ارزیابی تنفس:
همچنان که تنفس بیمار را ارزیابی می کنید که بمیار چه مقدار نیرو برای نفس کشیدن صرف می کند. تنفسهای نرمال ، خیلی سطحی یا خیلی عمیق نمی باشند و محدوده نرمال آن در بالغین 20-12 تنفس در دقیقه می باشد.
تنفسهای سطحی از روی کاهش حرکات قفسه سینه تشخیص داده می شوند. برعکس در تنفسهای عمیق قفسه سینه بیش از حد بالا و پائین می رود. و اغلب صدای عبور هوای زیادی به د اخل و خارج ریه ها شنیده می شود. همچنین که بیمار را ارزیابی می کنید از خود سوالات زیر را بپرسید :
- آیا تنفسهای بیمار سطحی هستند یا عمیق؟
- آیا به نظر می رسد که بیمار در حال خفه شدن باشد؟
- آیا بیمار سیانوتیک شده است؟
با استفاده از تکنیک نگاه ، سمع و درک کردن ممکن است در شیرخواران و کودکان کوچک مشکل باشد. چون حرکت قفسه سینه آنها طی تنفس ، بسیار کم است. در اکثر موارد در بیماران ترومایی که دچار کاهش سطح هوشیاری شده اند ترومای نخاعی باید مد نظر باشد.
اگر برای دسترسی بصورت بیمار و ارزیابی راه هوایی نیاز است که بیمار چرخانده شود با توجه به تثبیت ستون فقرات بیمار ، اینکار باید فوراً انجام شود.
ولی در کل بعد از انجام اقدامات ABC ، بیمار را روی برانکارد یا تخته پشت انتقال دهید. به خاطر داشته باشید که سرو گردن و تنه و پاهای بیمار را باید به شکل یک مجموعه بدون خم شدن یا پیچ خوردن از روی زمین بلند کنید.
پس از اینکه بیمار در پوزیشن صحیح قرار گرفت و راه هوایی باز شد شما باید شروع به درمان و حمایت از تنفس بیمار کنید.
ارزیابی نبض:
ارزیابی تعداد ، ریتم (نظم) و قدرت نبض بیمار، شما را از وضعیت کلی عملکرد قلب بیمار آگاه می کند. نبض یکی از علائم حیاتی است که باید مرتب تا زمان انتقال بیمار به بیمارستان کنترل شود.
اگر در بیمار دچار اختلال هوشیاری ، نتوانستید نبض را لمس کنید شروع به احیای قلبی – ریوی (CPR) کنید.
