مشکل رفتاری شایع و نحوه مدیریت آنها - پر حرفی
🔷چرا اتفاق می افتد؟
🔺اگرچه پرحرفی کودک شما ممکن است آزار دهنده باشد ولی فرصتی است تا کودک یاد بگیرد مشکلات خودش را حل کند و به وی نشان می دهد چگونه از خود دفاع کند. اطلاعات مورد نیاز به شرح ذیل است:
🔺چرا کودکان پرحرفی می کنند؟ کودکان ممکن است برای اعمال قدرت، برای افزایش اعتماد به نفس، یا فقط برای جلب توجه پرحرفی کنند. جزی ویکوف روانشناس کودک در پرری ویلج، کانزاس، و نویسنده «انضباط بدون فریاد یا تنبیه» می گوید: «پرحرفی به کودک اجازه می دهد تا از دیگری یک قدم جلو تر باشد، دید پدر و مادر یا معلم از او تعریف کنند.
🔺پرحرفی جنبه ی مثبت هم دارد. نشان دهنده ی تمایل کودک برای ابراز وجود است یعنی قواعد را می دانم و راست و غلط را تشخیص می دهم. می تواند به شما در خصوص وضعیت خطرناکی که نیازمند توجه آنی شماست، هشدار دهد.
🔺برخی از کودکان پرحرفی می کنند زیرا مهارت های عاطفی و اجتماعی لازم برای حل مسئله به خودی خود را ندارند. و کودکان بزرگتر که مسئول مراقبت از کوچکتر ها هستند، ممکن است به توجه و گزارش رفتار آن ها تمایل بیشتری داشته باشند.
🔷چه اقداماتی می بایست انجام داد :
🔺وضعیت را بررسی کنید. قبل از اینکه فکر کنید کودک شما به یک حراف غر غرو تبدیل شده است، وضعیت را کنترل کنید. دوست ندارید کودک شما سر هر مسئله ای به شما شکایت کند، اما کودک نیز می خواهد اطمینان داشته باشد که در صورت لزوم می تواند از شما کمک بخواهد. به وی کمک می کند تا تقریباً بداند که چه چیز هایی را دوست دارید بشنوید.
🔺به عنوان یک بزرگسال، می دانید که مثلاً وضعیت «بابا، سارا با ماشین من بازی می کنه» با «بابا، سارا تو ماشین اون آقاهه بازی می کنه» خیلی فرق دارد. اما خردسالان نمی توانند تفاوت آن را بگویند. ویکوف می گوید: «برای این سن قضاوت مستقل در این مورد که کدام پرحرفی به جاست و کدام نیست، دشوار است».
🔺ممکن است به کودک خود بگویید که اگر کسی کار خطرناکی کرد، به شما بگوید اما هنوز تفاوت بین خطرناک و آزار دهنده را نمی داند (مثلاً پریدن روی تخت خطرناک است؟). به وی بفهمانید که اگر مطمئن نیست، می تواند از شما بپرسد.
🔺وقتی برای حمایت از کسی پیش شما می آید، تحسینش کنید: «مرسی که مراقب برادرت بودی. این کار به ایمن ماندن کودک کمک می کند.» با این کار مانع رقابت میان فرزندان می شود، بر مراقبت از کودکی که به کمک نیاز دارد، تمرکز کنید و از طریق ارتباط حس اعتماد را ایجاد کنید.
🔺نتیجه گیری نکنید. البته، وضعیت هایی وجود دارد که در آن خطری هم نیست. در این موارد، تنبیه کردن کودک دیگر تنها موجب تایید پرحرفی می شود. اگر طرف فرزند پر حرف را بگیرید، نه تنها با کمک به وی برای رسیدن به هدفش رفتارش را تایید کرده اید (توجه مثبت به وی و توجه منفی به کودک دیگر)، بلکه ریسک تنبیه کودک دیگر به طول غیر منصفانه را نیز به جان می خرید اگر کودک شما در مورد خطای هم بازی اش اغراق می کند که اکثر بچه ها این کار را می کنند.
🔺دخالت نکنید، در این مواقع کودک یاد می گیرد که بعضی از مسائل را خودش باید حل کند و وقتی این کار را می کند می تواند به خودش افتخار کند.
🔺بهای پرحرفی را بالا ببرید. اگر کودکتان پرحرفی می کند، به وی کاری را بسپارید. مثلاً اگر در مورد کار بد (نه خطرناک) خواهر یا برادرش خبر بیاورد، می توانید بگویید برای شما نقاشی بکشد و بگذارد روی میز تا شما بعداً نگاه کنید. این احتمال وجود دارد که بفهمد زمان و تلاشی که می گذارد، ارزشش را ندارد.
🔺اگر نیازمند توجه شماست، بگویید خوشحال می شوید حرفهایش را بشنوید اما نه در مورد دوستش یا خواهر و بردارش، مگر اینکه در خطر باشند. اگر به طور مداوم تلاش می کند توجه شما را جلب کند، با وی در مورد روش های مثبت جلب توجه شما صحبت کنید. با یکدیگر بودن (دو نفری) نیز می تواند مفید باشد.
🔺کشف جایگزین ها با یکدیگر. وقتی به وضعیت مشکلی برمی خورد، به جای پرحرفی به هدایت شما نیاز دارد. بگویید «بیشتر می توانم کمکت کنم اگر آرام باشی و بگویی چه اتفاقی افتاده». سپس، از وی سوال بپرسید تا انگیزه ی گفتن وقایع به فرد دیگر را پیدا کند: «چه اتفاقی افتاده؟ مشکل چیست؟ چگونه می توانم مشکل را حل کنیم؟» سپس به استراتژی جایگزین برسید.
🔺اگر دعوا سر اسباب بازی موجب می شود برای شکایت پیش شما بیاید، ازش بخواهید اگر میشه با هم بازی کنند، نوبتی بازی کنند یا برای مدتی به تنهایی بازی کند. به وی یاد بدهید تا احساساتش را به دوستان و خواهر و بردارش بگوید. ابراز وجود کلامی را با وی تمرین کنید مثلاً «بس کن، این کار را نکن، دوست ندارم این کار را می کنی. می روم با یکی دیگه بازی کنم». هدف این است که کودک می فهمد می تواند وضعیت را کنترل کند و سپس به وی استراتژی انجام این کار را بدهید.
🔺به محل وقوع مشکل بازگردید. زمانی که شکایتی را می شنوید، خطر را بررسی کنید و به کودک کمک کنید تا به راه حل بالقوه برسد، سپس وی را به محل وقوع درگیری بفرستید. می خواهید کودک شما توانایی های حل مسئله را داشته باشد.
🔺رابین هاردینگ، مادر سه کودک در دون، انگلیس به خاطر می آورد که به فرزندانش می گفته «حلش کن» یا چیزی شبیه به این. آن ها می خواستند جلب توجه کنند اما دیوانه ام می کردند. گوش می دادم، بغلش می کردن و می گفتم: «به نطر می رسه خودت می تونی حلش کنی». یا به آن ها حق انتخاب می دادم: «دارم شام درست می کنم، یا خودت درستش کن یا بگذار برای بعد». بعد از مدتی به طور خودکار همین کار را می کردند.
🔺با دیگر والدین در مورد رفتار و تربیت تبادل نظر کنید.
