0

آیا امامان نیز در قیامت شفاعت می کنند؟

 
hosinsaeidi
hosinsaeidi
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : بهمن 1394 
تعداد پست ها : 11845
محل سکونت : کرمانشاه

آیا امامان نیز در قیامت شفاعت می کنند؟

​​​​

آیا امامان نیز در قیامت شفاعت می کنند؟

2- ( قسم دوم از شفاعت ) قسم دوم شفیعی است که در روز قیامت شفاعت می‏کند ، شفاعت بان معنائی که شناختی ، حال ببینیم این شفیعان چه کسانی هستند ؟ یک طائفه از اینان انبیاء علیهم السلامند ، که قرآن کریم در باره شفاعتشان می‏فرماید : ( و قالوا : اتخذ الرحمن ولدا ، سبحانه ، بل عباد مکرمون ، تا آنجا که می‏فرماید : ( و لا یشفعون الا لمن ارتضی ، مشرکین می‏گفتند : خدا فرزند گرفته منزه است خدا ، بلکه فرشتگان بندگان مقرب خدایند ، ( تا آنجا که می‏فرماید ) و شفاعت نمی‏کنند مگر برای کسیکه خدا بپسندد ) .

منبع: پایگاه حوزه

 

سوال

 

قرآن کریم و احادیث می گویند که پیامبر می تواند برای مسلمانان با اجازة خداوند، شفاعت کند. می خواهم بدانم که آیا شیعه عقیده دارد که از طرف علی (ع) و سایر امامان نیز شفاعت واقع می شود و اگر چنین است شاهد قرآنی در این مورد چیست؟

 

پاسخ

 

 

از نظر قرآن اصل امکان شفاعت غیر خداوند ولی باذن خداوند مسلم است. اما اینکه شفاعت کنندگان چه کسانی هستند در قرآن بطور صریح نام آنها آورده نشده است هر چند بعض اوصاف آنها آمده است [1] .

ولی در روایات دقیقاً شفاعت کنندگان معین شده اند. اما نسبت به پیامبر(ص) شیعه و سنی اتفاق نظر دارند و هر دو فرقه روایات زیادی نقل می کنند که پیامبر در روز قیامت دارای مقام شفاعت است و این از مسلمات است.

و از نظر شیعه، شفاعت ائمه اهل بیت علیهم السلام نیز از مسلمات است که در روایات بسیاری وارد شده است و اوصافی که برای شفاعت کنندگان در قرآن ذکر شده است ، بطریق اولی برایشان تطبیق می کند.

برای اطلاع بیشتر به کتاب تفسیر المیزان، تالیف علامه طباطبائی جلد 1، صفحه 154 تا صفحه 186 مراجعه بفرمائید.

 


[1] شفاعت از چه کسانی صادر میشود ؟

شفاعت  بر دو قسم است ، یکی تکوینی ، و یکی تشریعی و قانونی ، اما شفاعت تکوینی که معلوم است از تمامی اسباب کونی سر می‏زند ، و همه اسباب نزد خدا شفیع هستند ، چون میان خدا و مسبب خود واسطه‏اند ، و اما شفاعت تشریعی و مربوط باحکام ، ( که معلوم است اگر واقع شود ، در دائره تکلیف و مجازات واقع میشود ) نیز دو قسم است :

1- یکی شفاعتی که در دنیا اثر بگذارد ، و باعث آمرزش خدا ، و یا قرب بدرگاه او گردد ، که شفیع و واسطه میان خدا و بنده در این قسم شفاعت چند طائفه‏اند .

اول توبه از گناه ، که خود از شفیعان است ، چون باعث آمرزش گناهان است ، همچنانکه فرمود : ( قل : یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم ، لا تقنطوا من رحمة الله ، ان الله یغفر الذنوب جمیعا ، انه هو الغفور الرحیم ، و انیبوا الی ربکم ، بگو : ای بندگانم ، که بر نفس خود زیاده روی روا داشتید ، از رحمت خدا مایوس نشوید ، که خدا همه گناهان را می‏آمرزد ، چون او آمرزگار رحیم است ، و بسوی پروردگارتان توبه ببرید ) ، که عمومیت این آیه ، حتی شرک را هم شامل میشود ، و قبلا هم گفتیم : که توبه شرک را هم از بین می‏برد .

دوم ایمان برسولخدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسلّم) است ، که در باره‏اش فرموده : ( آمنوا برسوله تا آنجا که می‏فرماید : یغفر لکم ، برسول او ایمان بیاورید ، تا چه و چه و چه ، و اینکه گناهانتان را بیامرزد ) .

یکی دیگر عمل صالح است ، که در باره‏اش فرموده : ( وعد الله الذین آمنوا و عملوا الصالحات : لهم مغفرة و اجر عظیم ، خدا کسانی را که ایمان آورده ، و اعمال صالح کردند ، وعده  داده : که مغفرت و اجر عظیم دارند ) ، و نیز فرموده : ( یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله ، و ابتغوا الیه الوسیلة ، ای کسانیکه ایمان آورده‏اید ، از خدا بترسید ، و ( بدین وسیله ) وسیله‏ای بدرگاهش بدست آورید ) و آیات قرآنی در این باره بسیار است .

یکی دیگر قرآن کریم است ، که خودش در این باره فرموده : ( یهدی به الله من اتبع رضوانه ، سبل السلام و یخرجهم من الظلمات الی النور باذنه ، و یهدیهم الی صراط مستقیم ، خداوند بوسیله قرآن کسانی را که در پی خوشنودی اویند ، باذن خودش بسوی راه‏های سلامتی هدایت نموده ، و ایشانرا از ظلمت‏ها بسوی نور هدایت نموده ، و نیز بسوی صراط مستقیم راه مینماید ) .

یکی دیگر هر چیزیست که با عمل صالح ارتباطی دارد ، مانند مسجدها ، و امکنه شریفه ، و متبرکه ، و ایام شریفه ، و انبیاء ، و رسولان خدا ، که برای امت خود طلب مغفرت می‏کنند ، همچنانکه در باره انبیاء فرموده : ( و لو انهم اذ ظلموا أنفسهم ، جاؤک ، فاستغفروا الله و استغفر لهم الرسول ، لوجدوا الله توابا رحیما ، و اگر ایشان بعد از آنکه بخود ستم کردند ، آمدند نزد تو ، و آمرزش خدا را خواستند ، و رسول هم برایشان طلب مغفرت کرد ، خواهند دید که خدا توبه پذیر رحیم است ) .

و یکی دیگر ملائکه است ، که برای مؤمنین طلب مغفرت می‏کنند ، همچنانکه فرمود : ( الذین یحملون العرش و من حوله ، یسبحون بحمد ربهم ، و یؤمنون به ، و یستغفرون للذین آمنوا ، آن فرشتگان که عرش را حمل می‏کنند ، و اطرافیان آن ، پروردگار خود را بحمد تسبیح می‏گویند ، و باو ایمان دارند ، و برای همه آن کسانیکه ایمان آورده‏اند ، طلب مغفرت می‏کنند ) و نیز فرموده : ( و الملائکة یسبحون بحمد ربهم ، و یستغفرون لمن فی الارض ، ألا ان الله هو الغفور الرحیم ، و ملائکه با حمد پروردگار خود ، او را تسبیح میگویند ، و برای هر کس که در زمین است طلب مغفرت می‏کنند ، آگاه باشید که خداست که آمرزگار رحیم است ) .

یکی دیگر خود مؤمنینند ، که برای خود ، و برای برادران ایمانی خود ، استغفار می‏کنند ، و خدایتعالی از ایشان حکایت کرده که می‏گویند : ( و اعف عنا ، و اغفر لنا ، و ارحمنا ، انت مولینا ، و بر ما ببخشای ، و ما را بیامرز و بما رحم کن ، که توئی سرپرست ما ) .

2- ( قسم دوم از شفاعت ) قسم دوم شفیعی است که در روز قیامت شفاعت می‏کند ، شفاعت بان معنائی که شناختی ، حال ببینیم این شفیعان چه کسانی هستند ؟ یک طائفه از اینان انبیاء علیهم السلامند ، که قرآن کریم در باره شفاعتشان می‏فرماید : ( و قالوا : اتخذ الرحمن ولدا ، سبحانه ، بل عباد مکرمون ، تا آنجا که می‏فرماید : ( و لا یشفعون الا لمن ارتضی ، مشرکین می‏گفتند : خدا فرزند گرفته منزه است خدا ، بلکه فرشتگان بندگان مقرب خدایند ، ( تا آنجا که می‏فرماید ) و شفاعت نمی‏کنند مگر برای کسیکه خدا بپسندد ) .

که یکی از آنان عیسی بن مریم (علیهماالسلام) است ، که در روز قیامت شفاعت می‏کند ، و نیز می‏فرماید ( و لا یملک الذین یدعون من دونه الشفاعة ، الا من شهد بالحق ، و هم یعلمون ، آن کسانیکه مشرکین بجای خدا میخوانند ، مالک شفاعت نیستند ، تنها کسانی مالک شفاعتند ، که بحق شهادت میدهند و خود دانای حقند ) .

و این دو آیه شریفه ، علاوه بر اینکه دلالت می‏کنند بر شفاعت انبیاء ، دلالت بر شفاعت ملائکه نیز دارند ، چون در این دو آیه گفتگو از فرزند خدا بود ، که مشرکین ملائکه را دختران خدا می‏پنداشتند و یهود و نصاری مسیح و عزیر را پسر خدا می‏پنداشتند .

دسته‏ای دیگر از شفیعان روز قیامت ملائکه هستند ، که قرآن کریم در باره شفاعت کردن آنان می‏فرماید : ( و کم من ملک فی السماوات ، لا تغنی شفاعتهم شیئا ، الا من بعد ان یاذن الله لمن یشاء و یرضی ، و چه بسیار فرشته که در آسمانهایند ، و شفاعتشان هیچ اثری ندارد ، مگر بعد از آنکه خدا برای هر کس بخواهد اجازه دهد ) ، و نیز می‏فرماید : ( یومئذ لا تنفع الشفاعة ، الا من اذن له الرحمن ، و رضی له قولا ، یعلم ما بین ایدیهم ، و ما خلفهم ، امروز شفاعت سودی نمی‏بخشد ، مگر کسیکه رحمان باو اجازه داده باشد ، و سخن او پسندیده باشد ، خدا آنچه را که پیش روی ایشانست ، و آنچه را از پشت سر فرستاده‏اند ، میداند ) .

طائفه دیگر از شفیعان در قیامت شهدا هستند ، که آیه : ( و لا یملک الذین یدعون من دونه الشفاعة ، الا من شهد بالحق ، و هم یعلمون ) ، که ترجمه‏اش گذشت ، دلالت بر آن دارد ، چون این طائفه نیز بحق شهادت دادند ، پس هر شهیدی شفیعی است ، که مالک شهادت است ، چیزیکه هست این شهادت ، همانطور که در سوره فاتحه گفتیم ، و بزودی در تفسیر آیه : ( و کذلک جعلناکم امة وسطا ، لتکونوا شهداء علی الناس ) نیز خواهیم گفت ، مربوط باعمال است ، نه شهادت بمعنای کشته شدن در میدان جنگ ، از اینجا روشن میشود : که مؤمنین نیز از شفیعان روز قیامتند ، برای اینکه خدایتعالی خبر داده ، که مؤمنین نیز در روز قیامت ملحق بشهداء میشوند ، و فرموده : ( و الذین آمنوا بالله و رسله ، اولئک هم الصدیقون ، و الشهداء عند ربهم ، و کسانیکه بخدا و رسولش ایمان  آوردند ، ایشان همان صدیقین و شهداء نزد پروردگارشانند ). ترجمة المیزان ج : 1  ص :  261 -

دوشنبه 12 آبان 1399  1:19 AM
تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها