است که ما حتی نمی توانیم چگونگی آن را درک کنیم. ما هنوز ۱۰ تا ۲۰ سال تا رسیدن به این حد فاصله داریم. در آن زمان ما قادر خواهیم بود که چیپ هایی حاوی میلیاردها ترانزیستور خلق کنیم.

در عکس بالا کاهش اندازه حافظه های فلش NAND را به صورت نصف شدن اندازه در هر ۱۸ ماه می بینیم. (مقیاس عمودی در نمودار لگاریتمی است.)

در عکس بالا، افزایش اختلاف ولتاژ بین دو نانوسیم، موجب تشکیل کانالی با بار منفی (کانالی حاوی الکترون ها) و ایجاد آستانه ولتاژ در یک نانوسیم MOSFET می شود. توجه کنید که آستانه ولتاژ در اینجا حدود ۰.۴۵ ولت است. نانوسیم MOSFET در انتهای نقشه راه تکنولوژی جهانی برای نیمه رساناها (ITRS roadmap) و جهت رسیدن به طول های زیر ۱۰ نانومتر است.

در ژانویه ۱۹۹۵، میکروپردازنده Digital Alpha 21164 برابر با ۹.۳ میلیون ترانزیستور داشت. این پردازنده ۶۴ بیتی سرآمد تکنولوژی زمان خود بود. شش سال بعد بهترین پردازنده بیش از ۴۰ میلیون ترانزیستور داشت. به نظر می رسد که ادامه کوچک سازی ترانزیستورها تا سال ۲۰۱۵، پردازنده هایی حاوی ۱۵ میلیارد ترانزیستور و به نظر می رسد در سال ۲۰۲۰ تولیداتی در حد مولکولی داشته باشیم که هر ملکول بتواند یک خصوصیت خاص داشته باشد.

در سال ۲۰۰۳، شرکت اینتل پیش بینی کرد که پایان کار چیزی بین سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۸ خواهد بود که پردازنده های ۱۶ نانومتری و gate های ۵ نانومتری تولید شوند و بعلت خاصیت تونلی بودن کوانتوم کاهش بیشتر اندازه ممکن نیست. اگرچه سایرین توصیه کردند که می توان چیپ های بزرگتر یا چند لایه ساخت. اما در سال ۲۰۰۸ این شرکت پیش بینی خود را تغییر داد و گفت که قانون مور حداقل تا یک دهه آینده باقی خواهد ماند.

بعضی انتهای قانون مور را چیزی در آینده دور می بینند. Lawrence Krauss و Glenn D. Starkman در مقاله شان اعلام کردند، بر اساس تخمین های پیچیده ای معتقدند، حداکثر گنجایش اطلاعات پردازشی جهانی، یک حد نزدیک به بی نهایت و در حدود ۶۰۰ سال آینده اتفاق خواهد افتاد که به Bekenstein bound محدود خواهد شد.

برای مثال این حد تئوریک در عمل، یک «لپ تاپ بی نهایت» خواهد بود به وزن یک کیلوگرم و حجم یک لیتر که با محدود شدن سرعت به سرعت نور، محدودیت اندازه ترانزیستورها تا کوانتوم و ثابت های gravitational و Boltzmann که قادر است 5.4258 ضربدر ۱۰ به توان ۵۰ محاسبه منطقی را در هر ثانیه روی ۱۰ به توان ۳۱ بیت اطلاعات انجام دهد.

تمام موارد بالا نشان می دهد که قانون مور بالاخره زمانی متوقف خواهد شد. اما از طرف دیگر می دانیم، قانون مور از گذشته مدام به موانعی بر می خورده که در نگاه اول غیر قابل عبور بوده اند اما پس از مدتی قابل حل شده اند. بر این اساس، مور می گوید اکنون قانونش را بسیار زیباتر از گذشته می بیند: «قانون مور شکننده قانون مورفی است. همه چیز مدام بهتر و بهتر خواهد شد.»

توضیح: قانون مورفی، قانونی ضرب المثل وار و طنزگونه است که معتقد است: «هر چیزی که بتواند خراب شود، حتما خراب خواهد شد». 
طبق این قانون همیشه، همه چیزها در بدترین و نامناسبترین زمان به خطا می‌روند و کارها را لنگ می‌گذارند. معمولاً هنگامی که شخصی همواره بدشانسی می‌آورد او را شامل قانون مورفی می‌نامند. 
این قانون را با ذکر مثال بهتر درک می کنید. برای مثال طبق این قانون است که: 
- اگر بدترین زمان خراب شدن برای چیزی وجود داشته باشد، همان زمان است که خراب می‌شود. مثلا دقیقا در مهمترین زمانی که به موبایل خود احتیاج دارید، همان زمان به دلیل یک بدهی ۱۰ هزار تومانی موبایل شما قطع شود. 
- از دست دادن شنوایی برای همه نا گوار است اما این اتفاق دقیقا برای آهنگساز مشهوری چون بتهوون رخ می‌دهد.

در قسمت پنجم و آخر، «کمربندها را می بندیم و می رویم در اعماق» پیش بینی آینده با کمک قانون مور.

http://narenji.ir/8658-%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%85%D9%88%D8%B1-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D8%A7%DA%A9-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA-%D9%86%DB%8C%D9%85%D9%87-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%A7

کابران ویندوز فون 8 احتمالا علاقه زیادی دارند که بدانند چه زمانی باید منتظر یک به روز رسانی مهم برای این سیستم عامل باشند. خبر جدید این است که مایکروسافت به احتمال زیاد در ایام کریسمس سال جدید میلادی نسخه جدید ویندوز فون 8 را ارایه خواهد کرد. بنابراین هنوز باید تا زمستان صبر کرد. 

البته این تاریخ به روز رسانی اصلی این سیستم عامل است و احتمالا تا آن زمان ۲ آپدیت کوچک برای این سیستم عامل ارایه خواهد شد. این خبر نشان می دهد که شرکت مایکروسافت برنامه آپدیت سالانه این سیستم عامل را دنبال می کند. 

بنابراین پشتیبانی از برخی امکانات مهم، مانند نمایشگرهای 1080p تا حدود ۹ ماه دیگر به این سیستم عامل اضافه نخواهد شد و شرکت های سازنده این تلفن ها مانند نوکیا فعلا باید صبر کنند تا نسخه جدید ویندوز فون 8 از راه برسد.

پازل گلکسی S 4 ساعت به ساعت و قطعه به قطعه با خبرهای جدید تکمیل می شود. امروز صبح از مشخصات سخت افزاری به نقل از جدیدترین بنچمارک این محصول نوشتیم و حالا تحلیلگر روس آقای الدار مورتازین از سایت mobile-review که پیش از این هم به درستی و قبل از هر کس دیگری روز رونمایی از گلکسی S 4 (بیست و چهار اسفند) را پیش بینی کرده بود، خبر می دهد که این محصول را شخصاً دیده و شهادت می دهد که جنس بدنه آن مثل نسل قبلی اش از پلاستیک خواهد بود. 

او همچنین می نویسد که تولید انبوه این محصول هم اکنون آغاز شده و سامسونگ آن را بارسلون و البته پشت درهای بسته به تعداد زیادی از شرکای خود، مشخصاً اوپراتورها و شرکای بخش خرده فروشی، نشان داده است. البته مورتازین به دلایل واضح، از افشای مشخصات تلفن و عکس های آن اجتناب کرده. چطور دلایلی؟ ترس از کنار گذاشته شدن از حلقه معتمدین سامسونگ چطور است؟ 

آقای مورتازین می نویسد: «تایید می کنم که تمام ضعف هایی که در مورد گلکسی S 3 مورد بحث قرار گرفته اند در این محصول هم وجود خواهند داشت ولی در عین حال هیچ شکی نیست که S 4 پر فروش ترین تلفن تاریخ کمپانی خواهد شد... تمام پیش نیاز ها را دارد. خوش ساخت، با کیفیت، کاربردی و البته با چند غافلگیری جذاب. این پرچمدار جدید اندروید است که سهم بیشتری از بازار را به ارمغان خواهد آورد. در نیویورک منتظر آشنایی با جزئیات آن باشید.» 

با این اوصاف، تقریباً تنها چیزی که از گلکسی S 4 نمی دانیم طراحی آن است که گفته شده به لحاظ زبان یا سبک طراحی با گلکسی S 3 تفاوت خواهد داشت.

http://narenji.ir/8814-%DA%AF%D9%84%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B3-4-%D8%A8%D8%AF%D9%86%D9%87-%D9%BE%D9%84%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DB%8C%DA%A9

شاید باورش سخت باشد ولی پزشکانی از می سی سی پی می گویند که برای اولین بار، یک کودک مبتلا به HIV را درمان کرده اند. نیویورک تایمز با بازتاب دادن گزارش این دکترها می نویسد این کودک که در 5 نوبت مجزا تست HIV او مثبت اعلام شده بود، حالا در سن 2.5 سالگی و در حالی که در یک سال اخیر دیگر دارویی به او داده نشده، هیچ نشانه ای از وجود این ویروس در بدن خود بروز نمی دهد. 

این دختر بچه که از مادری مبتلا به HIV به دنیا آمده، تنها 30 ساعت پس از تولد تحت درمان با داروهای ضد ویروسی قرار گرفته که یک روش درمان غیر متداول به شمار می رود. تصور بر این است که این درمان تهاجمی سهم بزرگی در آنچه که به ظاهر نابودی کامل ویروس در بدن او است داشته باشد به این صورت که درمان، قبل از تاثیرگذاری ویروس بر سیستم ایمنی بدن او، ویروس را از پا در آورده. 

نیویورک تایمز می نویسد:

چنانچه بررسی های بعدی نشان دهد که این روش برای سایر کودکان نیز موثر است، تقریبا به طور قطع باعث تغییر روش درمانی کودکان متولد از مادران مبتلا به HIV در سرتاسر دنیا می شود. سازمان ملل تخمین می زند که تنها در سال 2011 نزدیک به 330 هزار کودک به این بیماری مبتلا شده باشند و در کل دنیا نیز در حدود 3 میلیون کودک مبتلا به HIV وجود دارد. 

اگر این گزارش به تایید برسد، کودک متولد شده در می سی سی پی دومین مورد ثبت شده از درمان این بیماری در دنیا خواهد بود و این، باعث شتاب بخشیدن به تلاش ها برای یافتن درمان قطعی این بیماری می شود، چیزی که تا همین چند سال پیش به صورت نظری، امری غیرممکن پنداشته می شد.

با این حال باید با احتیاط به این پرونده نگریست. متخصصین مستقل هنوز نتوانسته اند به طور قطعی نتایج را تایید کنند و با اینکه عدم ابتلای کودک به ویروس در حال حاضر مسجل شده، ولی هنوز نیازمند تایید محکمی برای اطمینان از ابتلای اولیه کودک به آن هستیم. 

اما خانم دکتر دبرا پرساود پروفسور همکار در مرکز کودکان جانز هاپکینز و نویسنده ارشد گزارش مربوط به این کودک، به همراه سایر محققین می گویند که این کودک به طور قطع مبتلا به HIV بوده و این پرونده درمانی «تاییدی است بر این اصل که در صورت تکرار نتیجه درمانی مشابه [در سایر بیماران]، ما قادر به درمان HIV هستیم.» 

هم اکنون پروژه های درمانی مشابهی برنامه ریزی شده و محققین به دنبال این هستند که دریابند آیا سایر مبتلایان به HIV را نیز می توان با این روش تهاجمی درمان کرد یا خیر و چنانچه این درمان به تایید برسد و تکرار شود، یک گام بزرگ برای مبارزه با HIV و AIDS در کودکان است و سر انجام می تواند به پیشرفت های کلی تر در مورد سایر مبتلایان هم منجر شود. 

به زودی نارنجی طی یک مقاله تحلیلی این دستاورد را از نظر علمی و ویروس شناسی بررسی خواهد کرد.

http://narenji.ir/8805-%D8%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%B2-%D8%AF%D8%B1-%DB%8C%DA%A9-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D8%AF%D9%88-%D9%88-%D9%86%DB%8C%D9%85-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%A7%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7%DB%8C%DB%8C

اگر به خاطر داشته باشید چندی پیش از برنامه بنیاد الهام مریخ جهت اولین سفر توریستی فضایی آن هم به مقصد مریخ تا سال ۲۰۱۸ خبر دادیم. حالا این گروه جزئیات بیشتری از سفر جذابشان را منتشر کرده اند و به نظر می رسد دنیس تیتو برنامه ریزی دقیق و منطقی را برای سفر جاه طلبانه اش در نظر دارد. و فکر همه چالش های ۵۰۱ روز زندگی خارج از کره خاکی را کرده است. 

یکی از این چالش ها محافظت از مسافران فضایی در مقابل تشعشعات کیهانی بدون صرف منابع ارزشمند فراوان است. تیم طراحی این بنیاد یک راه حل هوشمندانه را پیش بینی کرده، اگر چه زیاد جذاب نیست: فضولات انسانی. در ابتدای سفر دیواره های سفینه الهام مریخ با کیسه هایی مملو از آب پوشانده خواهد شد تا از سرنشینان در مقابل اشعه های کیهانی محافظت شود. احتمالا این کیسه ها از جنس پلی اتیلن خواهند بود. البته این آب توسط توریست های فضانورد مصرف خواهد شد و در ادامه سفر کیسه های خالی توسط فضولات انسانی پر خواهند شد. 

البته این محصولات ثانویه کاربرد دیگری هم خواهند داشت. آب آنها را جدا خواهند کرد و از آب تصفیه و ضدعفونی شده دوباره برای شرب استفاده می کنند. از سوی دیگر، با توجه به اینکه مواد پایه آبی بهتر از فلزات توانایی مقاومت و جلوگیری از نفوذ تشعشعات را دارند، به صورت تئوری این رویکرد می تواند بهترین روش برای کم کردن از وزن سفینه و سیستمی برای به حداکثر رساندن فضاهای لازم برای سرنشینان باشد. 

اگر گروه «الهام مریخ» بتوانند کارایی کیسه ها را در بالاترین حد ممکن نگه دارند، دیگر لازم نیست نگران سلامت مسافران و خطرات اشعه های کیهانی باشند. البته اینکه احاطه شدن توسط چنین سپر دفاعی احساس خوبی خواهد داشت یا خیر، موضوعی دیگر است!

در چند وقت اخیر حجم بسیار زیادی از اخبار مختلف درباره پرچمدار جدید سامسونگ، یعنی گلکسی S 4 به دست ما رسیده و بیشترین گمانه زنی ها نیز مربوط به سخت افزار به کار رفته در آن است. بعضی ها هم می گویند که ممکن است سامسونگ از پردازنده کوالکام در پرچمدار خود استفاده کند که البته ما آن را با کمی تردید پذیرفته بودیم و اکنون نیز به نظر می رسد چنین چیزی دور از واقعیت باشد. 

امروز تصاویر جدیدی از بنچمارک Antutu مربوط به این دستگاه بیرون آمده و با فرض صحت و اصالت آنها، اطلاعات بسیار محکمی درباره دستگاه جدید به دست آورده ایم که نشان می دهند کهکشان جدید سامسونگ، یک "کهکشان بزرگ" خواهد بود. 

پردازنده دستگاه Exynos 5410 است و اگر می پرسید این کد مربوط به چه چیپی است باید اشاره کنیم که یک پردازنده 4+4 هسته ای با فرکانس 1.8 گیگاهرتز را نشان می دهد که با گرافیک PowerVR SGX 544MP جفت شده. اندروید 4.2 هم در بنچمارک رخ نمایی می کند.

در کنار همه این موارد، به نظر می رسد گلکسی S 4 به معنای واقعی کلمه یک تلفن "جهانی" است یعنی از تمام باندهای مخابراتی (GSM/WCDMA/LTE) پشتیبانی می کند و نیازی به تولید نسخه های متفاوت آن برای اوپراتورهای کشورهای مختلف نیست. این احتمالاً با استفاده از چیپ مخابراتی جدید کوالکام که از 40 باند پشتیبانی می کند میسر شده -چیپی که گفته می شود اپل هم برای آیفون 5S در نظر گرفته. 

طبق بنچمارک ها، دوربین اصلی گلکسی S 4 از کیفیت 13 مگاپیکسل برخودار است و دوربین جلوی آن 2.1 مگاپیکسلی است. 2 گیگابایت رم، حافظه های داخلی 16 یا 32 گیگابایتی (مدل 64 گیگابایتی احتمالا با تاخیر ارائه می شود)، و نمایشگر 5 اینچی تمام HD نیز از قابل پیش بینی ترین مشخصات این تلفن هستند. 

امتیاز کلی گلکسی S 4 در بنچمارک معروف Antutu برابر با 24894 است که در مقایسه با امتیاز 15933 برای گلکسی S 3 جهش بزرگی را نشان می دهد و حتی بالاتر از HTC Oneبا بنچمارک 22678 قرار می گیرد. 

تصاویر بنچمارک ها در ابعاد بزرگتر را می توانید در ادامه مطلب مشاهده کنید.