0

دلنوشته ای با عنوان : باران بهاری

 
hosinsaeidi
hosinsaeidi
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : بهمن 1394 
تعداد پست ها : 21043
محل سکونت : کرمانشاه

دلنوشته ای با عنوان : باران بهاری

 

بهار بارانی

نگاهم تا دستان مهربان خدا می رود.

آسمان کبود است. ذوق باریدن دارد.

ترنّم بهار در ترانه ی آسمان جاری است.

انبوه ابرهای بهاری، زیباترین فصل خدا را بشارت می دهند.

بازی بی تابانه ی برگ و باد، که بهانه گیر باران است؛ بهانه گیر فصلی تازه.

ریشه ها بیدار، سبزه ها سرک می کشند.

لحظه های تشنه ی دیدار، باران انتظار را می جویند.

بهار است و همه در انتظار؛ از شعر باران تو لبریز.

پس بهار بارانی من کجاست؟

ریه های اندیشه ام مسموم گشته، از هوای سرد و تیره ی رخوت و پریشانی.

جوانه های زرد، زیر آوار شاخه های سرد، وجودت را فریاد می زنند.

شاخه ی قلبم غنوده در غبار تیرگی ها.

پژمرده های خزان زده ی نگاهم، ملتمسانه ابرها را می جویند.

چشم های خیس پنجره ی لحظه ها، نظاره گر آسمان.

چشم های خیس خواهش من، حضور بارانی تو را در انتظار است.

بیا و دشت متروک رؤیاها را طراوتی تازه ببخش.

گام های نگاهم از جست وجوی آسمان خسته است.

زمین برای خوشبختی من تنگ است.

سرمای رخوت من کی سر خواهد آمد؟

شاپرک ها با لهجه ی شیرین یاسمن ها آشنایند،

گل بوسه های باران، با تبسم سنجاقک های رنگین.

ابرهای سپید آسمان، با دنیای تشنه ی زمین.

ای آشنای همیشه ی لحظه های روییدن! همه بهار را با تو تکلم می کنند.

تو که با نیلوفری ترین گل های وجودمان آشنایی؛ باریدن آغاز کن.

در این دشت آشنایی، سرودن آغاز کن.

بوی سبز نغمه ی موزون باران می آید، بوی عطر نرگس می آید. تو در راهی.

آسمان، طلوع باران را ژاله ژاله هدیه می دهد.

باران زیبای جاودانه ی من! تو در کجای آسمانی؟

از سفر سبز خود بازگرد.

با طلوع خود، روح سرد مرا از محبس اندوه سرگشتگی ام برهان.

گام های نگاهم، راهی آسمان توست.

آسمانی که با تشنگی من آشناست.

ببار ای باران همیشه ی لحظه های بهاری!

ببار و تن رنجور مرا، از جنگل تاریک هجران، تا رهایی رؤیاها، از این تباهی برهان.

کلاغ های گریان بر شاخه های عریان، پریشانی زمان را بدرود می گویند.

عطر آهنگ بهار نزدیک است.

باران بر طراوت انتظارت، شکوهی دیگر می افزاید.

دشت سبز یاقوتی، با آسمان کبود مشتاق باریدن، هم آواز می شود.

باران، تو را خبر می دهد که در راهی.

بارانی از مهر و عشق و آرامش.

بوی نرگس و روشنی و سعادت می آید.

گنجشک های خندان منتظر، پشت پرچین آسمان، مژده ی رویش می دهند.

خبری از طلوع بارانی تو نیست.

من منتظر بهار جاودانه ی توام، بهاری تا ابد سبز.

از میان گذشته و امروز،

 بیکرانگی ات را بگستر.

می دانم که تو از دشت سردِ رخوت ذهنم دور نشده ای.

تو همین جایی؛ میان نم نم نیاز نوازش های بارانی.

باران که می بارد، تو در راهی.

تو نزدیک منی، باطراوت تر از بهار.

صدای شاد رود، سبزه های تازه ی احساس را از خواب بیدار می کند.

لحظه ها گذر می کنند و بهار، روییدن آغاز می کند.

در این یک رنگی ها سهم من از بهار، تنها لحظه های تب دار انتظار دیدار است.

مگر فصل های زمین کامل نشده اند! پس تو کجایی؟

چند فصل مانده تا بهار عظمتِ انتظار تو؟

برای زیبا شدن، فصل به فصل تا بهار طلوعت منتظر می مانم.

 تا شکوه کرامت باران، تا پایکوبی بادها و رقص شاخه ها منتظر می مانم.

ناجی زمین، من می خواهم زیر باران تدبیر تو خیس شوم.

نوای بارانی تو، نویدی بر تاریکی زمان دشت خاموش من است.

این فصل ها آرامم نمی کنند، فصلی تازه می خواهم.

فراتر از شکوه سبز بهار.

فصلی پر از ترنم نرگس بارانی.

در کجای آسمان پنهانی؟ گل باران کن وجود مرا از نگاهی نو.

در یک پگاه آدینه،

طراوت را به دشت سبز یاقوتی هدیه کن.

من تو را سبز می خواهم. سپیدی نامت را تا رنگین کمان آسمان می گسترم.

تمام رستگاری من، آسمان من و سعادت من تویی.

همه ی گنجشک های آرزو در لانه ی سینه ها با حضور تو به پرواز درمی آیند.

بیا و رنگین کمان طلایی طلوع را از پشت دروازه های روشنی بگستران!

ای تمام آرزوها، زیر قوس زیبای رنگین کمانت مرا مأوا بده!

خوشبختی حقیقی را از آن من کن.

می دانم که تو با گام های تابناک حضورت،

از رنگین کمان طلوع پایین می آیی و نجوای نجیب مرا اجابت می کنی.

همه ی گل های هستی عطر نرگس می دهند،

شمیم بهاری طلوعت، بهانه ی زیستن را معنا می دهد.

هستی غرق دلنوازترین عطر عاطفه ها می شود.

روزن روشنی در پگاه پر تلألو آدینه می درخشد.

 و من تا ابد مترنّم از نم نم بارانی حضور بهاری ات.

بدون تو بهاری نشاید....

جمعه 5 اردیبهشت 1399  12:46 AM
تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها