قرآن از منظر امیرمؤمنان(ع)

 
nazaninfatemeh
nazaninfatemeh
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : خرداد 1389 
تعداد پست ها : 67236
محل سکونت : تهران

قرآن از منظر امیرمؤمنان(ع)

قرآن از منظر امیرمؤمنان(ع)

امیر پارسایان، امام علی(ع) در ضمن خطبه ای ماندگار، ارزش ها و ویژگی های قرآن کریم را به زیبایی و در عین حال با جامعیتی وصف ناپذیر بیان فرموده اند که در ذیل مورد توجّه و تعمّق قرار می گیرد.


«سپس قرآن را بر او نازل کرد؛ در حالی که نوری است، که خاموشی ندارد و چراغی است، که درخشندگی آن زوال نپذیرد و دریایی است، که ژرفای آن درک نشود و راهی است که روندۀ آن گمراه نگردد و شعاعی است، که روشنی آن، تاریک نشود و جداکنندۀ حق از باطلی است که درخشش دلیلش به خاموشی نگراید و بنایی است، که ارکان آن خراب نشود و شفادهنده ای است، که (با وجود آن) بیماری ها وحشت نیاورد و قدرتی است، که یاورانش شکست ندارند و حقّی است، که یاری کنندگانش مغلوب نشوند.

 

پس قرآن معدن ایمان و مرکز و اصل آن است و چشمه های دانش و دریاهای علوم است و سرچشمۀ عدالت و برکه های عدل است و پایه های اسلام و بنیان محکم آن است و نهرهای جاری، زلال های حقیقت و سرزمین های مطمئن آن است و دریایی است، که تشنگان آن، آبش را تمام نتوانند کشید و چشمه هایی است، که از آن کم نتوانند کرد و محلّ برداشت آبی است، که هر چه از آن برگیرند، کم نشود و منازلی است، که مسافران راه آن را گم نمی کنند و نشانه هایی است، که از چشم سیرکنندگان پنهان نمی ماند و کوهساری است، که (رهگذران، بی توجّه) از آن نمی گذرند.

خداوند این قرآن را فرونشانندۀ عطش دانشمندان و باران بهاری برای قلب فقیهان و جاده ای وسیع برای صالحان قرار داده است و قرآن دارویی است، که پس از آن، بیماری باقی نمی ماند و نوری است، که با آن ظلمتی یافت نمی شود و ریسمانی است، که دستگیرۀ آن مطمئن و پناهگاهی است، که قلّۀ آن بلند و نیرومند است، برای آن که به آن چنگ زند و محل امنی است، برای هر کس که وارد آن شود و راهنمایی است، برای آن که به آن اقتدا کند و انجام وظیفه ای است، برای آن کس که آن را راه و روش خویش قرار دهد و برهانی است، برای آن کس که با آن سخن بگوید و پیروزی و غلبه است، برای کسی که با آن استدلال کند و نجات دهنده ای است، برای کسی که حامل و حافظ آن باشد و مرکب رهواری است، برای کسی که آن را به کار گیرد و نشانه ای است، برای کسی که با آن علامت گذاری کند و سپری است، برای آن کس که آن را لباس رَزمِ خویش کند و دانشی است، برای کسی که آن را از حفظ کند و گفتار پرارزشی است، برای کسی که از آن روایت کند و فرمان کسی است که با آن قضاوت کند.»[1]

در فرازی دیگر می فرماید:
«قرآن امرکننده و نهی کننده است، خاموش و گویاست، حجّت خدا بر مردم است، بر آن از خلق خود پیمان گرفت و آنان را در گرو قرآن قرار داد، نورش را تمام و دینش را به آن کامل کرد. پیامبرش(ص) را قبض روح کرد، در حالی که از رساندن پیام هدایت به مردم به وسیله قرآن فارغ شده بود. پس خدا را بزرگ شمارید. آنچنان که او خود را بزرگ شمرده، زیرا خداوند چیزی از دینش را از شما پنهان نکرد و امری را که مورد رضایت یا کراهتش باشد، وانگذاشت.»[2]

«کتاب خدا بین شماست، گوینده ای است که زبانش خسته نمی شود وخانه ای است که پایه هایش خراب نمی گردد و مایه عزّتی است که یارانش دچار شکست نمی شوند.»[3]

«پس او (پیامبر(ص)) با کتابی که تصدیق کننده حقایق کتب آسمانی بود و نوری که باید از آن پیروی شود، به جانب مردم آمد. آن نور قرآن است، آن را به سخن آرید ولی هرگز سخن نمی گوید. امّا من شما را از آن خبر می دهم. آگاه باشید که دانش آنچه می آید و خبر آنچه که در عالم گذشت و درمان دردهای شما و مقرّرات نظم دهنده زندگیتان در این کتاب است.»[4]


 

-----------------------------------------------------------------------------
[1]. نهج البلاغه: خطبه 198.
[2]. نهج البلاغه: خطبه 182.
[3]. نهج البلاغه: خطبه 133.
[4]. نهج البلاغه: خطبه 157.

 

برگرفته از کتاب عبودیّت و دین داری در پرتو قرآن نوشته استاد حسین انصاریان

 


منبع : پایگاه عرفان

از همه دل بریده ام،دلم اسیر یک نگاست،تمام آرزوی من زیارت امام رضـــــــــاست

چهارشنبه 14 فروردین 1398  7:25 PM
تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها