نمی تونم بهترین کتابی را که خوندم انتخاب کنم امایکی از بهترین کتاب هایی که اخیرا خوندم :
کتاب «مسئولیت و سازندگی» نوشته ی مرحوم عالم علی صفایی حائری است انتشارات لیله القدر.
این مرد بزرگ نگاهش بسیار متفاوت از سایرین است و به گونه خاص معارف اسلامی را تبیین می کند.یک قسمت از این کتاب را بیان می کنم:
(هنگامی که انسان وسعت هستی را شناخت درتنگنای یک مرحله باقی نمی ماند وبه بهره های محدود چشم نمی اندازد،هنگامی که ما دنیا را از دنیاو دردنیا نگاه می کنیم،ناچارگرفتارش می شویم،اما اگر دنیا را از بالاتر ازماه ومنظومه ی شمسی نگاه کنیم دیگر آن چیز به چشم نمی گیریم.این است که که قرآن به ما این اصل را تذکر می دهد که «بهره های زندگی دنیا در وسعت هستی و در کنارجهان دیگر و زندگی دیگر، چیزی نیست.
وقتی خدا در دل بزرگ شد(حالا عظمتش،جمالش و...)ناچار دیگران در چشم کوچک می شوند و از چشم می افتند.)
نمی گم این بهترین جمله ی ایشان است چون از این قشنگ تر هم در این کتاب هست.
کتاب بعدی :«بازگشت به هستی» نوشته: استاد محمد شجاعی است که این اولین جلد از مباحث معاد ایشان است و کتاب جالبی است. انتشارات:کانون اندیشه ی جوان.
وای که این کتاب چقدر زیباست.کل کتاب 131و132صفحس اما مطالب زیبا و جامعی دارد.این کتابو بخونید و برای سلامتی ایشان دعا کنید.
